29-06-08

Met dank aan Trits voor de inspiratie

Zolang gisteren al bleek op Concert at sea in Nederland, is afstand nemen vaak een heel verhelderende stap. Op een bepaald punt sta je in een groep mensen te wachten op de pendelbus. Tot je plots beslist uit de drummende meute te gaan staan om te wachten tot het meeste volk weg is, en dan de volgende bus te nemen. Wat zie je dan? Iedereen staat te drummen op plaatsen waar de bussen toch hun deuren niet openen. Terwijl op de plaats waar de bussen hun deuren wel openen, eigenlijk niemand staat. Actie: naar die plaats slenteren en 2 minuten later zit je al op de bus, overleggend met je gezelschap hoe zoiets toch kan dat niemand dit ziet. Goed, het waren wel Nederlanders, maar kom. Om maar te zeggen, soms loont het de moeite om eens uit de massa te stappen en om een objectieve visie te kunnen vormen.

 Vandaar dat ik even de vrijheid neem om mijn visie op relaties te geven. (met dank aan Trits voor het heerlijke blogje dat ze vandaag op haar blog publiceerde en wat mij inspireerde voor deze blog). Dat ik niet in de wemelende, relatie-belevende massa zit, dat is al lang duidelijk voor jullie. Nog nooit geweest trouwens. Sommige zullen dus misschien zeggen: 'Tom, hou je bek. Je weet niet wat het is, dus je hebt geen recht van spreken.' Misschien, maar we leven in een land van vrije meningsuiting, dus ik doe het toch. Misschien maak ik mezelf wel compleet belachelijk, maar dat is nu éénmaal het gevaar van vrijemeningsuiting nietwaar? Zie maar wat er de laatste dagen plots op mijn blog gebeurde... Maar dit is een andere discussie...

 In deze maatschappij gaat men er prat op dat niet alles meer vastligt zoals vroeger. Toen kon heel weinig. Je ging naar school, je ging werken op je 16e, trouwen op je 18-19e en tegen je 25ste liepen er al 3-4 koters rond. Zo ging het toch. 'In zonde samenleven' was des duivels en iemand die niet getrouwd was op zijn 20ste, was een paria. En scheiden werd er al helemaal niet gedaan. Een vast pad, en wie dat pad niet volgde was een outcast, een paria.

Anno 2008 gaan mensen prat op hun vrijheid en op het feit dat alles kan. En daar ga ik niet helemaal mee akkoord. Er kan inderdaad veel meer, en er is veel meer vrijheid. Maar als het plots op relaties aankomt, dan gaan de overgrote meerderheid van de mensen zichzelf weer in een keurslijf gaan duwen. Er moet een pad gevolgd worden! Voor veel mensen is dat pad zo snel mogelijk samenwonen, liefst zo snel mogelijk iets kopen, en aan kinderen beginnen. Dat vind ik een bijzonder vreemde gedachte. Vooral omdat ik merk aan veel mensen dat ze geen rekening gaan houden met mensen die niet dat pad volgen.

 Mensen studeren af en hokken zo snel mogelijk samen. Goed, dat kan ik wel begrijpen. Wat ik niet begrijp is dat mensen die blijkbaar na hun studies weer thuis gaan wonen op veel minder begrip kunnen rekenen. Als je geen relatie hebt, dan ga je toch alleen wonen niet? Nee, niet altijd nee. Als de relatie met je ouders goed is, waarom zou dat niet kunnen? Daar begint het pad al te splitsen. Maargoed, over die verschillen kan nog gepraat worden. Het wordt veel precairder enkele jaren later. Laat ons zeggen, tussen de leeftijd van 25-30. Dan pas gaan de levenspaden echt uit elkaar, en worden in de meeste gevallen de vriendschapsbanden vaak definitief doorgeknipt. Er is weinig begrip meer en verstarring. Mensen verwachten dat je je op die leeftijd echt gaat settelen. Een ander pad bewandelen mag nog, maar alleen als je je aanpast aan de gesettelden. Alleen nog etentjes thuis. Weggaan is voor altijd uit het woordenboek geschrapt. En de gesprekken mogen enkel nog gaan over huizen, huurprijzen, meubels, trouwen en kinderen krijgen of over de kinderen zelf als die er al zijn.

Dan zijn er twee keuzes. Ofwel blijf je je eigen gang gaan, en verwartert uiteindelijk alle contact (ik spreek uit ervaring), ofwel ga je jezelf gaan focussen om ook maar zo snel mogelijk in dat andere pad terecht te komen. En daar, denk ik, gebeurt het meeste kwaad. Er is geen tijd meer voor het fundament. Iemand die een relatie start en binnen het jaar niet samenwoont, ja daar moet iets verkeerd mee zijn. Kun je echt op een hele korte tijd beslissen of degene de echte is? Vooral in de eerste maanden, die gekenmerkt blijven door chemische processen die je helemaal in de war sturen? De verliefdheid zorgt dat vele kleine kantjes verborgen blijven of (on)bewust niet opgemerkt worden. En die komen pas na een tijdje boven en dan beginnen de ergernissen de kop op te steken.

In mijn ogen is er geen marktonderzoek gebeurd. En ik weet dat dit misschien heel koel klinkt, zeker in een emotionieel kader zoals verliefdheid en relaties zijn, maar ik licht me toe. Als ik iets van plan ben te kopen (lees: een auto, een tv, een digitaal fototoestel,... kortom iets wat je niet dagelijks koopt), dan zoek ik voor mezelf uit wat ik echt nodig acht en wat de vereisten zijn. Waaraan moet het voldoen en wat moet het kunnen? Dan zoek ik zoveel mogelijk informatie op, en beslis op basis van wat ik terugvind van mijn eisen, rekening houdend met de prijs , welk merk/type/model ik wil. Pas dan ga ik na de winkel die ik heb uitgezocht en koop ik het. Die techniek heeft mij nog nooit windeieren gelegd overigens.

Hoe kan je dit nu toepassen op relaties? Wel, precies het inwinnen van informatie en het toetsen van het voldoen van de gestelde verwachtingen gebeurt de dag van vandaag gewoon veel te weinig. Door het feit dat net alles zo snel moet gaan, worden die belangrijke stappen veelal overgeslagen waardoor zoveel relaties fout gaan. Pas later worden de onoverkombare verschillen duidelijk, en spat de droom uiteen. Iets wat er gewoon al lang zat aan te komen. Het enige verschil met vroeger is dat dit nu algemeen aanvaard is. Er is geen overkoepelend juk meer in de vorm van klein-dorp-priester meer dat ervoor zorgt dat alles bleef zoals het was.

 Nu is er enkel nog het juk dat de meeste mensen voor zichzelf opleggen. En lukt het niet, dan nemen we een andere vriend of vriendin en proberen opnieuw. De druk om in het relatie-plaatje te passen is voor de meeste mensen gewoon te groot waardoor ze mijns inziens al vaak met compleet verkeerde beelden in een relatie stappen. Iets in de trend van 'we proberen, en we zien wel waar we uitkomen'. Zo'n tactiek kan werken voor bepaalde zaken, maar toch niet voor relaties denk ik zo? Het plan zit van die mensen in hun hoofd, en van de moment dat de andere partner niet meer meewil, is het voorbij. Het plan moet inderdaad zo snel mogelijk uitgevoerd worden. En daarmee volg ik Trits ook helemaal als ze zegt dat veelal de fase waarin de relatie zit, gekoppeld wordt aan het geluk en de stabiliteit ervan. Niks is in mijn ogen minder waar. Mensen moeten gewoon hun tijd nemen om de fundamenten te leggen, om hun informatie te verzamelen. Geen Machiavellisme en fatalisme in relaties, maar degelijke fundamenten. Pas dan kan er echt iets veranderen.

groet,

Tom

 ps: natuurlijk zijn er mensen die wel hun tijd nemen, en die relaties schat ik dan ook veel sterker in. Die kunnen ook vaak tegen een goeie stoot, zonder dat dit destructieve gevolgen heeft. En natuurlijk zijn ook nog altijd uitzonderingen in beide richtingen die de algemene regel bevestigen hé. Dat weet ik ook wel :) Maar het blijven uitzonderingen :)

14:36 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

:-o
Dank je wel voor de eer
*bloos*
...
*bloos*

Wel, de laatste nuancering vind ik uiteraard zeer terecht. Ik merkte zonet op dat ik dat vergat te melden bij mijn eigen verhaaltje... terwijl ik maar al te goed besef dat er zeker ook peepjes 'hunnen tijd pakken' om dingen uit te zoeken. Ik vind het gewoon jammer dat er tegenwoordig zoveel prestatiedruk rust op alles, ook op relaties. Een druk die ik persoonlijk erg voel vanuit mijn omgeving, met welke goede bedoelingen ook. Maar als je even achteruit stapt, denk ik in vele gevallen 'waar zijn we toch mee bezig?'. Waarom moet alles 'perfect' zijn? Ja, ik heb ook een vriend. Ja, dat gaat goed. En voor de rest alles op zijn tijd. Voor mij moet het 'goed voelen' en niet 'goed ogen'. Ik wil niet overtuigd worden door een ander, al is het één van mijn beste vriendinnen, dat samenwonen, trouwen en huisjes 'de absolute max' is en ik dat 'zeker ook moet doen'. Ieder potje een dekseltje. Ieder individu zijn/haar levenspad. En ieder huisje zijn kruisje :-)

En ik blijf het zeggen: We have it all! We moeten het alleen beseffen ;-)

Gepost door: Trits | 29-06-08

ja der is ier blijkbaar iemand die hier wel heel lieve comments geeft :p kheb het ook gezien

Anyway, het meeste klopt van wat je zegt. Het gaat inderdaad allemaal erg snel, zeker in de tijd waarin we nu leven. Hush hush, ik kom er soms gek van. Maar ook ik ben iemand die zijn tijd neemt, enorm zelfs. Alleen vind ik dat ge dat in het begin niet allemaal kunt zitten berekenen hoor, van wat zijn mijn verwachtingen en zijn die ingelost enzo. Een relatie dat is iets waar ge boem patat invalt. Op termijn komen die vragen dan wel natuurlijk. En inderdaad, velen zijn te snel en wonen al sebiet samen en heel de reutemeteut in hun 'boem patat' fase en dan zien ze als het allemaal wat bekoeld is, dat het toch niet helemaal dat is. En ik denk dat gij en ik de andere uitersten zijn: ons zovele vragen stellen over het levenspad dat we willen bewandelen (allez ik toch,dat merk je ook uit een aantal van mijn blogs denk ik) ons afvragen van zijn we wel de goeie weg aan het uitgaan. Zodanig voorzichtig ons stapjes zetten. Uit uw blogs kan ik afleiden dat ge wel goed weet wat/wie je wilt en hoe je wil leven enzo maar ik denk dat ge ook nog af en toe met twijfels zit van 'ben ik wel goed bezig'. Ik ben daar toch constant mee bezig en dat vind ik ook echt ni goed van mezelf want op de duur leeft ge daarnaar. Mijn grootste schrik is dat ik dingen zou uitsluiten voor mezelf. Kben veel te gulzig naart leven :p. En als ge al snel in een bepaald straatje geduwd wordt (of uzelf daarin duwt) daar zou ik panisch van worden!
Dus nog lang geen huisje tuintje kindje voor moi ook al heb ik al een relatie van 3 jaar en zoveel. Der is nog ontdekkingswerk aan ;)

XX

Gepost door: Maxie | 30-06-08

@Maxie:

berekenen enzo kun je inderdaad niet op voorhand. Maar je hebt toch wel een visie van hoe iemand in grote lijnen toch zou moeten zijn. Qua karakter, qua denkpatronen, qua manier van kijken naar dingen. En het is zoals je zegt, dat ontdek je maar later. Maar de meeste laten de relatie niet rijpen, nemen de tijd niet om te ontdekken of de andere voldoet aan wat je verwacht. En dat 'boempatat' in een relatie vallen, gohja, kweetnie :) Dat stuur je toch zelf, al dan niet bewust? Omdat je vermoedt dat die iemand voldoet aan wat je zoekt?

En ik weet niet of wij de anderste uitersten zijn. Zoja, dan ben ik in ieder geval al in goed gezelschap ;). En natuurlijk heb ik een beeld van hoe ik zou willen dat mijn leven eruit ziet. Dat heb jij ook denk ik. Niet het vragen stellen maakt ons anders, maar ik denk dat het feit dat wij (ik in ieder geval toch) altijd zo goed weten wat we willen. Wij zijn niet echt het type dat ergens inspringt en dan pas kijkt waar je terecht komt. Ik zeg ook niet dat dat slecht is, maar zo zijn wij niet. Das het verschil denk ik.

Tuurlijk wil ik ook graag samenwonen met iemand van wie ik hou en waarvan ik weet: 'jep, dat is ze'. Maar die stap zal ik pas zetten de moment dat ik weet dat zij het is. Het is dan nog geen garantie dat het blijft duren, maar het is toch heel wat anders dan met iemand gaan samenwonen in de ontdekkingsfase omdat zij het ZOU kunnen zijn...

@Trits:

khad al op je blogje gereageerd over de druk in mijn omgeving hé :) En je hebt gelijk: net dat 'dat moet je ook doen!', maakt mij in 90% van de gevallen heel erg weigerachtig en kritisch.

Gepost door: Tom | 30-06-08

Ik voel me geobstracized (*) Ik wil ook een uitzondering zijn.

Peut :-(

(*) zie blog met foto met fantastisch boek :-D

Gepost door: Trits | 01-07-08

Joehoe, vergeet mijn zitvlaai niet!

Gepost door: Trits | 03-07-08

Hier is't ook stillekes :o

x

Gepost door: Forseti | 11-07-08

Allez, waar blijft den i-phone? ;-)

Gepost door: Trits | 13-07-08

De commentaren zijn gesloten.