Wie heeft er als kleine jongen nooit met autootjes gespeeld? Niet veel denk ik. Zelfs heel wat meisjes vonden dat wel eens leuk van tijd tot tijd. Ik heb er in ieder geval uuuuuren mee gespeeld. Wat zeg ik? Dagen, weken, maanden... dat benadert het waarschijnlijk beter. Op het aanrecht en op het tapijt rond de eettafel in de woonkamer, dat waren mijn geliefkoosde plekjes. Wat was ik toch een heerlijk kind. Het enige wat ik nodig had waren mijn matchboxkes, Hotweels... En daar was ik een hele vakantie mee zoet. Meer had ik niet nodig. (Wat eten en drinken nagelaten dan).

Zo vond ik het ook heerlijk om op zondagmiddag, net voor we op bezoek gingen naar mijn grootouders, een kwartier vroeger al te vertrekken en een vervolgens in de auto op de oprit achter het stuur gaan zitten. En maar fantaseren dat ik op dat moment met de bronskleurige Opel Kadet (ja, brons was toen nog een hip autokleur) ergens aan de rivièra aan het cruisen was. Helaas sloeg het stuur meestal direct in het stuurslot. Maar het gevoel van een stuur in de hand was al genoeg. Aan de pedalen kon ik nog lang niet, en maar best ook. Een vader die nooit de handrem optrekt -maar de auto enkel in versnelling op de afhellende oprit laat staan - in combinatie met een ingedrukt koppelingspedaal zou wel eens mindere gevolgen gehad kunnen hebben.

Maar goed. Ondertussen heb ik al een flink aantal jaren mijn rijbewijs: een roze formulier met een pasfoto van mij op. Een van toen ik 16 was overigens. Gegarandeerd grote pret bij de eerste rijbewijscontrole - Bent U dat, meneer? Misschien tijd voor een nieuw pasfotootje - en een papiertje dat ik ook liefst laat zitten als we op café eens in een gekke bui beslissen pasfoto's op officiële documenten te showen. En ook al ben ik nog altijd stapel op mijn huidige Milanese karakterbak, toch kwijl ik nog vaak bij het aanschouwen van ander leuk speelgoed. Best dat een Alfa Romeo Brera nog altijd zo'n uiterst zeldzame verschijning is op de weg, anders had ik waarschijnlijk al lang versleten nekwervels van achterom te kijken. En uitdrogingsverschijnselen door het overmatig speekselverlies en het salvo spontane zaadlozingen in de broek. Maar ik wil er één. Maar ik wil mijn huidige ook niet kwijt... Ah, het leven is zo oneerlijk. Precies zoals vroeger: ik kon nooit autootjes genoeg hebben :)

Maar goed, ik had nog een bon liggen van mijn verjaardag die ik moest verzilveren. En hoewel het misschien wijzer, nuttiger en verstandiger was die aan een slipcursus te besteden, ben ik toch gezwicht. Het vlees is zwak. De honger te groot. De droom te onvervuld. Met als gevolg: deze jongen gaat eens lekker ecologisch onverantwoord bezig zijn voor een groot uur in het Brugse, zo halfweg december. Deze jongen gaat een uur met een Ferrari rondsjeezen. Oeh, ik vind het nu al spannend! Mijn cuore sportivo slaat al sneller...

groet,

Tom

hey, 

een stok van Breeg gekregen met als opdracht: geef 5 liedjes die je dag kleuren of waar je happy van wordt. Ik ga toch voor het happy-gedeelte gaan, want hoe mooi Joy Division, The Cure of Sisters of mercy mijn dag soms ook kleuren, écht happy zijn ze niet hun liedjes. Vandaar, in willekeurige volgorde 5 songs die mij altijd happy maken wanneer ik ze hoor. (Met dank aan mijn iTunes lijst :) )

1. Kort, krachtig, opzwepend en een even grappige clip! Ja, bij deze plaat hou ik me absoluut niet in met meezingen. Zelfs heel vroeg in de morgen, in de duisternis, door de regen op weg naar het werk slaagt deze plaat er altijd in om mij meteen zin in de rest van de dag te geven. 

2. Ja, als rasechte West-Vlaming moet ik hier toch op zijn minst ook een liedje van iemand heel dicht uit het gebuurte zetten, namelijk ut de stad van bustels en skoen: Izzegem! En de keuze is zo moeilijk, want al lig ik nog elke keer strijk van de briljante teksten van 't hof van Commerce, toch kies ik voor 'Niemand'. Lief, opgewekt, ja je kunt het zelfs enige romantiek toedichten 

"Ik hoop dat het nooit zover zal komen, maar mocht het ooit gedaan zijn tussen ons

ga ik me bezig houden met alles op te sommen dat ik mis en dat zorgt voor mijn blues.

Het zal een boek zijn met de kleinste letters in, op telefoonboekenpapier gedrukt,

En als je hem ooit zou willen lezen, meisje toch, dan wed ik dat dat jou nooit lukt"

Schoon toch hé? :) ('t klinkt wel veel mooier in het West-Vlaams vind ik ;) )

3. De derde groep vocht in de jaren '90 een verbeten verbale oorlog met de broertjes Gallagher uit van Oasis. Ondertussen is Oasis ook al dood en begraven, net zoals deze groep (hoewel er nog een kleine opleving was dit jaar). Iedereen kent ze van het snoeiharde Song 2, maar eigenlijk brengen ze alleen superopgewekte muziek. Ik zou er hier zeker 10 kunnen zetten die mij een enorme smile geven, maar dat kan natuurlijk niet. Geniet van deze groep, geniet van muziek-duizendpoot Damon Albarn (het brein achter The Gorrillaz, die ook het ene happy liedje aan het andere breiden...

4. Hoezo, de jaren '80 zijn dood? Niet volgens deze mannen: fout, compleet over the top en een gigantische eendagsvlieg maar wat blijf ik dit een fantastische happy plaat vinden :)

5. Zomers. Telkens ik volgend liedje hoor heb ik zin om uit te gaan. Uit 'Anyway the wind blows', een zalige film met misschien de beste soundtrack ooit gemaakt. 

Het is natuurlijk heel moeilijk om er 5 liedjes uit te pikken natuurlijk. Ik word ook vaak heel blij van 'De Mens', Gèsman, Johny Turbo, Arsenal, Morcheeba, Blackbox Revelation, ... Ik word van heel erg veel muziek blij eigenlijk!

Met gaarnte geef ik graag dit stokje door aan Nina, Lafillesurleweb, Trits, Escapegirl en Danique. Dames, laat jullie maar gaan als jullie zin hebben :)

Groet,

Tom

Ze legde haar kin op mijn linkerschouder. Ik schrok even. Ik had haar niet verwacht en ik had ze ook niet horen binnenkomen.

“Hey,” zei ze. “Wat doe je?”

Ik zei niks en roerde verder in de pot waar ik béchamelsaus aan het maken was. Ze kwam naast me staan en keek me aan. Glimlachend, bijna spottend zelfs. Ik deed mijn best om te doen alsof ik haar niet opmerkte, alsof ik ze weer kon doen verdwijnen. Niet dat dat zou lukken, dat wist ik ook wel. Maar toch, ik kon het maar proberen.

“Wel, ik ga niet weg hoor,” sprak ze spottend. Haar woorden sneden als een mes. “Wat maak je klaar?”

Ik kon ze niet meer negeren. Ze was er en ze zou pas weggaan als ze dat zelf wou. 

“Godverdomme,” sprak ik geïrriteerd. “Dat weet je toch ook wel? We hebben het zelf bedacht, remember?”

“Je bent precies niet blij van me te horen hé?” antwoordde ze kalm.

“Nee,” zei ik. “Dat kan je wel zeggen ja. Ik ben het zo beu dat je te pas en te onpas je komt moeien.” Ik roerde verder.

“Mij moeien? Ik ben de enige die je echt kent, de enige die écht weet wat er in je omgaat. Ik ben een deel van jou!” riep ze.

“Ja, dat is nu net het probleem. Jij bént inderdaad een deel van mij.  Net daarom kan ik je nooit stilleggen, nooit kan ik eens zeggen dat het genoeg is geweest. Ik weet wat je gaat zeggen. Ik weet dat je het zielig vindt dat ik hier weer sta te koken voor niemand. Denk je dat ik dat zelf niet weet? Denk je niet dat ik het niet anders zou willen? Maar het is nu éénmaal zo. Dus laat mij gewoon koken, laat mij gewoon zijn vanavond ok?” riep ik haar toe. 

Ze zei niks. Ze keek me gewoon en er verscheen een glimlach om haar lippen. 

Ik wist wel dat het tevergeefs was. Ze was er nu toch en ze zou er blijven. De rest van de dag, de nacht. Of ik dat nu wilde of niet. Als ik pech had, bleef ze misschien zelfs de rest van het weekend. En daar kon ik, hoe graag ik het ook zou willen, niks aan doen. 

groet,

Tom

hey bloggers,

ik ben iemand die wel eens van een discussie houdt. Maar ik ben een lastige mens om mee te discussiëren omdat ik altijd heel erg kritisch ben en ik probeer altijd de argumenten van anderen onderuit te halen. Dat vind ik gewoon leuk. Aan de andere kant ben ik wel zo fair om mijn ongelijk toe te geven, als iemand mij met goeie argumenten van mijn ongelijk kan overtuigen. Zo ben ik dan ook weer. Hoewel dat niet zo heel erg vaak voorkomt. 

Ik geloof trouwens dat de meeste mensen vrij voorspelbaar reageren in discussies. En met voorspelbaar bedoel ik niks negatiefs hoor. Ik denk gewoon dat de merendeel van de mensen enkele vuistregels voor zich heeft opgemaakt waaruit alle meningen en opinies van die bepaalde persoon voortkomen. Net uit het feit dat er maar enkele vuistregels zijn, zou je dus logischerwijs min of meer toch moeten kunnen vooraf weten hoe iemand over een bepaald iets zal denken. Als daar echter te veel variatie in voorkomt, dan vind ik zo iemand niet consequent. En ik kan nogal moeilijk om met niet consequente mensen. 

Wat is nu mijn vuistregel, vraag je je misschien af? Wel, mijn meningen, opinies en standpunten worden altijd gevoed vanuit de zin: "ik geloof in de vrijheid van elk individu. Iedereen mag doen of laten wat hij of zij wil, zolang het niemand schaadt en zolang het in een wettelijk kader toegelaten is." Hoewel dit laatste niet 100% zo is. Eigenlijk zou daar moeten staan: zolang het niemand schaadt en zolang het past in het gezond verstand van het individu. Helaas moet ik na 28 jaar in dit aardse bestaan vaststellen dat het met het gezond verstand van heel veel mensen heel erg slecht gaat. Vandaar dat ik dan eerder terug grijp naar een wettelijk kader. Maar goed, dit is een andere discussie.

Aangezien ik meestal vanuit die schuingedrukte zin vertrek, heb ik over de meest uiteenlopende zaken meestal een heel klare en duidelijke visie. Ik ben ergens voor of ik ben ergens tegen. En dat kan ik meestal staven met enkele heel overzichtelijke argumenten. Alleen gaat dat niet op voor het rookdebat dat nu aan de gang is. Ik weet niet of jullie het gevolgd hebben, maar de Spaans/Belgische hartspecialist Pedro Brugada stelt voor om van België het allereerste rookvrije land ter wereld te maken. Dus niet enkel in horeca en openbare plaatsen. Maar overal, ook thuis. Uiteraard is er natuurlijk een hele discussie losgebarsten daaromtrent. En eerlijk gezegd: ik weet niet wat ik er moet van denken. Ben ik daar voor of ben ik daar tegen? Er zijn maar heel weinig argumenten die ik kan volgen, zowel van de mensen die daar voor zijn als van de tegenstanders. 

Enkele argumenten van mensen die tegen dit voorstel zijn:

- het beknot mensen in hun vrijheid, België wordt een dictatuur als dit zou worden doorgedreven

- ik rook enkel in mijn tuin, ik stoor dus niemand

- er zijn veel mensen tewerkgesteld in de tabaksproductie, de staat loopt veel taksen mis

- dan moet je ook alcohol, auto's, fabrieken, enzoverder verbieden.

Met bovenstaande argumenten, kan ik het helemaal niet eens zijn. Het dictatuur-verhaal kan ik niet plaatsen. En dit komt vooral omdat ik het heel erg moeilijk heb met het feit dat voor roken zo'n uitzondering wordt gemaakt, ten opzichte van andere drugs. Pas op, ik pleit helemaal niet dat drugs legaal zouden moeten worden, maar als outsider zie ik persoonlijk geen enkel verschil tussen nicotine enerzijds en cocaïne anderzijds. Ik denk dat iedereen het erover eens is dat beide geen enkel maatschappelijke meerwaarde en positieve punten hebben. Beide zijn zeer schadelijk voor de gezondheid, beide zijn zeer verslavende producten waarbij het heel erg veel moeite, geld en tijd kost om van een verslaving af te komen, beide kosten de gebruikers zelf ook heel wat geld en zorgen. En toch worden beide zo verschillend behandeld. Het ene is vrij te koop en sociaal aanvaard, het andere is strikt verboden en wordt bijgevolg in een illegaal en crimineel milieu geduwd. Met dit soort ambiguïteiten heb ik het eerlijk gezegd moeilijk.

Ook het 'ik stoor niemand' verhaal vind ik geen argument. Zelfs al is een roker hoffelijk en rookt hij/zij zijn/haar sigaretje altijd in de buitenlucht, dan nog hebben niet-rokers daar uiteindelijk wel last van. Niet meteen met de directe confrontatie in de vorm van passief gedwongen worden om mee te roken en naar rook stinkende kledij, maar op langere termijn. Net door de vele gezondheidsproblemen die veroorzaakt worden door roken en waarvan veel rokers vroeg of laat toch last van gaan ondervinden, leggen zij een extra druk op de gezondheidszorg en extra kosten die door de staatkas - en dus iedere burger - opgehoest dienen te worden. Dat 'niemand' last heeft van iemand die thuis de ene na de andere sigaret opsteekt, vind ik dus ook niet kloppen. 

Een ander argument dat ik de afgelopen dagen vaak heb gehoord, is het feit dat er nog andere oorzaken van vervuiling zijn die ook gezondheidsgevolgen kunnen hebben. De meest voorkomende zijn natuurlijk alcohol, uitlaatgassen van wagens en van industrie. Ik vind dit argument een teken van afschuiven van verantwoordelijkheid. 'Ik hoef niet te stoppen met roken zolang er nog andere vervuilers zijn' slaat nergens op. Als iedereen zo denkt, dan moet niemand zijn afval meer sorteren -want er zullen altijd nog mensen zijn die hun vuilnis dumpen of illegaal verbranden- en kun je iedere maatregel ten voordele van het milieu teruggaan roepen. Onzin dus. Bovendien is er ook nog een fundamenteel verschil tussen bijvoorbeeld industrie en transport enerzijds, en roken anderzijds. Terwijl roken geen enkele meerwaarde aan de bevolking en de maatschappij biedt, kan dit toch moeilijk gezegd worden van de industrie en van zowel goederen- als personentransport? 

Alcohol vind ik ook geen goed argument. Want natuurlijk zijn er ook alcoholverslaafden, maar is dit procentueel vergelijkbaar met het aantal verslaafden aan sigaretten en drugs? Van alle mensen die alcohol gebruiken, is een kleine minderheid verslaafd. Dat is iets wat niet van rokers of druggebruikers gezegd kan worden. Alcohol veroorzaakt andere problemen zoals verkeersdoden, maar dit is veel meer een gevolg van gebrek aan verantwoordelijkheid dan van verslaving. Bovendien zijn de gezondheidsgevolgen van alcohol bij de normale gebruiker te verwaarlozen ten opzichte van sigaretten. Overdaad schaadt, dat is juist. Maar dat geldt ook voor zout, suiker, vetten en dergelijke meer. Vandaar dat ik alcohol aan dat soort producten gelijk stel dan aan drugs. 

Ben ik dan voor een volledig rookvrij België? Goh, theoretisch gezien zou het natuurlijk fantastisch zijn. Maar het is praktisch gewoon niet haalbaar en niet te organiseren. Roken is een deel van onze samenleving geworden die je onmogelijk nog volledig kan bannen. Bovendien zou, om dat te doen slagen, er een veel groter draagvlak moeten zijn dan België alleen uiteraard. Bovendien zou je dezelfde gevolgen kweken zoals voor drugs nu: zwarte markt, illegale en criminele handel... En dat is natuurlijk niet wat we moeten voorop stellen. Bovendien druist het ergens ook tegen mijn principe dat iedereen een vrije keuze moet hebben om al dan niet iets te doen. 

Om maar te zeggen: ik weet het niet! Ik ben niet tegen een volledig rookvrij België, maar ik ben er ook niet voor. Voor beide theses zijn er voor mij persoonlijk veel te veel negatieve argumenten om mij te kunnen overtuigen om één van beide standpunten te steunen. Wat ik wel goed vind aan dit idee, is dat het op zijn minst de discussie aanzwengelt. Brugada weet volgens mij ook dat dit praktisch niet te realiseren is, maar het is wel een ideale trigger is om te discussiëren. Dat een heel deel mensen natuurlijk heel emotioneel, niet beargumenteerd en zelfs racistisch - ja, da dien buitenlander ne keer in zijn eigen land em gaat moeien- reageert, is jammergenoeg wel iets wat we er bij moeten nemen. Leve de fora waar de hersenlozen en kortzichtigen regeren! 

Maar wat is jullie standpunt over een al dan niet volledig rookverbod?

groet,

Tom

hey bloggers,

nu ben ik niet iemand die snel reclame maakt voor het één of het ander, maar de komende week zijn er toch enkele zaken op tv te zien die jullie eigenlijk niet mogen missen. Of op zijn minst toch een kans moeten geven.

Bijvoorbeeld Duitse film 'Das Leben der Anderen' op Canvas, woensdag 4/11 om 21u20. 

In dit debuut van Florian Henckel von Donnersmarck uit 2006, krijgt de Stasi-agent Gerd Wiesler de opdracht om toneelschrijver Georg Dreyman en zijn vriendin Christa-Maria af te luisteren. Een werkelijk meesterlijk drama dat niemand onberoerd zal laten. En meteen ook één van de redenen waarom ik de Duitse cinema by far de allerbeste cinema van de afgelopen 10 jaar vind. Let ook op de de verbluffende acteerprestatie van Ulrich Mühe, die Wiesler speelt. Wiesler zal altijd de rol van zijn leven blijven, want Mühe overleed slechts enkele maanden nadat de opnames afgerond waren aan maagkanker. Eeuwige zonde!

En voor de digitale kijkers, raad ik de zaalshows van Hans Teeuwen aan, iedere avond van de week op Acht-tv rond 22u - 22u30. 

Surrealistisch, hard, muzikaal, nooit openlijk beschouwend maar nooit gratuit. En bovenal een schitterend verteller, die je steeds op het verkeerde been weet te zetten. Niet iedereen houdt er van, maar goed. Ik verfoei ook Geert Hoste natuurlijk hé :) De cabaretshows in het Nederlands horen definitief tot het verleden. Momenteel brengt Teeuwen enkel nog shows in Engeland en Schotland en is hij in onze contreien een stevige reputatie als jazz-zanger en - pianist aan het opbouwen.

Enjoy!

Groet,

Tom

hey bloggers,

Ja, de inspiratie was (en is?) even helemaal weg. Vandaar de bijzonder karige posts de laatste paar weken. Hoe dikwijls ben ik niet thuisgekomen en dacht ik, ik moet dringend nog eens iets posten? Vaak, maar het kwam er nooit van omdat de inspiratie wegbleef. Maar omdat jullie mij niet helemaal zouden vergeten, pak ik geheel op vrijwillige basis een stokje op die ik de laatste tijd op verschillende andere blogs zag passeren: vertel 10 dingetjes over jezelf. Ideaal om iets te posten, de inspiratie wordt op een dienblaadje aangeboden. Dus bij deze :)

1. Ik heb een heel raar smaakpatroon. Wat warme maaltijden betreft, lust ik letterlijk bijna alles. Alle groentes, warm of koud, vlees, vis, vegetarisch, aardappelen, rijst, ... Alles lust ik. Er zijn natuurlijk bepaalde dingen die ik minder graag eet, maar op warme-maaltijdgebied (mooi woord hé :) ) zijn er geen dingen die ik écht niet lust. Wat ik helemaal niet lust, is kaas. Ik haat kaas! In spaghetti of croque monsieurs mag er kaas zitten... zolang ik die niet smaak :) Een kaaspla is mijn grootste nachtmerrie, ik kan het zelfs niet hebben dat ik kaas ruik of dichtbij me heb staan als ik eet. Bah bah bah!

2. Ik ben meestal enorm gestructureerd. Vooral op gebied van nota's maken bvb. Alles is in puntjes met onderpuntjes gegoten. Bovendien heb ik een enorm mooi handschrift schijnt het, vandaar dat ik altijd de taak op mij geschoven krijg om verjaardagskaartjes voor vrienden of iets dergelijks te schrijven. Het feit dat ik er bovendien ook altijd nog in slaag om iets origineels op zo'n kaartje te schrijven, is ook een pluspunt.

3. ik rij verschrikkelijk graag met de auto. Vooral met de mijne dan, want ik heb nog nooit in een autozetel gezeten die zo goed zit als die in mijn auto. Ik overweeg serieus om, als ik van wagen verander, de zetels te demonteren en die om te vormen tot relaxzetels. Autorijden is voor mij altijd ontspannend, zelf al sta ik ergens in de file. Cruisen op de snelweg, met goeie muziek... Zit zeker en vast in de top-5 van dingen die ik het allerliefste doe.

4. Ik heb een hekel aan kreuken of ezelsoren. Ik kan het echt niet hebben dat iemand kreuken maakt in een boek van mij. Zelfs van een tijdschrift kan ik dat heel moeilijk verdragen. Het is nu niet zo dat ik me kwaad maak als iemand mijn humo kreukt, maar ik heb het absoluut niet graag. Het gaat zelfs zo ver dat ik een tijdschrift niet meer lees, omdat het gekreukt is. 

5. Verliefdheid link ik aan wachten op Godot. Het wachten op iets (wederzijdse liefde) dat er toch nooit komt. Ik weet niet wat het is om verliefd te zijn op iemand, terwijl diezelfde persoon verliefd is op mij. Het resultaat na ruim 28 jaar op deze aardbol is dan ook logisch: ik heb nog nooit een relatie gehad. Meer zelfs, ik heb nog nooit een meisje gekust. Passioneel vrijen, relationele problemen, je door die iemand speciaal voelen, wakker worden naast iemand, toekomstplannen uitbouwen, je lief verrassen of zelf verrast worden, je schuldig voelen na een stomme ruzie, iemand die in je oor fluistert dat ze van je houdt ... het zijn allemaal dingen die ik nog nooit persoonlijk ervaren heb. Ik ken het alleen van zien, van observatie en van films. Ik heb een enorm inlevingsvermogen, maar ik vrees dat mijn fantasie de realiteit aan geen kanten benadert. Het heeft mij enorm hard gemaakt, net omdat ik er altijd en overal mee geconfronteerd wordt. Het verteert me, het tast mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen aan, het slaat me van tijd tot tijd zo murw dat ik hoegenaamd niet meer weet wat ik nog kan doen om mijn gedachten te verzetten. En toch heb ik nog altijd een enorm meelevende, empathische kant. Toch kan ik, ondanks dat verschrikkelijke gevoel dat mij al jarenlang in zijn greep houdt, oprecht blij zijn als ik een verliefd koppeltje zie. Ik en een rare gast.

6. Ik heb een hekel aan mensen die luidop zeggen dat ze een mop gaan vertellen. Dan probeer ik er altijd van onder te muizen: dan moet ik plots naar het toilet, doe ik alsof mijn gsm gaat of pak ik het eerste het beste meisje vast en draai ze binnen. Dit laatste is geen waar hé, zie puntje 5 (gefocust blijven mensen!). Moppen bevinden zich vaak in de regionen waar figuren als Geert Hoste, Ben Crabbé en de scenarioschrijvers van FC de kampioenen en Sketchup zich bevinden: namelijk in een humorloos milieu. Humor is voor mij gevat uit de hoek komen, met een korte zinsnede ogenblikkelijk inspelen wat er rondom jou gebeurt. Mocht ik meedoen aan van die rapbattles, ik denk dat de meeste huilend naar huis zouden gaan. Ik stoef niet graag over mijzelf, maar humor is verdomme toch een kwaliteit die ik bezit. Ik heb er misschien zelfs teveel van.

7. Ik heb een gloeiende hekel aan nerveuze, oncontroleerbare mensen die te pas en te onpas met armen en benen staan te zwaaien, zich constant overal krabben, die met de voeten zwaaien als ze in een zetel zitten, geen minuut stil kunnen zitten op een stoel of een sofa, die constant balpennen in- en uitklikken als ze niet schrijven, die altijd en overal met de vingers zitten tokkelen. Daarnaast heb ik zo mogelijk nog een grotere hekel aan mensen die onnodig veel geluid produceren tijdens het eten of drinken, met hun mond vol spreken zodat je vanalle kanten aangevallen wordt door resten half gekauwd voedsel of het nodig vinden hun mond open te houden tijdens het kauwen zodat ik live de circulatie van het voedsel mee kan volgen. 

8. Ik hou van kinderen, maar niet van babies. Of nee, ik hou van kinderen vanaf een jaar of 5. Of nee, laat ik het zo stellen: kinderen die al besef hebben van hun omgeving, zeg maar. En op voorwaarde dat het rustige kinderen zijn. En schattig. En pienter van geest. Eerlijk gezegd: ik hou maar van misschien 5 tot 10% van alle kinderen. De rest vind ik irritante, vuile, domme wezens. 

9. Ik vind het spijtig dat ik geen instrument kan spelen. Vroeger sprak me dat ook hoegenaamd niet aan. Bovendien is onze familie helemaal ook niet muzikaal, dus vandaar werd het ook al niet gestimuleerd. Enkele jaren geleden maakte ik me wel eens de bedenking: tiens, ik wou dat ik gitaar kon spelen. Dat lijkt me gewoon fijn om te doen. Ik zal er wel niet bij zingen, want dat kan ik niet. Maar als ik heel eerlijk ben, zou ik het liefst van al basgitaar spelen. Want laat ons eerlijk zijn: de coolste gast van een band, is altijd de bassist hé.

10. Ik ben niet echt een borstenmens. En ook geen billenmens. Nee, ik ben een buikmens. Natuurlijk zeg ik geen nee tegen mooie borsten en billen, maar ik vind een buik altijd veel leuker om te bekijken. Geen idee waarom eigenlijk, het is gewoon zo. Navelstaren heeft voor mij een heel andere betekenis dan degene in de woordenboeken. Hoewel, staren heeft een pejoratieve bijklank. Het is niet dat zo dat mijn speekselproductie te vergelijken valt met een doorsnee Sint-bernardhonds tijdens een epileptische aanval bij het aanschouwen van een mooie meisjesbuik. Maar ik vind meisjesbuiken gewoon leuk om te zien, ook al is er maar 1 of 2 cm van zichtbaar. Het enige waar ik niet zo van hou, zijn navelpiercings. Nooit echt gesnapt waarom iemand zo nodig een staaf metaal door zijn of haar lichaam wil jagen, maar goed. Iedereen moet doen waar hij of zij zich het best bij voelt natuurlijk :) Het is mijn persoonlijke smaak gewoon.

Voila, 10 puntjes zie. ik ben waarschijnlijk nog heel wat curiositeiten vergeten te vermelden, maar de meeste daarvan beschouw ik waarschijnlijk zodanig vanzelfsprekend, dat ik ze niet eens meer al curiositeit beschouw. En aan de andere kant, als je je volledige zelf in slechts 10 puntjes kan samenvatten, dan stel je waarschijnlijk niet veel voor. Nee, aan boeiende mensen ontdek je altijd nog nieuwe dingen. Zelfs al ken je ze al decennia lang. 

Groet,

Tom