29-10-08

Onderbroekenlol

Ergens vorige week. Ik was nog alleen wakker en het draaide rond 23u00. Er was weinig zinvols meer te zien op televisie en ik stond net op het punt te gaan slapen toen ik een berichtje op mijn gsm kreeg. Mijn broer. Er stond te lezen:

'Nu op vijf tv: 'extreme winderigheid'. Dikke moefe laat constant megaruffen.'

Mijn interesse was gewekt. Ik stak meteen mijn televisie opnieuw aan, schakelde over naar VijfTV en legde mij terug in de sofa. Want laat ons eerlijk zijn, iedereen heeft ooit al ergens in een onbewaakt moment ergens één een flinke scheet eruit geperst met desastreuze gevolgen: een enorme knal op een stil en sereen moment. Zo herinner er ooit één van een klasgenoot van mij toen we zaten te wachten om te biechten. Ja, want ik ging naar een katholieke school. Biechten was vrijwillig maar je moest, ongeacht of je nu de confrontatie aanging in een volledig oncomfortabel kot met een vette pater met een walgelijke adem of niet, toch gaan aanschuiven. Zo ook die namiddag. Ik zat samen met enkele klasgenoten achteraan in de kerk terwijl de rest van de klas zich zedig en mediterend bezig hield vooraan. Tot mijn vriend daar plots een bom dropte, de Duitsers waren er niks tegen in '40. En ja, de akoestiek in de kerk stond op punt. Dat kon je zien aan alle draaiende hoofden die 30m voor ons uit hun devote gedachten gerukt werden. Ja, het was wérelds!.

Een tweede mogelijk fenomeen is natuurlijk een immense stank die zich vanuit het epicentrum verwijdert naar alle omliggende mensen. Deze soort van scheet is uitermate geschikt als je ergens in een luide, drukke omgeving staat. De kunst is natuurlijk om je lach te onderdrukken en heel serieus rond te kijken en zo hard mogelijk te roepen: 'wie is die viezerik die er hier één heeft laten vliegen?' Een gegarandeerd succes.

Maar goed, ik dwaal af. Het programma. Eigenlijk was het niet om te lachen. Maar man, heb ik gelachen. De eerste twee mensen waren vrij normaal. Ze praatten over hoe hun winderigheid hun leven bepaalde. De eerste was een jong meisje dat niet eens meer buiten drufde gaan uit schrik. Ik heb haar van heel de aflevering geen enkele ruft horen lossen. Volgens mij ging het hier om een actrice. De tweede persoon, was een man van middelbare leeftijd. Hij had zelfs een speciaal dieet gevolgd en was heel tevreden met het resultaat. In plaats van 50-60 scheten per dag, liet hij er nu nog ongeveer... (er volgde een tiental seconden stilte)... 35-40. Tragikomisch!

De derde vrouw was echter een topper. Die liet ze ongeneerd rondvliegen. En waren me dat exemplaren zeg! Een bombardon was er niks tegen. Zo stond ze op een bepaald moment ergens in een kruidenwinkel aan een balie. Ze keek even vluchtig rond en placeerde een toonvaste, loeiharde wind de winkel in waarna ze doodserieus aan het meisje aan de balie vroeg of ze soms middeltjes tegen winderigheid had. Ik kwam niet meer bij. Ik dacht dat België het land van het surrealisme was, maar deze dame maakte in 5 seconden tijd brandhout van René Margritte, Paul Delvaux, Paul Nougé en Tom Gutt samen.

Nog grappiger werd het toen ze haar trouwkleed paste. Een vrouw, vrij dicht bij haar pensioen, knielde op de grond om nog wat te veranderen aan de onderkant van het kleed. Een kapitale inschattingsfout zo bleek, want het besje werd bijna vergast op een Auswitziaanse manier. Zeker ben ik niet, maar haar kapsel zat niet meer zo mooi in model en haar bril vond ik ook schever op haar gezicht staan als voor de windstoot. Het programma sloot af met een romantisch beeld van Mevrouw X op de schoot van haar kersverse man, Meneer Y, ergens op een houten bankje in een park op hun trouwfeest. Ik hoop niet dat zijn smoking gehuurd was, want vermoedelijk kon hij na een nieuwe kraker anders wel fluiten naar zijn waarborg. Hij vond het niet erg en sprak liefdevol: 'Oh, je eerste scheet als nieuwbakken mevrouw Y.' De windfabriek giechelde...

Om maar te zeggen, hoe ik ook van wat gecompliceerdere humor hou, van een scheet of iemand smadelijk tegen dek zien slaan,  krijg ik vaak nog de grootste lachbuien. Ik heb dit jaar nog niet zo hard voor mijn tv zitten lachen als vorige week tijdens dat programma. Ik schaam mij diep...

Lachen

groet,

Tom

16:18 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

ach, T, zit er maar niet mee, we hebben allemaal wel onze kleine kantjes!
spijtig dat ik de aflevering niet heb gezien, zo'n onbedaarde lachbui is wel es welkom.
grtz

Gepost door: shrink | 29-10-08

Ge zijt gij zeker in verlof? Al die posts ineens. Niet dat ik het erg vind hoor. ;-)

Gepost door: Linn | 29-10-08

Zonde dat ik het programma heb gemist. Wel een cool filmpje! :-D

Gepost door: Breeg | 30-10-08

@Shrink: wie niet kan lachen met een scheet van tijd tot tijd, heeft gewoon geen humor :)

@Linn: ja, valt het op? :D

@Breeg: Family guy moet dringend weer eens ergens uitgezonden worden! Altijd lachen gieren brullen :)

Gepost door: Tom | 30-10-08

Dju heb ik het weer gemist, die aflevering is een hele tijd geleden al is geweest maar heb alleen het laatste stuk gezien toen...Die bruid heb ik nog net zien, euhm, haar gangen gaan in haar bruidsjurk, ik lag ook wel redelijk dicht. Iets intelligentere humor kan me ook héél hard bekoren, maar soms gaat er inderdaad niets tegen wat onvervalste kakapipihumor :) Meer van dat!!

Gepost door: Nina | 30-10-08

De commentaren zijn gesloten.