27-10-08

Time passes by... Memories remain.

Twee jaar geleden, vrijdag 27 oktober 2006.

Optreden van Stijn in De Kreun in Kortrijk. 4 mensen, veel sfeer en plezier. Stijn geeft weer het beste van zichzelf. Het was één van die avonden die zomaar kwamen, ongepland. We hadden zelfs geen kaarten voor het optreden, in een opwelling reden we naar de zaal. We hadden geluk, er waren nog kaarten te koop aan de deur. De avond eindigde met veel drank ergens in een café in Tielt. Voor de medeconcertgangers toch, ik was met de wagen.

Twee jaar geleden, zaterdag 28 oktober 2006

13u30: Mijn vader wekt mij. Vreemd.

'Als je pépé nog eens wil zien, dan zou je best nu opstaan.'

Ik lig nog in bed, maar ik ben meteen klaarwakker. Zelfs al gedoucht. Met koud water. Mijn vader vertrekt en wekt mijn broer met dezelfde boodschap. Ik kom beneden. Mijn moeder staart voor zich uit naar tv.

Ze kijkt op en zegt: 'Er is niks meer aan te doen'.

Meer hoeft er niet gezegd te worden op zo'n moment. Ik ga richting badkamer en maak me klaar. We wachten nog op de vriendin van mijn broer en vertrekken dan richting ziekenhuis.

De dag ervoor had ik 's middags een bericht gekregen van mijn moeder dat ik niet hoefde langs te gaan bij mijn grootouders die vrijdagavond. Iets wat ik anders wekelijks deed. Mijn grootvader was opgenomen in het ziekenhuis. Maar het was niks ernstigs.

Een half uur later rijden we de parking van het ziekenhuis in Waregem op. We komen de kamer binnen, waar mijn ouders zitten en mijn grootmoeder. We begroeten haar met een kus en een knuffel. Mijn grootvader is niet echt meer bij bewustzijn. Die morgen wel nog, want hij heeft nog uitvoerig zitten praten met mijn moeder en haar broers. Maar toen wist iedereen al, behalve hij, dat hij het ziekenhuis niet meer levend zou verlaten.

Hij ademt zwaar, hoest voortdurend en zweeft ergens tussen slaap en wakker zijn. Mijn broer huilt zacht, zijn vriendin probeert hem te troosten. Ik huil niet. Ik zit alleen in een hoek en ik kijk. Ik kijk heel bewust en probeer alles op te slaan van wat ik zie. Heel soms draait mijn grootvader zich om en kijkt mij aan. Ziet hij mij? Herkent hij mij? Ik weet het niet. Ik kijk en kijk. En ik sla op. Ik besef maar al te goed dat dit de laatste keer is dat ik hem levend zie. En ik wil het zo detaillistisch mogelijk onthouden. Een half uur later verlaten we de kamer. Mijn twee nichten zijn toegekomen, het is hun beurt nu.

Om 18u00 krijgen we telefoon dat mijn grootvader overleden is. Heel stil. Mijn grootvader, mijn pepe is niet meer. De enige grootvader die ik ooit heb gekend. De man die mij mijn eerste woordjes leerde: automerken aan de hand van de Gouden Gids. De man die niet verlegen zat om een scheetwedstrijdje met mijn broer te doen. De handige doe-het-zelver die alle problemen oploste en van het onbenulligste vuilnis mooie dingen maakte: draaimolens, een go-cart die jààren heeft meegegaan,... De man ook die ons putten liet graven op het strand en daar dan ongemerkt klein geld ingooide waardoor zijn vier kleinkinderen het idee hadden dat ze op het punt stonden een schat op te graven...

Zomaar weg. Morgen exact twee jaar geleden. Er zijn ondertussen zoveel dingen veranderd. Er is al een derde achterkleinkind bijgekomen en een vierde is op komst, mijn broer is gaan samenwonen met zijn vriendin, mijn nicht heeft gebouwd, ik ben veranderd van werk. Kort voor het verlof liep ik helemaal alleen op de parking van ons bedrijf, waar honderden maaiers wachtten tot ze verstuurd werden naar alle uithoeken van de wereld. Machines die om en bij de 10m lang zijn, ruim 3m breed en om en bij de 5m hoog. Monsters. En ik liep daartussen, mijn werk controlerend.

En ik dacht: 'Kon pépé mij nu nog maar één keer zien. Hij zou trots geweest zijn.'

groet,

Tom

14:37 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Alweer een prachtig geschreven post.

Dat van dat klein geld is wel grappig. :-)

Als ik het goed begrijp is je pepe dus vrij plots gestorven? Dat lijkt mij niet evident om mee om te gaan. Ze zeggen dat de dood een deel van het leven is maar dat is dan toch een deel waar ik het persoonlijk heel moeilijk mee heb. Gelukkig zijn er veel mooie herinneringen die je niet zal vergeten.

Gepost door: Linn | 27-10-08

Hij wist vast wel dat je het goed zou doen, daarvoor hoeft hij niet alles meer te zien wat je nu nog doet...Het lijkt me trouwens een hele lieve en warme man, het moet super geweest zijn om zo'n grootvader te hebben! Mijn grootvaders zijn gestorven toen ik 2 en 7 was, en vanuit dat perspectief kan ik alleen maar zeggen: ook al doet het pijn, koester die warme herinneringen, die kan niemand je ooit nog afpakken...

Gepost door: Nina | 27-10-08

@Linn: plots en niet plots. Hij had kanker, en na enkele behandelingen in het voorjaar was hij er weer doorgesparteld. Maar eigenlijk was het toen al zo goed als zeker terminaal, alleen hebben ze ons daar niet van ingelicht. En achteraf gezien maar best, want zo hebben mijn grootouders nog een super half jaar gehad waar ze deden wat ze wilden (weggaan, uiteten, naar de koers gaan,...) wat anders waarschijnlijk nooit meer zou zijn gebeurd hé. Dus eigenlijk was het niet zo plots, maar voor ons wel. Vrijdag binnengebracht en de zaterdag al overleden. En dat van die herinneringen, dat klopt natuurlijk wel :)

@Nina: ja, de ouders van mijn vader zijn al lang voor mijn geboorte allebei overleden, dus die heb ik nooit gekend. Hij was dus mijn enige echte grootvader (zonder dat ik onrespectvol wil klinken natuurlijk). En ik denk nog vaak aan hem, alleen maar positief en met warmte. Alleen toen ik vanmorgen zag dat we weeral bijna 28 oktober waren, viel het mij in dat het al 2 jaar is dat hij weg is. Vandaar dit postje.

groet,
Tom

Gepost door: Tom | 27-10-08

Wil het toeval dat mijn opa (peter) net een week en 9 jaar eerder gestorven is :-o Net als jij koester ik de herinneringen. Net als jij vraag ik me af of hij trots zou zijn op me... of hij al dan niet zou snappen wat ik eigenlijk doè als werk. Oma zou hem overtuigd vertellen dat ik dokter wordt, maar blijkbaar geen briefjes kan schrijven. Dat dat wel jammer was, want misschien kon ik hem wel helpen (opa leed 8 jaar aan borstkanker, taaie man). Mooie herinneringen.

Helaas had ik niet het geluk om afscheid te kunnen nemen van hem. Naar wat ik hoorde van pa, deed hij net hetzelfde als jij. En hij is er nog iedere dag zo blij om dat hij opa's gezicht zo denderend goed kan herinneren. In jonge en oude dagen.

Mooie post!
Dikke knuff :-)

Gepost door: Trits | 28-10-08

Hij zou trots zijn jou daar te zien lopen.
En veel meer nog voor je mooie gedachten.

Gepost door: Noalinne | 28-10-08

De commentaren zijn gesloten.