18-04-10

Einde

hey,

door technische problemen (lees: gepruts van skynet zodat safari-gebruikers gewoon niet meer konden inloggen) is hier al een hele tijd niks meer verschijnen.

En met dit schrijven kondig ik meteen ook maar aan dat dit de allerlaatste keer zal zijn dat dit hier zal gebeuren. Ik heb hier hele mooie tijden gekend, veel leuke reacties gekregen van medebloggers en ook veel steun gehad (zowel door het schrijven zelf als door de reacties van bloggers).

Ik dank jullie allen voor de mooie tijd hier. Ik zal 'mijn stekje' missen.

Maar, zoals The Editors het al zingen: 'Even an end has a start'! Dus dit einde is ook het begin van een nieuwe start, een start op justanotsoordinaryboy.blogspot.com

Ik zie jullie daar!

Tom

14:07 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

17-02-10

Laat maar komen...

hoi,

de winter is een mottige tijd voor mensen die het niet kunnen verdragen dat hun auto vuil wordt. Nu ben ik gelukkig iemand die daar geen last van heeft, vandaar de weinige poetsbeurten voor mijn auto. De laatste afspoelbeurt moet al van oktober dateren. Om maar te zeggen: de Alfa is vuil, uitzonderlijk vuil. Zo vuil, dat ik eigenlijk zin heb om iets op mijn kofferdeksel te schrijven met mijn vinger. En dan niet het traditionele 'Vuil' of 'was mij', nee iets origineels, iets grappig, iets witty :) Iets wat jullie graag zouden zien staan bij de wagen die voor je reed en waarbij je een glimlach op het gezicht zou krijgen als je het las. 

Dus bij deze een warme oproep: verzin een originele, leuke, humoristische slogan/oneliner voor op mijn kofferdeksel. De winnaar krijgt zijn inscriptie op mijn kofferdeksel, uiteraard met een mooie foto op mijn blog ervan. En de garantie dat het nog minstens een maand of anderhalve maand zal blijven staan, want de traditionele eerste poetsbeurt van het jaar vindt meestal rond Pasen plaats. Op voorwaarde dat het zonnig weer is uiteraard, anders verspil ik geen energie aan het wassen van mijn auto natuurlijk...

groet,

Tom

21:57 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

15-02-10

Liefde is blind.

ja, dat hoor je wel eens vaker. En is liefde blind, ik weet het niet. Maar het is wel een feit dat het heel rare dingen doet met mensen, dingen die mijn ratio volledig overstijgen. Dingen die ik bijgevolg ook niet snap. Tuurlijk weet ik wel wat het is om verliefd te zijn op iemand. Tuurlijk weet ik wel dat je in die fase alles aan die andere persoon leuk vindt, dat je je aan niks ergert, dat je alles fantastisch vindt. Maar verliefdheid gaat voorbij en voor sommigen worden de kleine dingetjes/eigenaardigheidjes die ze vroeger zo schattig vonden van hun lief plotseling onoverkoombare problemen. De verliefdheid gaat over en er komt liefde in de plaats. Of er komt niks in de plaats, en dan wordt het koppel-zijn meestal vrij snel doorgeknipt, weggeborgen en verandert alles in een herinnering.

En toch, toch sta ik soms te kijken hoe liefde voor iemand zo sterk is. Waarom vertel ik nu dit verhaal? Niet omdat het valentijn was afgelopen weekend, maar wel omdat ik dit weekend weer een stoot heb gehoord van een kennis van mij, de man van een vriendin van me. Een best aangenaam iemand eigenlijk. Wel niet iemand waar ik iedere week mee zou omgaan - mijn humor gaat nogal vaak te ver voor hem -, maar op zich een ok gast. En toch, toch knakt er soms iets in zijn hoofd waardoor hij volledig door het lint gaat. 

Zoals vorige zomer, toen hij zijn verlof alleen inzette op café. En stomdronken 's morgens vertrok richting zuid-Frankrijk. Alleen was hij zijn vrouw en kind vergeten... Blinde paniek natuurlijk, want hij zat al honderden kilometers ver in Frankrijk vooraleer ze er in slaagde hem te bereiken. En toen wist hij niet meer waar hij was, en is hij doelloos beginnen rondrijden. Uiteindelijk zijn zijn schoonbroer en een vriend van mij hem achterna gereden. Na een rit van meer dan 12 uur en meer dan duizend kilometer hebben ze hem eindelijk terug gevonden nabij Bouillon, compleet van de kaart. En zonder bagage, want de skibox was losgeschoten waardoor quasi de volledige bagage ergens in een Franse berm is beland.

Therapie volgde en dergelijke stoten bleven uit. Tot voor een goeie week, waarna hij is teruggevonden in zijn auto, ergens op een parking. Volledig onderkoeld. Een looptochtje op zondagnamiddag is wat uitgelopen. Tot de maandagvoormiddag namelijk. En toch, toch blijft ze nog bij hem, en zullen ze opnieuw via therapie proberen dergelijke uitwassen te vermijden in de toekomst. Het zegt veel over liefde denk ik. Aan de ene kant vind ik het wel mooi. En aan de andere kant vraag ik mij af of ik ooit zo'n offers zou kunnen opbrengen in de naam van de liefde. 

Het gebrek aan échte liefde, aan passie en aan het 'voor haar doe ik alles omdat zij mij graag zie'-gevoel in mijn leven al die jaren heeft mij hard gemaakt. Er hangt een onzichtbaar schild rond me dat alle romantiek, alle passie en alle emotie genadeloos verpulvert. Ik hoop dat er vroeg of laat toch iemand een gaatje in de schild krijgt. Helemaal afbreken zal er wel niet meer bij zijn. En toch, toch vraag ik me af of mijn kijk op de dingen dan zoveel slechter is. Ik zit natuurlijk in het andere uiterste, waarbij ik zoveel mogelijk mezelf probeer te beschermen.

Zoals zovaak zal de waarheid wel ergens in het midden liggen: niet bij de uiterste rationele kijk op de dingen, maar net zomin bij uiterst emotionele en passievolle kijk op de dingen.

groet,

Tom

 

20:24 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-02-10

Toms top-tip van de dag!

 

hoi,

Tijd voor een nieuw rubriekje, namelijk: Toms toptip van de dag. Een rubriekje waar ik jullie, gewaardeerde lezers van mijn blog, gratis en voor niks een handige tips geef om jullie voor gênante, pijnlijke of gewoon oerstomme acties te behoeden. De tip van vandaag speelt zich af in de badkamer. 

1. dagelijks je haar wassen is ferm overdreven, maar voor de mensen met een kort kapsel zoals ik is het wel aangeraden dagelijks je haar eens af te spoelen onder de kraan. Dat is dus goed. Wel opletten dat je jezelf niet met je achterhoofd tegen de kraan slaat.

2. Na het tanden poetsen is het ook erg fijn om nadien je mond eens te spoelen met mondwater en daarna de rest met een flinke straal tegen het bleke oppervlak van de lavabo te spuwen. Ook daartegen kun je niks hebben.

Toms toptip van de dag:

Combineer twee bovenstaande activiteiten niet. NIET! Want dat doet pijn aan de oogjes! Mondwater is niet - ik herhaal: NIET - geschikt voor de oogjes.

En terwijl ik toch bezig ben, smijt ik er maar meteen de classic bij waarop ik hevig van jetje stond te geven in de badkamer: Hands Burn van Good Shot (hoewel het in mijn geval eerder eyes burn was, maar dit terzijde!)

 

 

Prettige zondag,

Tom

12:58 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

02-02-10

johei!

hey,

veel johei is er anders niet aan. Ik ben moe. Zo'n echt ouderwets gevoel van vermoeidheid. Nochtans niet uitzonderlijk lang weggeweest dit weekend, en al zeker geen zotte dingen gedaan. En aan de andere kant: zondagavond was het rond middernacht eer ik in mijn nest kroop, gisteren halftwaalf. En dat is relatief laat als je wekker al iets voor zessen loopt te kwelen. Niet dat ik er dan meteen uit moet, maar toch. En toch heb ik de indruk dat ik daar in de lente minder problemen mee heb. Ahja, we vangen dat wel op de rest van de week.

Verder is er weinig te melden, alleen dat klantendiensten blijkbaar niet écht gehaast zijn om potentiële klanten te helpen. Er ligt nochtans een mooie bestelling klaar, maar zolang ik mij niet met manieren kan registreren op hun site blijft die bestelling uiteraard uit. En als het nog lang stil blijft van hun kant, loop ik gewoon elders en betaal ik met de glimlach enkele tientallen euro's meer. Zoveel is klantvriendelijkheid mij wel waard. Voorlopig ook nog niks gehoord van mijn DVD's, maar heb het mailtje gisterenmorgen pas verstuurd, dus die hebben nog wat respijt. 

Mijn auto is vuil. Ja, ik durf zelfs het woord smerig gebruiken. De vieze wintermaanden laten hun sporen na. Maar vooraleer ik mij richting carwash Vallie begeef (als ik mag toch :p), zullen er toch zeker nog enkele weken passeren. Het is gewoon zinloos om nu tijd en geld te investeren in een carwash. Want ondanks dat er onlangs een warme oproep was om je auto te wassen gedurende dooi, lap ik dat natuurlijk feestelijk aan mijn laars. Voor een deel uit luiheid, dat geef ik toe. En aan de andere kant: hedendaagse lak en carrosserieën kunnen wel wat zout verdragen. Meer zelfs: nu je wagen wassen is veel schadelijker. Het water kruipt overal en tussen, en bevriest dan lekker 's nachts -voor de auto's die buiten overnachten toch- en kan zo heel wat meer schade aanrichten dan wat zout. Laat dit een tip zijn.

En zo staat hier toch weer een redelijke lap tekst, terwijl ik weinig of niks te vertellen heb. Hoe doe ik het toch? :)

groet,

Tom

 

19:19 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-01-10

Ik ben benieuwd...

hey,

in november kocht ik een tweetal DVD's volgens het happyhour-principe. 1 kopen, en gratis een tweede toegestuurd krijgen. Binnen de 6 weken zou dit gebeuren, maar ondertussen zijn we al ruim 10 weken verder en heb ik nog steeds niets gekregen. Vandaar dat ik maandag onderstaand mailtje ga versturen naar hun klantendienst. Oja, ik heb geen hond die Rolf heet hoor. Meer zelfs, ik heb helemaal geen hond. Maar het is gewoon om het verhaal net wat dramatischer te maken. Ik ben benieuwd of het helpt ;)


Beste,


het was op een druilerige novembernamiddag dat mijn herfstige leven plots weer wat meer glans kreeg toen ik de happy-hour-actie van jullie comedy-DVD's voor ogen kreeg: 1 DVD kopen, een tweede naar keuze gratis opgestuurd. Daar ik nogal hoog oploop met de humoristische series van over het kanaal en ondanks het feit dat mijn kast al een ruime collectie comedycollection-DVD's herbergt, zag ik mijn kans schoon om mijn verzameling naar aanleiding - van deze marketingtechnisch gezien toch wel briljante - actie uit te breiden. Ongeduldig en met de adrenaline door het lijf gierend, ging ik op zoek naar nog ontbrekende pareltjes. En die parels vond ik, onder de vorm van 'The league of gentlemen - de complete serie 1' en 'The Fast show - de complete serie 1'. Blij als een kind betaalde ik met de glimlach aan de kassa.

Even later vulde ik internetsgewijs vlijtig de benodigde informatie in op jullie website in en even later vond ik tot mijn grote tevredenheid de bevestigingsmail voor mijn bestelling, nl de complete serie 2 van beide DVD's (zie ook de mail in bijlage). Tot mijn grote tevredenheid zag ik ook dat beide DVD's binnen de 6 weken naar mijn thuisadres verstuurd zouden worden. Vol goeie moed zette ik kruisjes op de kalender, 6 weken ver. Zo kon ik dagelijks visueel zien hoever ik al gevorderd was op het pad tot de DVD's bij mij op de mat zouden belanden. Het was tegelijkertijd ook aftellen tot het nieuwe jaar, want dat bleek toevalligerwijze ook een 6-tal weken verder plaats te vinden. Zowaar reden tot dubbel feest. 

Maar helaas, ook na nieuwjaar bleef het wachten verder duren. Vol verwachting als een kind kort voor sinterklaas, begaf ik me dagelijks vol verlangen naar de brievenbus. Tot op heden werd dat verlangen ruw de kop ingeduwd door het afwezig blijven van DVD's in de brievenbus. Nu ben ik ook niet van de kwaadste, en besef ik ook tenvolle dat het beroep van postbode in deze winterse dagen geen pretje is. En ja, ik heb er zelfs begrip voor dat zo'n arme stakker liever niet met teveel pakjes op de fiets de spekgladde wegen op moet. En ja, ik besef ook dat menige postbode de eerste dagen van het nieuwe jaar zware momenten meemaakt door de talrijke invitaties bij mensen binnen voor een babbeltje, nieuwjaarswensen en een bijhorende jenever of cognac. Niet dat ik dit laatste écht vind passen in de deontologie van het beroep postbode, maar dat is natuurlijk een andere zaak.

Het is wel een feit dat er sedert die barre en witte start van het nieuwe jaar, er ontegensprekelijk ook al talrijke dooimomenten zijn geweest. Dooimomenten waarop de grip van de postbodefietsbanden ruim voldoende geacht moet worden om niet meer om de meter weg te glijden, te blokkeren en zo onze postrondbrengende medemens in de grond te zien robbelen. Ook de nieuwjaarswensen zijn gewenst. De jenever en de cognac staan weer veilig opgeborgen in de drankkast. En toch, toch nog steeds geen DVD's. De maand januari is ondertussen ook al weer voltooid verleden tijd en nog steeds zit ik 's avonds in mijn zetel te wachten tot ik eindelijk naar het vervolg van de series kan kijken. En ik word er licht emotioneel van, dat geef ik toe. En ook mijn humeur daalt zienderogen, zodat ook de hond van tijd tot tijd zonder grondige reden door mij 'afgeblaft' wordt... En als de frustraties zich helemaal van mij meester maken, moet het beestje van tijd tot tijd ook wel rondvliegende pantoffels ontwijken teneinde zijn bewustzijn te behouden. Ja, het is niet goed te praten wat ik doe, maar ik kan de spanning van het wachten niet meer aan. Ik besef dat ik te ver ga. Mijn hond heeft de laatste weken een écht 'hondenleven'.

Daarom doe ik bij deze een warme en oprechte oproep om aan deze ellende een einde te maken. Het hoeft niet zozeer voor mij, maar doe het dan alsjeblieft voor de hond. Dat beestje heeft dat ook niet gewild en al zeker niet verdiend. Van zodra ik de beloofde DVD's zal ontvangen hebben, zal mijn humeur ook weer drastisch verbeteren. Pas dan zullen Rolf (de hond) en ik weer kunnen werken aan onze vertroebelde vertrouwensrelatie, gesteld dat het nog niet te laat is natuurlijk. Ik hoop van niet!

Dit is de belofte die U maak. Een belofte overigens, die ik wel zal nakomen in de vooropgestelde termijn.

In de hoop dat Rolf en ik daar zo snel mogelijk kunnen mee beginnen, verblijf ik U,

hoogachtend,
Tom

Groet en prettig weekend,
Tom

 

16:14 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

28-01-10

All is quiet on the westfront

heyho,

na mijn nogal tumultueuze en wisselvallige week vorige week (zie mijn twee vorige blogjes), is het hier nogal stil gebleven. Wel, dat komt gewoon omdat er niks te melden valt. Hoe woest de zee ook stormde vorige week en hoe hoog de golven ook waren, sedert vorige week woensdag is de zee getemd en gedraagt ze zich al een lieflijk bergmeertje. Beschut en beschermd door de hoge toppen errond.

Want ja, geen angsten meer, geen oeverloze ondervragingen van je eigen zelf, geen zwarte gedachtes. Niks van dat alles. En wat meer is: i just love it! Ondanks de pakken werk die dagelijks op me wachten, de talrijke telefoons en mensen die aan mijn bureau om uitleg komen vragen: ik doe het allemaal met de glimlach. En efficiënt. Het enige wat ik hoor in mijn hoofd is muziek. Mijn favoriete muziek. Ik moet er geen tekeningetje bijmaken dat er ook weer deftig meegezongen wordt in de auto, en dat ik weer kan genieten van cruisen in mijn rijdend salon in plaats van als een razende zot te zitten vloeken en foeteren op alles en iedereen die ook maar een fractie van een kilometer te traag rijdt.

Ja, het is zen in mijn hoofd. Rust. Geen eindeloze vragen in mijn bed voor het slapengaan, geen aanvallen van absolute eenzaamheid en geen momenten dat ik absoluut nergens zin in heb. Hoe onverklaarbaar en onverwachts het vorige dieptepunt ook was, er is precies wel serieuze kuis gehouden erdoor. Voeg daarbij nog een verfrissende babbel, een bloeiende vriendschap, een agenda die steeds maar voller staat met leuke activiteiten en je krijgt een happy tommetje :)

Om af te sluiten, één van de liedjes dat de laatste week schandalig vaak en ongehoord hard meegebruld wordt iets na 7 op de E403: Is Vic there van Department S. Enjoy (en vergeet de eerste 10 seconden :p)!

 

Groet,

Tom

19:34 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-01-10

Mee(tie)(r)waarde

"Are you sure you exist?"

Dat zegt Nemo Nobody op een bepaald moment tegen een journalist die hem interviewt. We zijn 2092 en Nemo is de laatste mens op aarde die zal sterven van ouderdom. Via hypnose probeert Nemo zijn leven te reconstrueren, want eigenlijk is hij zijn volledige leven vergeten. Wat zijn echte naam is, wie hij was, wat hij deed, met wie hij getrouwd was. Een wat vreemde setting voor "Mr. Nobody",  de nieuwste film van Jaco Van Dormael. Ruim tien jaar na 'Le huitième jour' is dit pas de derde film van Van Dormael. Een Engelstalige film die vooral handelt over de kwetsbaarheid van de realiteit en de impact van soms kleine beslissingen -of zelfs het toeval- en hoe die dingen de levensloop van iemand compleet een andere wending kunnen geven.

Wat als ik zoveel jaar geleden toevallig niet op een msn-space was geraakt? Een space die grafisch en tekstueel meteen in het oog sprong. Een space die mij zelf ook zin deed krijgen om te beginnen bloggen, wat ik dan ook prompt deed. Wat als ik geen berichtje op haar space achterliet en wat als zij niet zou geantwoord hebben? Zou mijn leven dan zo ingrijpend anders zijn nu, zoveel jaren later? De grote lijnen zouden waarschijnlijk daardoor niet beïnvloed zijn, maar ik zou toch heel wat dingen gemist hebben. 

Nemo is 9 jaar als zijn ouders uit elkaar gaan. Zijn moeder vertrekt met de trein richting ver weg. Nemo besluit op het laatst toch te lopen en te proberen bij zijn moeder te zijn. Die impulsbeslissing zal zijn verdere leven bepalen. Als hij net op tijd op de trein kan springen zal zijn leven compleet anders uitdraaien dan als hij net niet op de trein kan springen, en achterblijft bij zijn vader. 

Wat als we elkaar niet zouden toegevoegd hebben op msn na een tijdje commentaartjes achter te laten op elkaars space? Wat als we niet allebei zo gek waren op chatten, zodat we elkaar niet beter en beter leerden kennen? Wat als we niet allebei tegelijk heel goed kunnen luisteren naar elkaar en aan de andere kant elkaar genoeg vertrouwden om dingen te vertellen aan elkaar waarvan onze beide 'echte-wereld-vrienden' en familie vaak geen flauw benul hadden? Hoe zou mijn leven dan gelopen zijn? Anders, dat zeker.

 

decoration

 

Drie kleine meisjes kijken de 9-jarige Nemo aan. Hoe zou zijn leven verschillend zijn als hij met het meisje met het rood kleedje zou trouwen in plaats van het meisje in het blauw? Of wat als hij iets zou beginnen met het meisje met het geel jurkje en niet met het schattige meisje in het rood? En wat zou de impact zijn als Nemo net wel of net niet op die trein springt? Wie van de drie zou hij tegenkomen in verder leven? En wat als los daarvan in elk verhaal weer andere beslissingen en toevalligheden zijn leven daar weer verschillende wendingen kunnen geven? 

Wat als zij niet op in msn was dinsdagavond (na mijn rotdag van vorige blog)? Wat als zij geen tijd voor mij zou vrijgemaakt hebben om naar mij te luisteren? Wat als de babbel niet zo openhartig, pijnlijk en tegelijk zo zalvend voor mij was? Wat als we niet vooraf al hadden afgesproken om woensdag samen naar 'Mr. Nobody' te gaan in de favoriete bioscoop van ons beiden? 

De film is niet gemakkelijk uit te leggen, maar wat is hij mooi. Zo mooi. Prachtige beelden, schitterende scènes (de zwembadscène!) en de ene na de andere even leuke als briljante overgangen. En de details! Zoveel details. 'Mr. Nobody', met Jared Leto in een heel diverse -maar steeds heel goeie- hoofdrol, is zwaar aan te raden voor iedere filmliefhebber.

Wel, dan zou mijn woensdag niet zo hemels geweest zijn als die nu was. In 3 stappen van de hel op dinsdag naar een azuurblauwe hemel op woensdag. Stap 1: ik schrijf een blog en zij leest hem. Stap 2: we praten er samen over op msn, open tegenover elkaar. Stap 3: ik droom van dinsdag op woensdag. Heel symbolisch, maar wel met overduidelijke elementen uit onze msn-babbel. 

De woensdagavond komt ze glimlachend de bioscoop binnen, waar ik 5 minuutjes voor haar gearriveerd was. Mijn dag was al goed, maar op slag wordt hij nog beter. De vriendschappelijke kus bij het gedag zeggen, de gemeende vraag van haar hoe het met mij gaat, de oprechte opluchting als ik eerlijk zeg dat het goed met mij gaat, het flauwe grapje van mij aan de kassa, de film, de eerste échte onderlinge babbel face-to-face na de film in een caféétje. De woorden komen als vanzelf en geen enkel moeilijk thema wordt uit de weg gegaan. Ik voel geen enkele remming, ik spreek de woorden die ik al vaak virtueel vertelde nu ook effectief uit tegen iemand. En het lucht op, het doet deugd. Zoveel deugd. Hoe dicht kun je bij pure vriendschap geraken dan dat? De tijd vliegt. Ongemerkt is het volledige café al bijna leeggelopen en we merken niet dat er al serieus gepoetst wordt rond ons. We schrikken allebei als het al een klein gat in de nacht blijkt te zijn. 

Dat laatste zou allemaal niet gebeurd zijn, mocht ik zoveel jaar geleden niet op haar blog zijn terecht gekomen. Het zou eeuwige zonde geweest zijn. Maar zoveel jaar geleden ben ik wèl op die space terecht gekomen. En wat ben ik gelukkig met hetgeen dat die ene muisklik voor gevolgen heeft gehad! 

Nemo, woensdag bestond ik! Daar ben ik absoluut zeker van!

Meetie, ik kan wel 100 keren zeggen dat je bedankt bent voor wie je bent en wat je doet, maar ik doe het liever op een andere manier. Op een manier waar ik goed in ben: een blog. Deze is voor jou, en alleen voor jou!

Dikke zoen en een gemeende knuffel,

Tom

 

 

20:36 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

19-01-10

Hoe lang?

hoi,

wat heb ik een moeilijke dag achter de rug. Het begon nochtans goed vanmorgen, luid meezingend in de wagen richting werk. Maar toen ging plots het licht uit. Aan mijn bureau. Van het ene moment op het andere. Pats. Weg alle positieve vibes, alle optimisme. Welkom zwarte gedachtes, gelatenheid en angst. Nu ik er aan terugdenk, eigenlijk is het gisterenavond in mijn bed al begonnen. 

Toen bedacht ik me plots: 'Hoelang hou je dit nog vol?' Ja, hoelang hou ik het nog vol? Geen mens die het weet. En ikzelf weet het al helemaal niet. Al jaren sta ik vol verwondering dat ik het blijf volhouden. Vanwaar haal ik de kracht om te vechten? Vanwaar haal ik de kracht om mentaal nog relatief gezond te blijven? Heel, heel soms krijg ik een glimp te zien van wat andere mensen soms doen en wat in de ogen van de maatschappij 'onbegrijpelijk' is. En dan moet ik tot mijn eigen walging vaststellen dat ik het wel kan 'begrijpen'. Bij mij is mijn geweten nog sterk genoeg om die gedachten snel de kop in te drukken. Maar wat met mensen wiens geweten niet die kracht heeft? En hoelang blijft een geweten zijn kracht behouden? Kalft dat niet af op den duur? Is dat dan die waas voor de ogen of die vlaag van zinsverbijstering? Het maakt mij bang. Want ben ik wel sterk genoeg? En blijf ik sterk genoeg? En zo niet, wat dan?  

Ik wil roepen, ik wil schreeuwen. Maar ik doe het niet. Soms voel ik me zo verschrikkelijk alleen, zo geïsoleerd. Er zit zoveel woede in mij. Het is zo onrechtvaardig, maar het is nu éénmaal zo. Ik kan er niet om heen. Ik kan er niet van weg. Hoe graag ik het ook zou willen. Maar het kan niet. Uiterlijk valt er amper iets te zien aan mij, maar het stormt zo hard in mij momenteel. Zo striemend hard. En hier helpt geen B-fast-team of humanitaire hulp. Hier moet ik het zelf doen. Zelf het puin ruimen, zelf de wonden verzorgen en zelf alles weer proberen een beetje deftig op te bouwen. Proberen... voor de zoveelste maal. 

Hoe lang nog? 

groet,

Tom

18:03 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-01-10

Questions

hoiz,

omdat ik natuurlijk mijzelf opgelegd heb om wat regelmatiger te bloggen, laat ik geen kans liggen om een blogje te schrijven. Vandaar dat ik eventjes deze vragen gepikt heb van Lafillebacksurleweb die, de waarheid heeft haar rechten, het schaamteloos van iemand anders gepikt heeft. Maar dat doet helemaal niks ter zake natuurlijk. Dus mensen die hun enthousiasme om dit lijstje voor hunzelf eens in te vullen niet kunnen temperen, feel free om het hier ook straffeloos te pikken. Ik zal niet boos zijn.

decoration

Wat deed je in 2009 dat je nog nooit eerder deed?

Goh, een moeilijke vraag. Vast heel veel dingen, maar nu niet meteen zo spectaculair dat ik er mij meteen 27 voor de geest kan halen. Euhm, met een Ferrari rijden is er één van bijvoorbeeld. En verder? Zomaar zonder reden beginnen roepen aan de toog van een café, waardoor iedereen mij aanstaart (fun!!!). Mij moeten bezig houden met fans, die denken dat ik 'dendienen van tv ben'. Soms geestig (filmfestival Gent), soms minder geestig (in een volle winkelstraat). Oh, en met de auto rondrijden op de speelplaats van mijn middelbare school. Die is nu afgebroken en doet voorlopig dienst als parking. Wel vreemd, waar vroeger iedereen aangemaand werd om af te stappen van de fiets éénmaal de groene poort gepasseerd, kun je nu gewoon met de wagen doorrijden zonder dat je ter verantwoording geroepen wordt... Getuige geweest op een (burgerlijke) trouw. Een kostuum op maat laten maken.

Heb je je goede voornemens waargemaakt en heb je er dit jaar opnieuw gemaakt?

Ik ben niet echt een 'goeie voornemens'-mens, maar degene die ik heb gemaakt heb ik niet waargemaakt. Ergens had ik mij tot doel gesteld om een eigen stulp te zoeken tegen eind 2009. En aan de andere kant, zo'n dingen moet je nu ook niet snel-snel beslissen. Dit jaar heb ik er opnieuw enkele gemaakt (zie een van mijn vorige blogs). We zullen over een goed jaar eens zien welke ik verwezenlijkt heb, en welke niet hé :)

Is er iemand in je omgeving bevallen?

Ik ben 28, dus dan moet ik er geen tekening bijmaken toch? Een heel deel van mijn vrienden bevalt om ter hardst! En in de familie zijn ook enkele neven en nichten van mij vader of moeder geworden.

Is er iemand uit je omgeving overleden?

Tuurlijk zijn er wel mensen overleden die ik ken, maar niet uit familiekring of vriendenkring. 

Welke landen heb je afgelopen jaar bezocht?

Euhm, ik denk niet dat ik in 2009 in het buitenland geweest ben. Of misschien Nederland, dat zou wel kunnen. In ieder geval niet op reis of voor lange tijd :) 

Wat wil je in 2010 dat je niet in 2009 had?

Meer positieve trekken van mij laten zien en gebruiken in mijn dagelijkse leven. Soms veel minder rekening houden met mijn omgeving en voor de volle 100% in de richting gaan waar ik instinctief van voel waar ik naar toe moet. Mijn ratio iets minder laten werken, veel minder analyseren en mij meer smijten in dingen waarvan ik niet volledig weet waar ik zal uitkomen (hoewel, zo'n dingen zijn puur karakterieel en kun je moeilijk veranderen of jezelf opleggen. En terwijk ik dit laatste schrijf, bemerk ik dat ik wééral aan het analyseren ben... )

Welke data uit 2009 staan in je geheugen gegrift?

Goh, geen enkele eigenlijk. Ik ben niet écht een data-man. Gebeurtenissen blijven wel plakken, maar data niet.

Wat was je grootste verwezenlijking van 2009?

Heel veel mensen aan het lachen brengen. 

Waarin heb je vaakst gefaald?

Gewoon genieten van het moment. Zonder het te bezoedelen met analyses of mezelf door bepaalde gedachtes in 1 seconde volledig de put in te manoeuvreren. 

Ben je ziek geweest, of gewond?

In ieder geval niks ernstigs. Oja, twee dagen thuisgezeten met een keelontsteking. Dat waren mijn eerste ziektedagen sedert ik werk (al 6 jaar ondertussen).

Wat is het beste dat je gekocht hebt in 2009?

- mijn kostuum

- Dubbel-CD 'The best of Joy Division'

- Ticket Pukkelpop vrijdag. Optreden van Blackbox Revelation daar staat zonder enige twijfel in de top-5 van beste optredens die ik ooit zag (en dat zijn er enkele honderden al door de jaren heen)

- Ticket Focus Filmdag 

Waar ging het meeste van je geld naartoe?

- Bankrekening

- Hobbies en ontspanning (optredens, festivals, CD's en DVD's, avondjes uit,...)

- Kledij

- Andere mensen (traktaties, cadeautjes, taxi-service, ...) Wel altijd met de glimlach.

- Auto (brandstof, onderhoud, verzekeringen, ...) 

Waar was je heel enthousiast over?

- Leuke, lieve, aangename sms-jes zonder speciale aanleiding

- Blackbox Revelation op Pukkelpop

- Spontane, ongeplande avondjes of activiteiten die uitgroeien tot heel fijne tijden die je nog weken een warm gevoel bezorgen.

- De inrichting van het huis van mijn broer en zijn (ondertussen) vrouw.

- De speeches van Patrick natuurlijk! En over Patrick zelf! (Ja Maxine, je laat weer een kans liggen é. En je dan afvragen waarom Patrick mij zo graag heeft, ondanks al je charmes :) )

Welk nummer zal je altijd aan 2009 laten denken?

- Zowat de hele setlist van BBR op Pukkel

- Mykonos van Fleet Foxes

- Rex van Customs

- Heads will roll van de Yeah Yeah Yeahs in de A-Track remix

- Envoi van Absynthe Minded

- Het nummer 28 (ik was 28 in 2009 :) )

Was je in vergelijking met 2008

a/ blijer of triester? Algemeen: iets blijer. Hoewel er natuurlijk ook nog héél erg veel triestige en éénzame periodes in 2009 waren.

b/ dikker of dunner? Euhm, mijn gewicht varieert natuurlijk een beetje van seizoen tot seizoen. Maar algemeen ben ik niet verzwaard. Net zoals in 2008 altijd rond de 80kg (+/- 2kg)

c/ rijker of armer? Rijker, op bijna alle gebied: financieel, qua ervaringen, qua levenswijsheid, ... Alleen op liefdesgebied ben ik niet rijker geworden. En armer kan al niet, dusja, no sweat zeker? :)

Wat had je graag meer gedaan?

Uitgegaan van mijn eigen sterkte, initiatief genomen, genoten, gereisd, passionele momenten beleefd, musea bezocht, naar de cinema geweest, mezelf ontwikkeld, ...

Wat had je graag minder gedaan?

Mezelf geanalyseerd, gepiekerd, getwijfeld aan mezelf, naar de Kinepolis geweest (maja, je hebt geen keus op het filmfestival hé :) ) ...

Wat deed je met met kerstavond?

Gegeten (heel goed gegeten!) met familie, in de volledig verbouwde woning van mijn nonkel. Kerstmis en instuif in één :) 

Ben je verliefd geworden in 2009?

Nee, helaas niet nee. 

Wat was je favoriete televisieprogramma?

TopGear (BBC, niet de herhalingen op Canvas), De Pappenheimers, De slimste mens ter wereld, Formule 1-uitzendingen op RTBF, Zalm voor Corleone, That 70's show, South Park, Reno 911, Extras, Family Guy, ... Wat een lijst zeg, en dat voor iemand die gemiddeld misschien anderhalf uur per dag tv kijkt :) 

Wat was het beste boek dat je gelezen hebt?

Porsche 917: The undercover story - Godron Wingrove 

Een boek over de ontwikkeling en de techniek van één van mijn meest favoriete racewagens uit de geschiedenis: de Porsche 917

Wat was je favoriete film van het jaar?

Ik ben, op het filmfestival na, amper in een cinemazaal te zien geweest in 2009. Zot :s De beste film voor mij dit jaar was 'Eyes wide open' van Haim Tabackman. Tevens ook de grote winnaar van het filmfestival in Gent dit jaar. 

Wat heb je gedaan op je verjaardag en hoe oud werd je?

28 en op mijn verjaardag heb ik gewoon gewerkt, zoals dat wel meer gebeurt op een weekdag. Wel een klein, maar leuk feestje thuis in het weekend. 

Wat hield je mentaal gezond?

Vrienden (zowel reëele als virtuele vrienden). En ontspanning.

Van welke celebrity was je in 2009 het zotst?

Erika Van Tielen. Haar interview in de Humo greep me écht naar de keel! Zo open, zo eerlijk, zo herkenbaar op sommige punten. Beangstigend bijna. Enja, na haar ravissante passage in de slimste mens is de vlam weer helemaal aangewakkerd natuurlijk. Wat een vrouw :) 

Wie heb je gemist?

De liefde van mijn leven: de soulmate naast me, die me vergezelt in het leven en waarvan je in elke vezel van je zenuwstelsel en in elke cel van elk orgaan voelt en weet: 'Ja, dat is ze. Zij, en niemand anders' 

 

groet,

Tom

 

 

 


 

17:01 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-01-10

Ja, en nu serieus...

Ja, nu serieus ja. Allé, hoe is een mens nu verondersteld om zijn goeie voornemens voor het nieuwe jaar ten uitvoer te brengen, als van alle kanten stokken in de wielen worden gestoken? Stokken, in de vorm van sociale druk dan. Ik heb het dan voornamelijk over voornemen nummer 5 uit mijn lijstje: 'niet aankomen'.

Niet aankomen! Want laat ons eerlijk zijn, gewicht verliezen doet bijna niemand. Of toch niet zonder overdreven veel moeite. Of niet zonder liposuctie, maagringverkleining of kanker. Nee, niet aankomen leek mij dan ook een mooi en realistischer voornemen dan 5 kilo vet kwijtspelen. Zie hier het resultaat van 4 dagen werken:

- Maandag: Collega H. brengt heerlijke zelfgebakken wafeltjes mee van zijn vrouw. En niet enkele, nee, een zak. Om maar te zeggen: hoe duchtig er ook in de zak gegrabbeld wordt, hij is nog niet helemaal uit.

- Maandag: 2 andere collega's komen rond met een praline. Zomaar, om het nieuwe jaar in te zetten.

- Dinsdag: Leverancier R. komt toe met een doos pralines voor onzen dienst. Een halve kilo, op te fretten door 8 personen.

- Dinsdag: Collega J. komt rond met truffels, om het nieuwe jaar goed in te zetten.

- Woensdag: Collega S. verjaart. Twee dozen met zo'n assortiment koekjes. Ja, we zitten met veel volk op onze bureau, maar na het trakteren van de volledige bureau, schiet nog 1 volle doos over. En ja, per 10 keer dat ik aan het bureau van collega S passeer, neem ik 1 koekje mee. Maar ik passeer er 50 keer per dag... goddammit! Ik ben zwak!

- Woensdag: Leverancier I. komt toe met twee taarten om 3 koningen te vieren (je weet wel, zo'n taart met een boon in en wie die heeft mag met een kroon op zijn kop gaan zitten). Twee taarten, waar 10 stukken van gesneden konden worden. Voor diezelfde 8 man van daarnet...

- Donderdag: Ondergetekende komt de berging binnen en ziet toch zijn ontzetting dat er geen bananen en mandarijnen liggen. Dus, geen banaan en 2 mandarijnen om gedurende de dag op een gezonde manier naar binnen te spelen. En er schiet nog taart over. En pralines. En wafeltjes. En veel koekjes... 

Zeg nu zelf, lieve bloggers, dat is toch niet serieus?

groet,

Tom

19:33 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

04-01-10

En ja hoor, daar is hij terug.

hey lieve bloggers,

de donkere dagen zijn voorbij, de eenzame nachten -waarbij een zilte traan zacht zijn weg langs je wang naar beneden zocht- ook! Ik ben terug! Jawel, dank u dank u! :) Ik had eventjes geen zin meer in bloggen. Wel, om éérlijk te zijn is het begonnen met een compleet gebrek aan inspiratie. Vervolgens had ik wel weer inspiratie, maar was de zin er dan weer niet om te posten. Ook mijn bezoekjes op andere blogs zijn tijdelijk drastisch gedaald. Maar daar komt weer verandering in. Uiteindelijk kan ik het bloggen toch niet missen. Enja, nu is er weer volop inspiratie. Binnenkort volgt nog een blogje over mijn Ferrari-avonturen, een blogje over 'hoe het leven suckt, zelfs al ben je maar een semi-BV' en andere onzin, fictie en op ware gevoelens gebaseerde teksten. 

Naast opnieuw bloggen, heb ik nog wat andere voornemens voor 2010:

- mij minder ergeren aan de ongelooflijke domheid, vooroordelen en beperkte visie van veel mensen

- iets extroverter zijn in mijn echte leven

- een eigen stulp huren/kopen/voorbereiden

- mij verder bekwamen in één of meerdere van volgende dingen: fotografie, Italiaans leren, koken, dansen of gitaar spelen.

- Niet aankomen

En jullie voornemens?

groet,

Tom 

20:22 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-11-09

Kleine jongetjes worden groot... toch?

decoration

 

 

Wie heeft er als kleine jongen nooit met autootjes gespeeld? Niet veel denk ik. Zelfs heel wat meisjes vonden dat wel eens leuk van tijd tot tijd. Ik heb er in ieder geval uuuuuren mee gespeeld. Wat zeg ik? Dagen, weken, maanden... dat benadert het waarschijnlijk beter. Op het aanrecht en op het tapijt rond de eettafel in de woonkamer, dat waren mijn geliefkoosde plekjes. Wat was ik toch een heerlijk kind. Het enige wat ik nodig had waren mijn matchboxkes, Hotweels... En daar was ik een hele vakantie mee zoet. Meer had ik niet nodig. (Wat eten en drinken nagelaten dan).

Zo vond ik het ook heerlijk om op zondagmiddag, net voor we op bezoek gingen naar mijn grootouders, een kwartier vroeger al te vertrekken en een vervolgens in de auto op de oprit achter het stuur gaan zitten. En maar fantaseren dat ik op dat moment met de bronskleurige Opel Kadet (ja, brons was toen nog een hip autokleur) ergens aan de rivièra aan het cruisen was. Helaas sloeg het stuur meestal direct in het stuurslot. Maar het gevoel van een stuur in de hand was al genoeg. Aan de pedalen kon ik nog lang niet, en maar best ook. Een vader die nooit de handrem optrekt -maar de auto enkel in versnelling op de afhellende oprit laat staan - in combinatie met een ingedrukt koppelingspedaal zou wel eens mindere gevolgen gehad kunnen hebben.

Maar goed. Ondertussen heb ik al een flink aantal jaren mijn rijbewijs: een roze formulier met een pasfoto van mij op. Een van toen ik 16 was overigens. Gegarandeerd grote pret bij de eerste rijbewijscontrole - Bent U dat, meneer? Misschien tijd voor een nieuw pasfotootje - en een papiertje dat ik ook liefst laat zitten als we op café eens in een gekke bui beslissen pasfoto's op officiële documenten te showen. En ook al ben ik nog altijd stapel op mijn huidige Milanese karakterbak, toch kwijl ik nog vaak bij het aanschouwen van ander leuk speelgoed. Best dat een Alfa Romeo Brera nog altijd zo'n uiterst zeldzame verschijning is op de weg, anders had ik waarschijnlijk al lang versleten nekwervels van achterom te kijken. En uitdrogingsverschijnselen door het overmatig speekselverlies en het salvo spontane zaadlozingen in de broek. Maar ik wil er één. Maar ik wil mijn huidige ook niet kwijt... Ah, het leven is zo oneerlijk. Precies zoals vroeger: ik kon nooit autootjes genoeg hebben :)

Maar goed, ik had nog een bon liggen van mijn verjaardag die ik moest verzilveren. En hoewel het misschien wijzer, nuttiger en verstandiger was die aan een slipcursus te besteden, ben ik toch gezwicht. Het vlees is zwak. De honger te groot. De droom te onvervuld. Met als gevolg: deze jongen gaat eens lekker ecologisch onverantwoord bezig zijn voor een groot uur in het Brugse, zo halfweg december. Deze jongen gaat een uur met een Ferrari rondsjeezen. Oeh, ik vind het nu al spannend! Mijn cuore sportivo slaat al sneller...

groet,

Tom

19:53 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

12-11-09

Happy song stokje!

hey, 

een stok van Breeg gekregen met als opdracht: geef 5 liedjes die je dag kleuren of waar je happy van wordt. Ik ga toch voor het happy-gedeelte gaan, want hoe mooi Joy Division, The Cure of Sisters of mercy mijn dag soms ook kleuren, écht happy zijn ze niet hun liedjes. Vandaar, in willekeurige volgorde 5 songs die mij altijd happy maken wanneer ik ze hoor. (Met dank aan mijn iTunes lijst :) )

 

1. Kort, krachtig, opzwepend en een even grappige clip! Ja, bij deze plaat hou ik me absoluut niet in met meezingen. Zelfs heel vroeg in de morgen, in de duisternis, door de regen op weg naar het werk slaagt deze plaat er altijd in om mij meteen zin in de rest van de dag te geven. 

 

2. Ja, als rasechte West-Vlaming moet ik hier toch op zijn minst ook een liedje van iemand heel dicht uit het gebuurte zetten, namelijk ut de stad van bustels en skoen: Izzegem! En de keuze is zo moeilijk, want al lig ik nog elke keer strijk van de briljante teksten van 't hof van Commerce, toch kies ik voor 'Niemand'. Lief, opgewekt, ja je kunt het zelfs enige romantiek toedichten 

"Ik hoop dat het nooit zover zal komen, maar mocht het ooit gedaan zijn tussen ons

ga ik me bezig houden met alles op te sommen dat ik mis en dat zorgt voor mijn blues.

Het zal een boek zijn met de kleinste letters in, op telefoonboekenpapier gedrukt,

En als je hem ooit zou willen lezen, meisje toch, dan wed ik dat dat jou nooit lukt"

Schoon toch hé? :) ('t klinkt wel veel mooier in het West-Vlaams vind ik ;) )

3. De derde groep vocht in de jaren '90 een verbeten verbale oorlog met de broertjes Gallagher uit van Oasis. Ondertussen is Oasis ook al dood en begraven, net zoals deze groep (hoewel er nog een kleine opleving was dit jaar). Iedereen kent ze van het snoeiharde Song 2, maar eigenlijk brengen ze alleen superopgewekte muziek. Ik zou er hier zeker 10 kunnen zetten die mij een enorme smile geven, maar dat kan natuurlijk niet. Geniet van deze groep, geniet van muziek-duizendpoot Damon Albarn (het brein achter The Gorrillaz, die ook het ene happy liedje aan het andere breiden...

 

4. Hoezo, de jaren '80 zijn dood? Niet volgens deze mannen: fout, compleet over the top en een gigantische eendagsvlieg maar wat blijf ik dit een fantastische happy plaat vinden :)

 

5. Zomers. Telkens ik volgend liedje hoor heb ik zin om uit te gaan. Uit 'Anyway the wind blows', een zalige film met misschien de beste soundtrack ooit gemaakt. 

 

 

Het is natuurlijk heel moeilijk om er 5 liedjes uit te pikken natuurlijk. Ik word ook vaak heel blij van 'De Mens', Gèsman, Johny Turbo, Arsenal, Morcheeba, Blackbox Revelation, ... Ik word van heel erg veel muziek blij eigenlijk!

Met gaarnte geef ik graag dit stokje door aan Nina, Lafillesurleweb, Trits, Escapegirl en Danique. Dames, laat jullie maar gaan als jullie zin hebben :)

Groet,

Tom

20:38 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

08-11-09

Gesprek met jezelf

Ze legde haar kin op mijn linkerschouder. Ik schrok even. Ik had haar niet verwacht en ik had ze ook niet horen binnenkomen.

“Hey,” zei ze. “Wat doe je?”

Ik zei niks en roerde verder in de pot waar ik béchamelsaus aan het maken was. Ze kwam naast me staan en keek me aan. Glimlachend, bijna spottend zelfs. Ik deed mijn best om te doen alsof ik haar niet opmerkte, alsof ik ze weer kon doen verdwijnen. Niet dat dat zou lukken, dat wist ik ook wel. Maar toch, ik kon het maar proberen.

“Wel, ik ga niet weg hoor,” sprak ze spottend. Haar woorden sneden als een mes. “Wat maak je klaar?”

Ik kon ze niet meer negeren. Ze was er en ze zou pas weggaan als ze dat zelf wou. 

“Godverdomme,” sprak ik geïrriteerd. “Dat weet je toch ook wel? We hebben het zelf bedacht, remember?”

“Je bent precies niet blij van me te horen hé?” antwoordde ze kalm.

“Nee,” zei ik. “Dat kan je wel zeggen ja. Ik ben het zo beu dat je te pas en te onpas je komt moeien.” Ik roerde verder.

“Mij moeien? Ik ben de enige die je echt kent, de enige die écht weet wat er in je omgaat. Ik ben een deel van jou!” riep ze.

“Ja, dat is nu net het probleem. Jij bént inderdaad een deel van mij.  Net daarom kan ik je nooit stilleggen, nooit kan ik eens zeggen dat het genoeg is geweest. Ik weet wat je gaat zeggen. Ik weet dat je het zielig vindt dat ik hier weer sta te koken voor niemand. Denk je dat ik dat zelf niet weet? Denk je niet dat ik het niet anders zou willen? Maar het is nu éénmaal zo. Dus laat mij gewoon koken, laat mij gewoon zijn vanavond ok?” riep ik haar toe. 

Ze zei niks. Ze keek me gewoon en er verscheen een glimlach om haar lippen. 

Ik wist wel dat het tevergeefs was. Ze was er nu toch en ze zou er blijven. De rest van de dag, de nacht. Of ik dat nu wilde of niet. Als ik pech had, bleef ze misschien zelfs de rest van het weekend. En daar kon ik, hoe graag ik het ook zou willen, niks aan doen. 

groet,

Tom

22:25 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

05-11-09

Smoking (hot?) Tom

hey bloggers,

ik ben iemand die wel eens van een discussie houdt. Maar ik ben een lastige mens om mee te discussiëren omdat ik altijd heel erg kritisch ben en ik probeer altijd de argumenten van anderen onderuit te halen. Dat vind ik gewoon leuk. Aan de andere kant ben ik wel zo fair om mijn ongelijk toe te geven, als iemand mij met goeie argumenten van mijn ongelijk kan overtuigen. Zo ben ik dan ook weer. Hoewel dat niet zo heel erg vaak voorkomt. 

Ik geloof trouwens dat de meeste mensen vrij voorspelbaar reageren in discussies. En met voorspelbaar bedoel ik niks negatiefs hoor. Ik denk gewoon dat de merendeel van de mensen enkele vuistregels voor zich heeft opgemaakt waaruit alle meningen en opinies van die bepaalde persoon voortkomen. Net uit het feit dat er maar enkele vuistregels zijn, zou je dus logischerwijs min of meer toch moeten kunnen vooraf weten hoe iemand over een bepaald iets zal denken. Als daar echter te veel variatie in voorkomt, dan vind ik zo iemand niet consequent. En ik kan nogal moeilijk om met niet consequente mensen. 

Wat is nu mijn vuistregel, vraag je je misschien af? Wel, mijn meningen, opinies en standpunten worden altijd gevoed vanuit de zin: "ik geloof in de vrijheid van elk individu. Iedereen mag doen of laten wat hij of zij wil, zolang het niemand schaadt en zolang het in een wettelijk kader toegelaten is." Hoewel dit laatste niet 100% zo is. Eigenlijk zou daar moeten staan: zolang het niemand schaadt en zolang het past in het gezond verstand van het individu. Helaas moet ik na 28 jaar in dit aardse bestaan vaststellen dat het met het gezond verstand van heel veel mensen heel erg slecht gaat. Vandaar dat ik dan eerder terug grijp naar een wettelijk kader. Maar goed, dit is een andere discussie.

Aangezien ik meestal vanuit die schuingedrukte zin vertrek, heb ik over de meest uiteenlopende zaken meestal een heel klare en duidelijke visie. Ik ben ergens voor of ik ben ergens tegen. En dat kan ik meestal staven met enkele heel overzichtelijke argumenten. Alleen gaat dat niet op voor het rookdebat dat nu aan de gang is. Ik weet niet of jullie het gevolgd hebben, maar de Spaans/Belgische hartspecialist Pedro Brugada stelt voor om van België het allereerste rookvrije land ter wereld te maken. Dus niet enkel in horeca en openbare plaatsen. Maar overal, ook thuis. Uiteraard is er natuurlijk een hele discussie losgebarsten daaromtrent. En eerlijk gezegd: ik weet niet wat ik er moet van denken. Ben ik daar voor of ben ik daar tegen? Er zijn maar heel weinig argumenten die ik kan volgen, zowel van de mensen die daar voor zijn als van de tegenstanders. 

Enkele argumenten van mensen die tegen dit voorstel zijn:

- het beknot mensen in hun vrijheid, België wordt een dictatuur als dit zou worden doorgedreven

- ik rook enkel in mijn tuin, ik stoor dus niemand

- er zijn veel mensen tewerkgesteld in de tabaksproductie, de staat loopt veel taksen mis

- dan moet je ook alcohol, auto's, fabrieken, enzoverder verbieden.

Met bovenstaande argumenten, kan ik het helemaal niet eens zijn. Het dictatuur-verhaal kan ik niet plaatsen. En dit komt vooral omdat ik het heel erg moeilijk heb met het feit dat voor roken zo'n uitzondering wordt gemaakt, ten opzichte van andere drugs. Pas op, ik pleit helemaal niet dat drugs legaal zouden moeten worden, maar als outsider zie ik persoonlijk geen enkel verschil tussen nicotine enerzijds en cocaïne anderzijds. Ik denk dat iedereen het erover eens is dat beide geen enkel maatschappelijke meerwaarde en positieve punten hebben. Beide zijn zeer schadelijk voor de gezondheid, beide zijn zeer verslavende producten waarbij het heel erg veel moeite, geld en tijd kost om van een verslaving af te komen, beide kosten de gebruikers zelf ook heel wat geld en zorgen. En toch worden beide zo verschillend behandeld. Het ene is vrij te koop en sociaal aanvaard, het andere is strikt verboden en wordt bijgevolg in een illegaal en crimineel milieu geduwd. Met dit soort ambiguïteiten heb ik het eerlijk gezegd moeilijk.

Ook het 'ik stoor niemand' verhaal vind ik geen argument. Zelfs al is een roker hoffelijk en rookt hij/zij zijn/haar sigaretje altijd in de buitenlucht, dan nog hebben niet-rokers daar uiteindelijk wel last van. Niet meteen met de directe confrontatie in de vorm van passief gedwongen worden om mee te roken en naar rook stinkende kledij, maar op langere termijn. Net door de vele gezondheidsproblemen die veroorzaakt worden door roken en waarvan veel rokers vroeg of laat toch last van gaan ondervinden, leggen zij een extra druk op de gezondheidszorg en extra kosten die door de staatkas - en dus iedere burger - opgehoest dienen te worden. Dat 'niemand' last heeft van iemand die thuis de ene na de andere sigaret opsteekt, vind ik dus ook niet kloppen. 

Een ander argument dat ik de afgelopen dagen vaak heb gehoord, is het feit dat er nog andere oorzaken van vervuiling zijn die ook gezondheidsgevolgen kunnen hebben. De meest voorkomende zijn natuurlijk alcohol, uitlaatgassen van wagens en van industrie. Ik vind dit argument een teken van afschuiven van verantwoordelijkheid. 'Ik hoef niet te stoppen met roken zolang er nog andere vervuilers zijn' slaat nergens op. Als iedereen zo denkt, dan moet niemand zijn afval meer sorteren -want er zullen altijd nog mensen zijn die hun vuilnis dumpen of illegaal verbranden- en kun je iedere maatregel ten voordele van het milieu teruggaan roepen. Onzin dus. Bovendien is er ook nog een fundamenteel verschil tussen bijvoorbeeld industrie en transport enerzijds, en roken anderzijds. Terwijl roken geen enkele meerwaarde aan de bevolking en de maatschappij biedt, kan dit toch moeilijk gezegd worden van de industrie en van zowel goederen- als personentransport? 

Alcohol vind ik ook geen goed argument. Want natuurlijk zijn er ook alcoholverslaafden, maar is dit procentueel vergelijkbaar met het aantal verslaafden aan sigaretten en drugs? Van alle mensen die alcohol gebruiken, is een kleine minderheid verslaafd. Dat is iets wat niet van rokers of druggebruikers gezegd kan worden. Alcohol veroorzaakt andere problemen zoals verkeersdoden, maar dit is veel meer een gevolg van gebrek aan verantwoordelijkheid dan van verslaving. Bovendien zijn de gezondheidsgevolgen van alcohol bij de normale gebruiker te verwaarlozen ten opzichte van sigaretten. Overdaad schaadt, dat is juist. Maar dat geldt ook voor zout, suiker, vetten en dergelijke meer. Vandaar dat ik alcohol aan dat soort producten gelijk stel dan aan drugs. 

Ben ik dan voor een volledig rookvrij België? Goh, theoretisch gezien zou het natuurlijk fantastisch zijn. Maar het is praktisch gewoon niet haalbaar en niet te organiseren. Roken is een deel van onze samenleving geworden die je onmogelijk nog volledig kan bannen. Bovendien zou, om dat te doen slagen, er een veel groter draagvlak moeten zijn dan België alleen uiteraard. Bovendien zou je dezelfde gevolgen kweken zoals voor drugs nu: zwarte markt, illegale en criminele handel... En dat is natuurlijk niet wat we moeten voorop stellen. Bovendien druist het ergens ook tegen mijn principe dat iedereen een vrije keuze moet hebben om al dan niet iets te doen. 

Om maar te zeggen: ik weet het niet! Ik ben niet tegen een volledig rookvrij België, maar ik ben er ook niet voor. Voor beide theses zijn er voor mij persoonlijk veel te veel negatieve argumenten om mij te kunnen overtuigen om één van beide standpunten te steunen. Wat ik wel goed vind aan dit idee, is dat het op zijn minst de discussie aanzwengelt. Brugada weet volgens mij ook dat dit praktisch niet te realiseren is, maar het is wel een ideale trigger is om te discussiëren. Dat een heel deel mensen natuurlijk heel emotioneel, niet beargumenteerd en zelfs racistisch - ja, da dien buitenlander ne keer in zijn eigen land em gaat moeien- reageert, is jammergenoeg wel iets wat we er bij moeten nemen. Leve de fora waar de hersenlozen en kortzichtigen regeren! 

Maar wat is jullie standpunt over een al dan niet volledig rookverbod?

groet,

Tom

 

16:02 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

02-11-09

Reclame

hey bloggers,

nu ben ik niet iemand die snel reclame maakt voor het één of het ander, maar de komende week zijn er toch enkele zaken op tv te zien die jullie eigenlijk niet mogen missen. Of op zijn minst toch een kans moeten geven.

Bijvoorbeeld Duitse film 'Das Leben der Anderen' op Canvas, woensdag 4/11 om 21u20

 

In dit debuut van Florian Henckel von Donnersmarck uit 2006, krijgt de Stasi-agent Gerd Wiesler de opdracht om toneelschrijver Georg Dreyman en zijn vriendin Christa-Maria af te luisteren. Een werkelijk meesterlijk drama dat niemand onberoerd zal laten. En meteen ook één van de redenen waarom ik de Duitse cinema by far de allerbeste cinema van de afgelopen 10 jaar vind. Let ook op de de verbluffende acteerprestatie van Ulrich Mühe, die Wiesler speelt. Wiesler zal altijd de rol van zijn leven blijven, want Mühe overleed slechts enkele maanden nadat de opnames afgerond waren aan maagkanker. Eeuwige zonde!

En voor de digitale kijkers, raad ik de zaalshows van Hans Teeuwen aan, iedere avond van de week op Acht-tv rond 22u - 22u30. 

Surrealistisch, hard, muzikaal, nooit openlijk beschouwend maar nooit gratuit. En bovenal een schitterend verteller, die je steeds op het verkeerde been weet te zetten. Niet iedereen houdt er van, maar goed. Ik verfoei ook Geert Hoste natuurlijk hé :) De cabaretshows in het Nederlands horen definitief tot het verleden. Momenteel brengt Teeuwen enkel nog shows in Engeland en Schotland en is hij in onze contreien een stevige reputatie als jazz-zanger en - pianist aan het opbouwen.

 

 

 

 

Enjoy!

Groet,

Tom

20:46 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

26-10-09

Stokje

hey bloggers,

Ja, de inspiratie was (en is?) even helemaal weg. Vandaar de bijzonder karige posts de laatste paar weken. Hoe dikwijls ben ik niet thuisgekomen en dacht ik, ik moet dringend nog eens iets posten? Vaak, maar het kwam er nooit van omdat de inspiratie wegbleef. Maar omdat jullie mij niet helemaal zouden vergeten, pak ik geheel op vrijwillige basis een stokje op die ik de laatste tijd op verschillende andere blogs zag passeren: vertel 10 dingetjes over jezelf. Ideaal om iets te posten, de inspiratie wordt op een dienblaadje aangeboden. Dus bij deze :)

1. Ik heb een heel raar smaakpatroon. Wat warme maaltijden betreft, lust ik letterlijk bijna alles. Alle groentes, warm of koud, vlees, vis, vegetarisch, aardappelen, rijst, ... Alles lust ik. Er zijn natuurlijk bepaalde dingen die ik minder graag eet, maar op warme-maaltijdgebied (mooi woord hé :) ) zijn er geen dingen die ik écht niet lust. Wat ik helemaal niet lust, is kaas. Ik haat kaas! In spaghetti of croque monsieurs mag er kaas zitten... zolang ik die niet smaak :) Een kaaspla is mijn grootste nachtmerrie, ik kan het zelfs niet hebben dat ik kaas ruik of dichtbij me heb staan als ik eet. Bah bah bah!

 

2. Ik ben meestal enorm gestructureerd. Vooral op gebied van nota's maken bvb. Alles is in puntjes met onderpuntjes gegoten. Bovendien heb ik een enorm mooi handschrift schijnt het, vandaar dat ik altijd de taak op mij geschoven krijg om verjaardagskaartjes voor vrienden of iets dergelijks te schrijven. Het feit dat ik er bovendien ook altijd nog in slaag om iets origineels op zo'n kaartje te schrijven, is ook een pluspunt.

 

3. ik rij verschrikkelijk graag met de auto. Vooral met de mijne dan, want ik heb nog nooit in een autozetel gezeten die zo goed zit als die in mijn auto. Ik overweeg serieus om, als ik van wagen verander, de zetels te demonteren en die om te vormen tot relaxzetels. Autorijden is voor mij altijd ontspannend, zelf al sta ik ergens in de file. Cruisen op de snelweg, met goeie muziek... Zit zeker en vast in de top-5 van dingen die ik het allerliefste doe.

 

4. Ik heb een hekel aan kreuken of ezelsoren. Ik kan het echt niet hebben dat iemand kreuken maakt in een boek van mij. Zelfs van een tijdschrift kan ik dat heel moeilijk verdragen. Het is nu niet zo dat ik me kwaad maak als iemand mijn humo kreukt, maar ik heb het absoluut niet graag. Het gaat zelfs zo ver dat ik een tijdschrift niet meer lees, omdat het gekreukt is. 

 

5. Verliefdheid link ik aan wachten op Godot. Het wachten op iets (wederzijdse liefde) dat er toch nooit komt. Ik weet niet wat het is om verliefd te zijn op iemand, terwijl diezelfde persoon verliefd is op mij. Het resultaat na ruim 28 jaar op deze aardbol is dan ook logisch: ik heb nog nooit een relatie gehad. Meer zelfs, ik heb nog nooit een meisje gekust. Passioneel vrijen, relationele problemen, je door die iemand speciaal voelen, wakker worden naast iemand, toekomstplannen uitbouwen, je lief verrassen of zelf verrast worden, je schuldig voelen na een stomme ruzie, iemand die in je oor fluistert dat ze van je houdt ... het zijn allemaal dingen die ik nog nooit persoonlijk ervaren heb. Ik ken het alleen van zien, van observatie en van films. Ik heb een enorm inlevingsvermogen, maar ik vrees dat mijn fantasie de realiteit aan geen kanten benadert. Het heeft mij enorm hard gemaakt, net omdat ik er altijd en overal mee geconfronteerd wordt. Het verteert me, het tast mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen aan, het slaat me van tijd tot tijd zo murw dat ik hoegenaamd niet meer weet wat ik nog kan doen om mijn gedachten te verzetten. En toch heb ik nog altijd een enorm meelevende, empathische kant. Toch kan ik, ondanks dat verschrikkelijke gevoel dat mij al jarenlang in zijn greep houdt, oprecht blij zijn als ik een verliefd koppeltje zie. Ik en een rare gast.

 

6. Ik heb een hekel aan mensen die luidop zeggen dat ze een mop gaan vertellen. Dan probeer ik er altijd van onder te muizen: dan moet ik plots naar het toilet, doe ik alsof mijn gsm gaat of pak ik het eerste het beste meisje vast en draai ze binnen. Dit laatste is geen waar hé, zie puntje 5 (gefocust blijven mensen!). Moppen bevinden zich vaak in de regionen waar figuren als Geert Hoste, Ben Crabbé en de scenarioschrijvers van FC de kampioenen en Sketchup zich bevinden: namelijk in een humorloos milieu. Humor is voor mij gevat uit de hoek komen, met een korte zinsnede ogenblikkelijk inspelen wat er rondom jou gebeurt. Mocht ik meedoen aan van die rapbattles, ik denk dat de meeste huilend naar huis zouden gaan. Ik stoef niet graag over mijzelf, maar humor is verdomme toch een kwaliteit die ik bezit. Ik heb er misschien zelfs teveel van.

 

7. Ik heb een gloeiende hekel aan nerveuze, oncontroleerbare mensen die te pas en te onpas met armen en benen staan te zwaaien, zich constant overal krabben, die met de voeten zwaaien als ze in een zetel zitten, geen minuut stil kunnen zitten op een stoel of een sofa, die constant balpennen in- en uitklikken als ze niet schrijven, die altijd en overal met de vingers zitten tokkelen. Daarnaast heb ik zo mogelijk nog een grotere hekel aan mensen die onnodig veel geluid produceren tijdens het eten of drinken, met hun mond vol spreken zodat je vanalle kanten aangevallen wordt door resten half gekauwd voedsel of het nodig vinden hun mond open te houden tijdens het kauwen zodat ik live de circulatie van het voedsel mee kan volgen. 

 

8. Ik hou van kinderen, maar niet van babies. Of nee, ik hou van kinderen vanaf een jaar of 5. Of nee, laat ik het zo stellen: kinderen die al besef hebben van hun omgeving, zeg maar. En op voorwaarde dat het rustige kinderen zijn. En schattig. En pienter van geest. Eerlijk gezegd: ik hou maar van misschien 5 tot 10% van alle kinderen. De rest vind ik irritante, vuile, domme wezens. 

 

9. Ik vind het spijtig dat ik geen instrument kan spelen. Vroeger sprak me dat ook hoegenaamd niet aan. Bovendien is onze familie helemaal ook niet muzikaal, dus vandaar werd het ook al niet gestimuleerd. Enkele jaren geleden maakte ik me wel eens de bedenking: tiens, ik wou dat ik gitaar kon spelen. Dat lijkt me gewoon fijn om te doen. Ik zal er wel niet bij zingen, want dat kan ik niet. Maar als ik heel eerlijk ben, zou ik het liefst van al basgitaar spelen. Want laat ons eerlijk zijn: de coolste gast van een band, is altijd de bassist hé.

 

10. Ik ben niet echt een borstenmens. En ook geen billenmens. Nee, ik ben een buikmens. Natuurlijk zeg ik geen nee tegen mooie borsten en billen, maar ik vind een buik altijd veel leuker om te bekijken. Geen idee waarom eigenlijk, het is gewoon zo. Navelstaren heeft voor mij een heel andere betekenis dan degene in de woordenboeken. Hoewel, staren heeft een pejoratieve bijklank. Het is niet dat zo dat mijn speekselproductie te vergelijken valt met een doorsnee Sint-bernardhonds tijdens een epileptische aanval bij het aanschouwen van een mooie meisjesbuik. Maar ik vind meisjesbuiken gewoon leuk om te zien, ook al is er maar 1 of 2 cm van zichtbaar. Het enige waar ik niet zo van hou, zijn navelpiercings. Nooit echt gesnapt waarom iemand zo nodig een staaf metaal door zijn of haar lichaam wil jagen, maar goed. Iedereen moet doen waar hij of zij zich het best bij voelt natuurlijk :) Het is mijn persoonlijke smaak gewoon.

 

Voila, 10 puntjes zie. ik ben waarschijnlijk nog heel wat curiositeiten vergeten te vermelden, maar de meeste daarvan beschouw ik waarschijnlijk zodanig vanzelfsprekend, dat ik ze niet eens meer al curiositeit beschouw. En aan de andere kant, als je je volledige zelf in slechts 10 puntjes kan samenvatten, dan stel je waarschijnlijk niet veel voor. Nee, aan boeiende mensen ontdek je altijd nog nieuwe dingen. Zelfs al ken je ze al decennia lang. 

Groet,

Tom

21:12 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

14-10-09

Focus Filmdag, part 4

hoi,


afgelopen zaterdag was het weer tijd voor de jaarlijkse Focus Filmdag. 5 films, lunch en filmfestivalsfeer. En Patrick. Vooral Patrick! Het was voor mij ondertussen al de vierde keer op rij, samen met de vaste focus-filmdag-partners-in-crime Maxine en Marlies. En was het een geslaagde editie? Wel, lees onderstaand verslag en trek uw conclusie zelf!


Film 1: Fish Tank


decoration


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het Britse 'Fish Tank' was de eerste film van de dag en geeft ons een kijk in het leven van de 15-jarige Mia Williams (Katie Jarvis). Gevangen tussen vrouw en kind, woont Mia met haar marginale moeder en vuilgebekte jongere zus in een troosteloos flatcomplex ergens in een voorstad. Een perfecte voedingsbodem voor overlevers, met alle gevolgen vandien. Mia vecht zich letterlijk en figuurlijk door het leven. Van thuis uit krijgt ze niks van affectie of liefde, en van de omgeving krijgt ze die nog veel minder. De enige 2 lichtpunten in haar leven zijn een oud, mager paard en dansen. Toch blijkt haar leven een wending te nemen als haar moeder een nieuwe vriend krijgt. Connor (Michael Fassbender) is wel attent, geeft wel aandacht en steun aan Mia en haar zus. Onwennig in het begin, maar toch bloeit Mia steeds verder open en lijkt ze voor het eerst haar echte aard te tonen. Helaas blijkt Connor niet volledig te zijn wie hij pretendeert te zijn.



Deze film van de Britse cineaste Andrea Arnold won dit jaar al de prijs van de jury op de festival van Cannes, en ik kan wel begrijpen waarom. Ondanks de vijandigheid waarin het hoofdpersonage zich hult, kweek je toch snel sympathie voor het hoofdpersonage net omdat haar omgeving maakt wie ze is. Ergens hoop je dat ze haar masker kan afleggen en kan zijn wie ze echt is. Even lijkt dat ook te gaan gebeuren, maar net dan neemt alles weer een wending. Een sterke opener van de filmdag en een film die een vrij divers publiek kan aanspreken. Met een knipoog naar de meester in het genre, Ken Loach.


Mijn quotering: ***




Film 2: La Nana (The Maid)


decoration


 

 

 

 

 

 

 

 

 

De tweede film was 'La nana' van de Chileen Sebastian Silva. In 'La nana', of 'The Maid', wordt de vaak dubbelzinnige relatie tussen de inwonende meid en het gezin waarin ze werkt, onder de loupe genomen. Raquel is al ruim 20 jaar in dienst bij de familie Valdes en beschouwt zichzelf als een deel van het gezin. Hoewel de familie haar heel goed behandelt en haar apprecieert voor haar werk, blijft ze uiteindelijk niet veel meer dan een werkneemster. Bovendien blijkt de werkdruk stilaan te veel te worden voor Raquel: een groot huis en 4 kinderen eisen stilaan hun tol. Pilar, de vrouw des huizes, besluit dan ook extra hulp aan te nemen om het werk van Raquel te verlichten. Dit echter zwaar tegen de zin van Raquel zelf, die haar plaats in 'haar' gezin niet langer veilig weet. Met al wat in haar macht ligt, slaagt ze er in om alle hulp weg te jagen. Maar als ze na een appelflauwte een tijd moet rusten, neemt Lucy tijdelijk de taken van Raquel over. Bovendien weet Lucy perfect hoe ze de stugge en koppige Raquel aan moet pakken.


Silva toont objectief de gevolgen van een aloud systeem in Zuid-Amerika: de inwonende meid. Hoewel zo iemand jarenlang meeleeft met een familie en opgroeiende kinderen, blijft ze in de eerste plaats nog altijd een werkneemster. Raquel (Catalina Saavedra) balanceert op dat slappe koord. Naast het gezin Valdes heeft ze eigenlijk geen eigen leven. Geen eigen gezin, geen vrienden en amper familie. Vandaar de vijandigheid tegenover Camilla, de oudste dochter: zij leeft, heeft wel vrienden. Alles wat Raquel niet heeft. Bovendien verklaart het ook haar gedrag tegen alle extra hulp in huis: Raauel duldt geen indringers in 'haar' familie. 


De film wordt gedragen door de schitterende acteerprestatie van Catalina Saveedra die met haar schitterende mimiek en lichaamstaal meer zegt dan 1000 woorden. Wat mij betreft, de sterkste acteerprestatie uit de 5 films van de dag.


Mijn quotering: ***



Film 3: Eyes Wide open



decoration



 

 

 

 

 

 

 

Na de dood van zijn vader, heropent Aaron de familieslagerij in Jeruzalem. Hij kan extra hulp gebruiken en neemt Ezri aan, een student. Hij leert Ezri het slagersvak aan en laat hem logeren boven de winkel. De beide mannen worden steeds meer tot elkaar aangetrokken en Aaron begint zijn gezin met 4 kinderen steeds verder te verwaarlozen. Hoewel Aaron weet wat er boven het hoofd hangt, geeft hij toch toe aan zijn gevoelens voor Ezri. Eindelijk voelt hij zichzelf leven.


De eerste film na de lunch, is traditiegetrouw de film die het meest inspanning vraagt van de kijker. De Focus Filmdag 2009 was daarop geen uitzondering, met deze Eyes wide open als derde film. Helaas voor de mensen die ergens halverwege ergens in slaap gesukkeld zijn, want ze hebben de beste film van de dag gemist. Het verhaal begint traag en ontspint zich zonder woorden. Na een lange studieronde grijpt het verhaal echter steeds meer naar de keel.

 

Hoewel het verhaal zich afspeelt in de ultra-orthodoxe gemeenschap van Jeruzalem, is het in mijn ogen een universeel verhaal. Een verhaal van mensen die hun eigen vrijheid beknot zien worden door de enggeestige maatschappij rond hen en de hen opgelegde normen en waarden. De Joods-orthodoxe gemeenschap is een metafoor voor alle conservatieve en traditionele strekkingen die zich verschuilen achter vrije mening en genieten, maar dan wel zolang het volgens hun regeltjes past. Alles wat anders is, moet verbannen worden en geboycot.


Voer voor de meer geoefende filmkijker, maar wel met een boodschap waar heel veel mensen de dag van vandaag beter eens geconfronteerd zouden worden en eens goed zouden moeten over nadenken. 



Mijn quotering: ****



Film 4: Double Take



decoration



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De vierde film in het rijtje was er één van eigen bodem: ‘Double Take’ van Johan Grimonprez. Double take is een bijzondere stijloefening waarin een fictief verhaal gebracht wordt aan de hand van echte historische beelden. Centraal staat Alfred Hitchcock die het fictieve verhaal vertelt waarin hij zijn dubbelganger ontmoet. Hitchcock ontmoet in 1962 de Hitchcock uit 1980. Omdat Hitchcock er van overtuigd is dat je je dubbelganger moet vermoorden, of dat die anders jou zal vermoorden, beraamt hij een moordcomplot. Maar hoe ben je jezelf te slim af? 


Naast dit centrale verhaal, wordt ook de hele geschiedenis van de koude oorlog verteld. Van het verbaal duelleren van Nixon en Kroetsjov, over de strijd voor de ruimte en uiteindelijk het rollen met de spierballen (atoomwapens) om de andere kant maar op de knieën te krijgen. 


Uiteindelijk is deze ‘film’ een heel verwarrende mengelmoes van reële geschiedenis, een fictief verhaal en een hele hoop documentaire-elementen. Persoonlijk vind ik de film een heel interessante oefening, maar echt overtuigd was ik toch niet helemaal. Net iets teveel verhaallijnen door elkaar en een behoorlijk lange ronde vooraleer je als kijker doorhebt waar het verhaal naartoe evolueert. Een documentaire over de koude oorlog is vast en zeker interessant en een fictief verhaal gebaseerd op reële personen en échte archiefbeelden ook, maar de mix die we hier van beide genres voorgeschoteld kregen duwt beide stijlen eerder naar beneden dan dat ze elkaar versterken. 


Mijn quotering: *


(kort)Film: Logorama


 

decoration


 

Een tussendoortje voor de grote finale. Dat kon je vermoeden van Logorama, een 16 minuten durende Franse animatiekortfilm. In een simpel verhaal van de goeie (de politie) tegen de slechte (een overvaller) is het vooral de omgeving die meteen voor herkenning zorgt. Niet zo moeilijk, want alle personages, voorwerpen, gebouwen zijn logo’s van bekende merken. Ik heb ze niet geteld, maar het waren er vast honderden. Waarschijnlijk zelfs nog meer. Voeg daarbij nog enkele Tarantino-achtige conversaties/situaties aan toe, en je hebt meteen een voltreffer. 16 minuten genieten van een animatiefilm als openingsact, die achteraf beter bleek te zijn de hoofdact. 


Mijn quotering: ***


Film 5: Bright Star


 

decoration


 

De afsluiter van de dag was een film uit de serie ‘Festival previews’. ‘Bright Star’ is een kostuumdrama dat zich begin 19e eeuw afspeelt in Londen en gebaseerd is op echte personages. Fanny Brawne (Abbie Cornish) is een zelfstandige, eigenwijze studente die niet op haar mond  is gevallen. Via een gemeenschappelijke vriend, Mr. Brown, leert ze de dichter John Keats (Ben Whishaw) kennen. Hoewel de eerste contacten allesbehalve soepel verlopen, groeien John en Fanny toch naar elkaar toe. De omgeving ziet hun relatie niet echt zitten. Fanny’s moeder vindt dat ze niet kunnen trouwen zolang John geen goed inkomen heeft en Brown vreest dat Fanny een spel speelt en dat de poëzie van John  daaronder zal leiden. Toch zijn de twee niet uit elkaar te halen, tot John echter ziek wordt... 


Er zijn weinig genres van film waar ik vooraf al zeg ‘liever niet’, maar kostuumdrama’s die zich afspelen in Engeland tijdens de romantiek is er helaas één van. En ‘Bright star’ heeft daar helaas geen verandering in kunnen brengen. Te stijf, te voorspelbaar en vrij vlakke acteerprestaties (op enkele scènes na dan). Not my cup of tea. De film heeft zeker wel kwaliteiten en de poëzie is ronduit schitterend. Maar zoals één doorsnee voetbalmatch geen voetbalhater tot voetballiefhebber zal veranderen, zal deze film mij niet van idee doen veranderen. Een kostuumdrama dat zich in het 19e eeuwse Engeland afspeelt? Nee, toch maar liever niet.


Mijn quotering: *


Totaalconclusie


 

 

 

 


Alweer een meer dan geslaagde dag. 5 films, een prima lunch, een schitterend VIP-dorp, prima inleidingen en bovenal: aangenaam gezelschap! Wat kan een filmliefhebber eigenlijk nog meer verlangen? Hoe onbegrijpend sommigen ook zullen kijken en de wenkbrauwen fronsen als iemand zegt dat hij/zij vrijwillig een hele dag in een cinema gaat zitten, voor andere mensen is het iets om naar uit te kijken. Ik behoor tot de tweede categorie. Ik herhaal: ik behoor tot de tweede categorie. Ik heb genoten, en mijn twee partners in crime ook. We kijken alvast uit naar de editie van 2010! Tot dan!.


Mijn quotering: ****

Groet,

Tom

 

ps1: ja, na eventjes een inspiratieloze periode ben ik terug. Snel mijn achterstand qua lezen eens ophalen op jullie blogs :) Sorry :$

ps2: ja, deze recensie heb ik ook doorgestuurd naar de Focus Knack. Haalt deze toprecensent zijn tweede overwinning binnen en sleept hij een contract als free-lance-recensist uit de brand? Wordt vervolgd :) 

 

 

19:09 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-09-09

Toms handige file-gidsje!

hoi,

dat er over een niet onaanzienlijk percentage autobestuurders/bestuursters terecht de vraag gesteld kan worden of ze hun rijbewijs bij een pakje bakboter cadeau hebben gekregen, is stilaan wel bekend. Dat weten we allemaal. Alleen is er bij een bepaalde verkeerssituatie - namelijk de file - bij mij een sterk vermoeden dat het aantal bakboter-rijbewijsbezit(s)ters oploopt tot een flink stuk in de 90%. Alsof bij het zien van een file op een snelweg en het rijden in een dergelijke file, de latente mongool in velen hen wakker wordt. Dus na menig gevloek en het talrijk aantal tandafdrukken die er afgelopen week op mijn stuur zijn bijgekomen (jaaa, werken op de E403), heb ik maar besloten een simpel gidsje met richtlijnen over goed filegedrag te publiceren.

Richtlijn 1: Kies een rijvak uit

Kies een rijvak uit? Ja, kies gewoon een rijvak uit ja! Het maakt niet uit welk rijvak, maar kies er gewoon één uit. Blijf niet twijfelen tussen twee rijvakken, en rij vooral niet tegelijkertijd over twee rijvakken. De keuze van rijvak maakt ook niks uit, enkel als je weet dat je afrit binnen afzienbare tijd binnen bereik ligt, kies je best het rechterrijvak uit. Eenmaal de keuze voor een rijvak gemaakt, blijf er dan ook op!!!

Richtlijn 2: Volg de situatie op je rijvak

Staan je voorgangers volledig stil, dan is het ook aangewezen om zelf volledig stil te gaan staan. Kwestie van bumperschade te vermijden. Rijdt de file op je eigen rijvak 30 per uur sneller dan je buurvakken, rij dan ook 30 per uur sneller. Ga dan niet als een kasplant ook 5 per uur rijden, terwijl er voor je een gat van 100 of meer meter ontstaat... 

Richtlijn 3: Pas ritsen toe en moei je niet met een ander rijvak.

Blijkbaar denken de meeste bestuurders/bestuursters dat bij een file voorafgaand aan een wegversmalling, alle andere rijvakken plotseling 'verboden gebied' zijn. Dan gaan ze plots allemaal in een rijtje aanschuiven, en laten ze het andere rijvak volledig vrij. Op zich geen probleem, zoals ik al in Richtlijn 1 zei. Maar helaas, daar begint het probleem...

Velen zijn jammergenoeg de aan achterlijkheid grenzende mening toegedaan dat iedereen die dan de file oversteekt op een vrij rijvak, een crapuul is die beloond moet worden met middelvingers, lichtflitsen en daarenboven het liefst moet gehinderd worden door met hun eigen voertuig de doorgang te versperren of ze te 'pesten' door ze niet te laten invoegen bij de effectieve wegversmallingen. Zo'n individuen, die onwettelijk het recht in eigen hand nemen, zijn voor velen van die oelenwappers die vrijwillig in het rijvak gaan staan waar de file het langst is, ware helden! Ik vind ze evolutionair gezien nog onder een amoebe zitten. Of het zijn economisten van opleiding, dat kan ook. 

Want geef toe, waar slaat het ook op? Het alsof je in de supermarkt aan de kassa komt en je keuze hebt tussen kassa 1 waar 15 mensen met een volle kar staan te wachten, en kassa 2 waar 2 mensen met elk drie producten in hun handen staan te wachten. Als je persé aan kassa 1 wil wachten, dan is dat je volste recht. Maar je gaat dan toch ook niet met tomaten gaan gooien en je als een doorsnee voetbalsupporter gaan gedragen omdat iemand anders voor de snellere kassa 2 kiest? Waarom gebeuren dat soort dingen dan wel in een file? Ik ben er nog niet uit. 

Ik wacht met smart op een deftige uitleg. En ondertussen blijf ik files oversteken en beantwoord ik middelvingers met de glimlach, wetend dat ik niks verkeerd doe. (én sneller thuis ben ) Wanneer komt er eens een sensibiliseringscampagne omtrent het ritsen? Ik ben voor!

groet,

Tom

ps: vorige lap tekst mag zonder toestemming van de uitgever verder verspreid worden in het belang van kortere files!

20:17 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

21-09-09

86 % ...

... in het totaal gehaald voor die cursus en eindwerk. Kben lijk content er mee ;)

Groet,

Tom

ps: trouwfeest was sweeeelllll! En hoewel er niemand als een blok voor mij is gevallen, toch heel wat leuke mensen ontmoet. Kben lijk ook content haha

22:25 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

17-09-09

En zo is het alweer donderdag

hoi folks,

Veel heb ik niet te vertellen. Enkel dat het binnenkort tijd is voor een deel 2 in de reeks 'wie mag vandaag aan zijn ballen opgehangen worden'. Verder heb ik ook eindelijk de geschikte GSM gevonden: compact, niet te veel fietsjefatserie, clean and slick design en niet te duur. Perfect!

Verder is het natuurlijk morgen trouw van mijn broer voor de wet. Het schijnt dat ik moet tekenen... Ik weet nog niet wat. Vermoedelijk wordt het een vogeltje op de tak van een eikenboom in bloei. Ik moet het nog bepalen. Zaterdag dan voor de kerk. Hopelijk regent het niet, anders zouden we beter in de kerk gaan hé. En daarna de plichtplegingen natuurlijk: twee recepties en een modern avondfeest. Dus geen klassieke, krampachtige semi-plechtige toestanden. Nee, gewoon een leuk, open feest. De eerste die met een serviette gaat zwaaien, kan een rechtse hoek op zijn muil van mij verwachten. En dat voor een pacifist, straffe uitspraak :)

Ook vestimentair ben ik zwaar, zwaaaaar in orde. Al zeg ik het zelf. Mijn God, als de vrouwen nu niet als een blok voor mij vallen, dan weet ik het ook niet meer. Zolang ik zelf niet val, ben ik eigenlijk al content. Een splinternieuw custom-made maatpak met twee gaten ter hoogte van de knieën trekt ook op nie veel, geef toe. Oja, mijn moeder loopt nerveus. Tom, ge moet u nog scheren. Tom, ge moet uwen auto nog wassen. Tom, ge moet nog dit en ge moet nog dat... Scheren doe ik morgen wel, dan heeft het het meeste zin. En mijn auto wassen? Dat doe ik niet zonder Maxine en haar carwash. En aangezien ze bij de zuiderburen zit, wordt er niet veel aan mijn auto gewassen met andere woorden. Achja, tzal morgenochtend nog erger zijn wss ;) Maarja, kun je het haar kwalijk nemen? Het zal met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de enige trouw van één van haar kinderen zijn die ze zal meemaken. Tenzij er nu toch plotseling als bij donderslag een hele hoop meisjes als een blok zouden gaan vallen voor mij... en dan nog... :) Nu, geen nood meisjes, als jullie vallen: het flesje isobetadine om de knietjes te ontsmetten staat al klaar.

Moest ik nog iets zeggen? Waarschijnlijk niet. Maar ik heb nog een cadeautje voor jullie, namelijk met voorsprong de vetste en beste plaat van het ogenblik: Papillon van Editors (hoewel de nieuwe van Das Pop en Envoie van Absynthe Minded ook verrekt lekkere schijven zijn).

 

 

Groet,

Tom

19:46 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

13-09-09

Business = happiness?

hey,

hier ben ik dan terug. Theeft wat langer geduurd dan ik in eerste instantie verwachtte (aangezien ik toch minstens 1 keer per week iets hier wil posten), maar kom. Overigens wel fijn dat zoveel mensen zich konden vinden in mijn vorige blog. Zowel mensen die hier regelmatig commentjes posten, als mensen (al dan niet met een blog) die ik niet ken alsook mensen die hier wel nu en dan eens komen lezen en hun comment dan wel via andere kanalen laten weten.

Verder zat ik afgelopen woensdag met mijn thesisverdediging. Daarvan weet ik uiteraard nog geen definitieve uitslag, maar mijn baas (die ook in de jury zat) zei dat het een heel mooie presentatie was. Dus dat zit wel snor. Woensdag was ik trouwens al niet écht in mijn plooi, maar dreef ik toch misschien wat op adrenaline tot en met de verdediging. Daarna kwam de decompressie en voelde ik mij nog dubbelmottig als er voor: hoofdpijn, keelpijn, niet kunnen concentreren, geen macht in de benen, tintelingen... Kortom: algemene mottigheid. Nog een zware dafalgan genomen en om haflnegen in mijn bed gekropen. Helaas geen beterschap de donderdagmorgen, dus richting dokter in plaats van mijn werk. Het verdict was meteen duidelijk: keelontsteking. Rest van de week thuisblijven. Nog maar de derde keer in mijn hele school- én werkcarrière dat ik dagen mis door ziekte. Niet verwonderlijk dat mijn fiche bij de huisarts dan ook ergens helemaal onderaan zat.

Onverwacht verlengd weekend. En hebben ze deugd gedaan de afgelopen 4 dagen. Heerlijk! Dankzij de medicatie was ik vrijdag al een heel stuk beter. Bovendien zijn mijn ouders vrijdagmorgen vroeg op weekend vertrokken, dus heel de casa was voor mij alleen. Kheb mij geamuseerd, alles op eigen ritme: slapen, eten, badderen, koken... En tot rust komen. En onnozel lopen van de medicatie, met vrijdag als absolute topdag. Tgeen ik toen allemaal uit mijn botten heb geslagen, kent waarschijnlijk zijn gelijke niet. Achja, tot jolijt van degene die het gehoort of gelezen hebben.

Verder ook eens mijn planning voor de komende weken opgemaakt. En ik moet zeggen: ik ben aangenaam verrast. Zoveel leuke dingen in het verschiet. Ik word er zowaar rustig en gelukkig van. Volgende week eerst de trouw van mijn broer en zijn vriendin. Kijk ik heel erg naar uit, vooral omdat het geen klassieke trouw zal worden. Anders zou ik er heel wat minder naar uitkijken, eerlijk gezegd. Ok, ik heb wel geen vrouwelijk gezelschap dichtbij heel de tijd, maarja. Iemand vragen om iemand te vragen, daar heb ik ook geen zin in. Dan liever alleen. Verder binnenkort ook filmfestival in Gent, een quiz begin oktober, de dag erna zullen Lafille en ik weer vreugdesprongetjes maken en een hogere hartslag hebben dan anders als we onze held Patrick weer live zullen zien op de Focus Filmdag. De week erna zit ik weer in Gent. De vrijdag met mijn broer in de Handelsbeurs voor een optreden van CPEX (wat een feestje was dat verleden jaar zeg :) ) en de dag erna in de Capitole met mijn broer, een goeie vriend en zijn lief voor mijn favoriete cabaretier Hans Lebbis. Kortom, heel wat leuke dingen in het vooruitzicht.

En ik vermoed dat het daardoor is dat ik me momenteel ook zo zen voel, ja ik zou zelfs bijna de term 'gelukkig' durven gebruiken. De zorgen, twijfels en issues waar ik altijd al mee kamp zijn weer even naar het achterhoofd verdrongen. Weg zijn ze niet, dat weet ik ook wel. Maar ik denk niet dat ze de komende 3-4 weken zullen beginnen opspelen. Misschien heel kortstondig ergens een morning after, maar dan is er al weer wat anders om naar uit te kijken. Wat het na half oktober zal worden, dat weet ik niet. Ofwel weer een dip, ofwel moet ik verder bezigheden in plannen. En ik kies voor het laatste. Zo meteen een mailtje rondsturen naar de maten om ergens in november een weekendje vast te leggen.

Groet,

Tom

16:53 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-09-09

real vs. virtual

Vanmorgen rond 10u een berichtje op mijn retro-gsm van A. Dat ze goed uitgeslapen was, dat ze zich al helemaal begint thuis te voelen in Brussel, de stad waar ze haar eerste stappen in het hoger onderwijs zal zetten en eindigend met een oprechte vraag hoe het met mij gaat en of er al vorderingen zitten in de appartementszoektocht. Op zich niet zo bijzonder zou je denken. Maar het zette mij wel aan het denken.

Onlangs hoorde ik iemand staalhard beweren dat virtuele vrienden geen échte vrienden zijn. Zoals zovaak een zwart/wit-uitspraak terwijl ook zoiets als grijs gebied bestaat. Voor een heel groot deel is dat natuurlijk juist. Maar verschilt de virtuele wereld daar dan zoveel van de reëele wereld? In mijn ogen niet. Door de loop van tijd leer je heel wat mensen kennen, waarvan het overgrote deel na een korte tot heel korte tijd weer uit je leven verdwijnt en het contact altijd heel oppervlakkig blijft. Veel meer dan kennissen zijn het niet, én zelfs die term is vaak nog overgekwalificeerd. Maar van tijd tot tijd leer je toch mensen kennen waarmee het contact veel dieper is dan het oppervlakkige. Sommige van die mensen verdwijnen na een tijdje ook weer, andere blijven hangen. Zogenaamde vrienden.

Nu kan je volgens mij die vergelijking ook maken naar de virtuele wereld. Heel veel mensen passeren maar heel kort en oppervlakkig je pad. Een éénmalige chatsessie, een blog die na een paar maand weer verdwijnt net zoals de bijhorende commentaartjes en de dag van vandaag ook via aanvaarden van vriendschappen in netlog of facebook-varianten. 'Vriendschappen' waarmee na de aanvaarding verder helemaal niks meer gebeurt en het absoluut geen verschil meer uitmaakt of ze er nu wel dan niet zouden zijn. Of msn-contacten die na een half jaar weer komen opduiken met de vraag: wie ben jij ook al weer? Terwijl je dan ook schoorvoetend moet toegeven dat je hen ook niet meer kent. De virtuele kennissenvariant.

Maar nu en dan blijven er mensen hangen en zijn de contacten diep. In sommige gevallen heel erg diep. Ik denk dat we nu thuis een goeie 10-11 jaar internet hebben. En ik geef toe, ik ben heel vaak online te vinden. Ik vind het gewoon een leuke bezigheid. Leuker dan iedere avond weer doorsnee crap-programma's rond de oren gesmeten te krijgen van tv. Dit impliceert ook dat ik in die ruime periode ook al een aantal mensen ben tegengekomen die zijn blijven hangen. Virtuele vrienden zeg maar.

Met sommige, zoals C. en N. zijn de wegen alweer gescheiden. Hoewel dat ook nog altijd relatief is, want onlangs vond ik bijvoorbeeld enkele trouwfoto's van N. in mijn mailbox. Hoewel het msn-contact sedert ons afstuderen, nu toch al 6 jaar geleden, eigenlijk teruggevallen was op 0.

Verder heb je ook nog K. Ik heb K. leren kennen op een chatbox, nu toch ook al een jaar of 8 geleden denk ik. Pas een tijd later heb ik van K. vernomen dat ze in die periode het héél erg lastig had. Verschrikkelijke ruzie thuis, zo erg dat de politie ze is moeten komen ontzetten. Ondertussen zat ze ook in haar eerste jaar geneeskunde en is ze zelfstandig gaan wonen, met hulp van het OCMW. Alles heeft ze zelf moeten regelen én tegelijk nog zo'n zware studie moeten voltooien. We hebben dan ook uuuuren gechat. Later heeft ze me verteld dat ik eigenlijk de enige was in die periode die haar heeft kunnen laten lachen. Als je zoiets hoort, dan doet dat iets met je. Ondertussen heeft ze haar diploma, en niet alleen dat, ze is zo goed dat ze verder mag specialiseren. En ze woont samen met haar vriend. Ergens, hoewel heel miniem, is het toch fijn om te weten dat ik voor haar toch een klein beetje steun heb betekend. Ook wij horen elkaar niet meer zo vaak als vroeger, maar zo om de paar maand een mailtje of een sms-je om te horen hoe het met elkaar gaat is fijn. Zelfs na al die jaren.

Zo zweven er hier in de blogwereld ook nog twee zo'n exemplaren rond. Van tijd tot tijd wat gechat, nu en dan een lange mail en veel, heel veel onnozel (in mijn geval dan toch) commentaar op elkaars blog. Maar wel het gevoel van een soort van klik.  En met A. gaat het ook die kant op. Velen in de reëele wereld zouden het waarschijnlijk maar met een scheef oog bekijken of toch op zijn minst verkeerde gedachten krijgen. Want waarom houdt een 28-jarige zich anders bezig met een meisje dat ruim 10 jaar jonger is? En misschien terecht in vele gevallen. Maar als zo'n contact virtueel al anderhalf jaar standhoudt zonder dat je elkaar ooit écht hebt ontmoet, dan is er meer aan de hand dan zomaar een virtueel contactje. Een soort wederzijds respect en een gevoel van: ik heb iets aan hem, en hij heeft iets aan mij. Veel meer hoeft dat niet te zijn.

Want laat mij eerlijk zijn: die mensen zijn er stuk voor stuk ook voor mij als ik het even niet meer volhou. Meer zelfs, zij weten allemaal zaken van mij die mijn reële vrienden niet weten. Misschien zelfs in de verste verte niet vermoeden. Dingen waar ik mee in mijn hoofd zit, waar ik van wakker lig en waar ik mee worstel. Dingen ook die ik om één of andere reden niet kan/wil toevertrouwen aan mijn reëele vrienden. En aan hen wel. Hoe komt dat? Geen idee eigenlijk. Zal het dan toch die West-Vlaamse geslotenheid zijn, die ik in de virtuele wereld schijnbaar moeiteloos van mij af kan gooien? Misschien ligt het ook aan de omstandigheden. Als je in het weekend mooie plannen hebt en het leven wat rooskleuriger is, heb je ook veel minder zin om dan al je zorgen en zwarte gedachtes op tafel te gooien. En wat gebeurt er vaak als die zorgen en gedachtes de overhand nemen tijdens de week, dan ga je online. En wie kom je dan wel tegen? Juist.

Dus zijn virtuele vrienden geen echte vrienden? In mijn ogen zijn ze wel vrienden. En die kom je in de virtuele wereld even zelden tegen als in de reëele wereld, maar je komt ze nu en dan wel tegen. Het zijn wel échte vrienden wat mij betreft, alleen is er misschien een andere invulling aan het begrip 'vriend(in)' dan anders. Maar ik zou toch niet zonder kunnen, hell no. Voor mij zijn mijn virtuele vrienden een leuke en noodzakelijke aanvulling op reëele vrienden. Een klankbord voor je échte zelf, de dingen die je verborgen houdt voor veel anderen. Gewoon weten dat ze er zijn en dat een sms-je of een mailtje vroeg of laat altijd zal beantwoord worden. Daarvoor hoef je ze écht niet 10 keer op een jaar te zien. Maar ze zijn er wel.

groet,

Tom

 

12:52 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

02-09-09

Godverdomse Stomme Mobilofonie

hoi,

vanwege enkele technische problemen met het fotomateriaal, blijft het nog even wachten de parabel van Bianca Bitch. Desondanks heb ik zin om wederom wat andere zever op mijn blog te zwieren.

De GSM

Na ruim 6 jaar trouwe dienst, is mijn Nokia 3510i aan vervanging toe. '3510i? Ohnee Tom, je gaat toch niet zeggen dat je ook zo'n semi-yup bent die graag met alle specificaties van gelijk welk elektronisch toestel of auto loopt te leuren in de hoop daardoor net dat tikkeltje interessanter gevonden te worden?'

Neen, vreest niet o stijlvolle lezers. Ik heb het ook eerst nog eens moeten opsnorren welk type het was, want zoveel interesseert het mij eigenlijk. Daarenboven wil ik mijn -stilaan retro- GSM ook niet inwisselen voor een nieuw exemplaar. Maar ik moet wel, want het versterkertje laat het stilaan afweten waardoor telefoongesprekken bijzonder moeilijk verstaanbaar worden als ik mij niet in een stille ruimte bevindt. Niet dat ik zoveel telefoneer (ik heb daar zelfs een gloeiende hekel aan eigenlijk), maar geef toe: echt handig is het niet. Een andere GSM dus.

Nu denk ik dat mijn eisenlijstje niet zo hoog gegrepen is: het spel moet kunnen sms-en, het moet kunnen bellen, een wekker is handig en een heel simpele agenda. En het moet gemakkelijk in een broekzak passen zonder irritant te zijn en moet bij voorkeur vanuit designoogpunt wel aardig zijn en niet te plastiekerig aanvoelen. En veel meer dan 100-125 euro wil ik er ook niet aan uitgeven. Wel, tot mijn grote consternatie blijkt zo'n GSM een dus niet te bestaan.

De hele goedkope zijn ruk qua gevoel en materiaalkeuze, de andere zijn dan weer veel te groot. Wat mij het meest van al ergert, is nog de overload aan werkelijk compleet belachelijke en nutteloze dingen die de dag van vandaag op een telefoon zitten waardoor de prijzen  belachelijk oplopen en ze obees zijn, en bijgevolg onmogelijk in een broekzak passen zonder daarbij de hele avond tegen je balzak aan te schuren. Is dit echt nodig:

- Fototoestellen van een zodanige kutkwaliteit waarbij iedere pooier zich dolblij in de handen zou wrijven en alvast een nieuwe BMW X6 of Audi Q7 zou bestellen, indien één van zijn hoeren ook maar in de buurt zou komen van zo'n kutkwaliteit?

- GPS voor mensen die met hun achterlijke kop verloren lopen en te hard in hun broek kakken om gewoon aan iemand de weg te durven vragen

- MP3 of radio... Daarvoor heb ik, u raadt het al beste lezers, een MP3-speler of radio voor.

- Bleu tooth, en dat terwijl de orde der paradontologen ons al tientallen jaren wijsmaakt dat een wit gebit een teken van gezondheid is. I'm confused :o

- Gratis facebook- en netlogconsultaties voor het doorsnee 14-jarig huppelkutje in ieder van ons, dat het waarschijnlijk niet overleeft als ze een update van een vriendje eens zou missen...

- Lettercombinaties waarvan geen enkele niet-nerd weet waarvoor ze staan en waardoor blijkbaar alles zoveel beter gaat dan pakweg 10 jaar geleden. Maargoed, toen moesten gsm's ook alleen maar doen waarvoor ze écht dienen: telefoneren en sms-verkeer verzorgen. That's it. Daarvoor had je echt geen dual-triplex-broadband XT-generator en dubbele floppy superslowscratcher GPRS filter met ingebouwde alfamethadonische en disvergente anti-focusserende inbound processoren nodig...

Al 3 keer ben ik op zoek geweest, al 10 winkels afgecrosst en nog geen enkele foon gevonden die ook maar in de buurt van eisen kwam. Al die tijd verspeeld!

Wie o wie weet nog een winkel zijn waar ik een 3510i op de kop kan tikken? Toen was het leven wel nog simpel...

groet,

Tom

20:43 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

31-08-09

Drukte!

Het is overal vrij druk merk ik als ik mijn blogrol zo afloop :) Bij mij ook: al twee weken werken achter de rug, nog wat andere afspraken, weer de draad opgenomen met zwemmen, presentatie voor mijn eindwerk voorbereiden, ...

En afgelopen zaterdag was het vrijgezellenavond van mijn broer. Het was een fijne, niet marginale dag/avond/nacht. En ik heb er inspiratie opgedaan voor een blog die er zal komen van zodra ik tijd heb én het verhaal nog wat verder heb uitgewerkt. Het is de parabel van Bianca Bitch! Spannend! Dus binnenkort hier te lezen :D

groet,

Tom

21:54 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

24-08-09

Wie mag met zijn ballen opgehangen worden aan een boom, deel 1

Wie verdient om met zijn ballen opgehangen te worden aan boom?

Wel, heel veel mensen! Maar de nominatie van vandaag gaat naar diegene die het lumineuze idee heeft gehad om de laatste tijd stickers van 'Superrrrrfilm' op DVD's te hangen, maar dan niet op het plasticverpakking, nee, maar op het doosje zelf. Om te beginnen krijg je dat doosje niet open, scheurt die plakker in duizend stukjes zodat je een kwartier moet zitten pulken om zoveel mogelijk resterend papier eraf te schrapen. En dan blijven er uiteraard nog massa's lijmresten hangen die je dan eerst met nageldissolvant moet proberen eraf te krijgen, anders blijft het doosje overal aan plakken waar je het legt... Daarenboven zijn die stickers zo groot dat je meestal de helft van de achterflap meer kan lezen in de winkel. Fuckers!

groet,

pulkende en met dissolvant prutsende Tom

20:57 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

20-08-09

Badkamermomenten

'Pop', zei de pukkel op mijn voorhoofd vanmorgen.

'Jamaar', zei ik, 'ge zijt dag te vroeg é! 't is maar morgen.'

En toen heb ik de pus maar van de spiegel geveegd.

Ik heb zin in morgen. Veel zin Stoer

 

 

Groet,

Tom

 

ps: Eindwerk is af en binnengebracht! Nu nog verdedigen op 9/9/09... Magical date ;)

20:09 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-08-09

kernwoorden

hmm, het is zo druk de laatste tijd dat ik amper nog aan bloggen toekom. Vandaar enkele flarden van de voorbije dagen:

van maandag tot donderdag:

werken aan mijn eindwerk afwisselen met genieten van mijn laatste week verlof

vrijdag:

genieten van mijn verlof en 's avonds van 'feest in het park' in Oudenaarde

zaterdag:

beachvolleybaltornooi: 4e geworden op 12 ploegen. We waren tevreden

meerdere keren er in geslaagd mensen te laten lachen, zelfs één keer een meisje, die scheidsrechter was van onze wedstrijd, zo hard laten lachen dat de match 5 minuten stilgelegd moest worden omdat ze niet meer bijkwam... I still got it!

's avonds lekkere BBQ met een mooie meteoriet als spektakel

zondag:

emotioneel ongelooflijk hard gecrasht

vandaag:

eerste werkdag, het ritme zit er weer in.

straks:

verder eindwerken

de komende dagen:

eindwerken - werken - eindwerken

vrijdag:

Pukkelpop

Waarschijnlijk tot ergens in het weekend!

Duim voor me :)

Groet,

Tom

18:34 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

11-08-09

Unlucky Alf

Humor hoeft niet ingewikkeld te zijn om je te bescheuren van het lachen. Natuurlijk is de grens tussen humor en platte, goedkope slapstick heel heel dun. Het is een kunst die heel weinig mensen bezitten. De mensen van 'The fast show', mijn favoriete sketchshow allertijden, wisten exact hoe het moest (eat your heart out, 2 straten verder en dergelijke shit). Humor in minder dan een minuut. De briljante Paul Whitehouse als 'Unlucky Alf', de man voor wie altijd alles tegen zat.

 

 

 

 

 

 Groet,

Tom

22:13 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |