11-05-09

Rush of emotions

sfinx

Ik ben niet het type dat snel zijn emoties laat zien. Ik word niet snel kwaad, ik vlieg bijna nooit uit, ik huil eigenlijk nooit... Enkel in mijn lachen ben ik vrij gul, hoewel ik enkel lach wanneer ik het meen (en dat is gelukkig wel vrij vaak :) ) Alles wordt meestal opgeslagen en op alles wordt vrij rustig gereageerd. Tuurlijk zijn er momenten waarop alles meezit en natuurlijk ben ik op die momenten wel gelukkiger. En anderzijds zijn er ook momenten waarop er dingen minder meezitten of dat je je wat minder voelt. Maar in welke fase ik precies zit, dat is voor buitenstaanders vaak heel erg moeilijk te zeggen. Puur omdat je zo'n dingen niet of moeilijk aan mijn gedrag of uitdrukking kan zien. Ik ben quasi altijd dezelfde, ongeacht hoe ik me voel.

Afgelopen dagen heb ik verschillende situaties meegemaakt die gerust wat emoties bij mij hebben uitgelokt. En als ik kijk hoe ik daarop heb gereageerd, dan ben ik eigenlijk een beetje bang van mezelf. Wat als alles eens echt ontploft bij mij, ga ik mezelf dan nog onder controle hebben? Ooit moeten al die opgekropte gevoelens er toch eens uitkomen? Of gooi ik ze gewoon in een bodemloze put zodat ik er onbeperkt nieuwe kan bijgooien zonder dat de emmer ooit over loopt? Ik weet het niet.

Vrijdag vernomen ik Werchter dit jaar voorgoed op mijn buik kan schrijven. De audit is gepland de maandag na Werchter. Dus no way dat ik de donderdag en vrijdag ervoor nog verlof kan krijgen, laat staan de maandag wat meestal de tent-afbreek-dag en recuperatiedag was. Het gevolg is dat door mijn afzeggen nog andere mensen twijfelen. Met andere woorden: waarschijnlijk valt ons Werchter-groepje helemaal uiteen. En ik ben vrij zeker dat een sabbatjaar dit jaar, waarschijnlijk de doodsteek voor onze traditie betekent. Goed, dat weet ik niet 100% zeker, maar toch. Als ik zie hoeveel moeite het stilaan kost om gewoon nog eens een terrasje te doen of een avondje café, dan heb ik er niet zo'n goed oog in. Ik vind het jammer, maar dat zie je niet echt aan mij.

Vrijdagavond kom ik thuis van mijn werk, pik snel iets op thuis en wil weer vertrekken als ik plots iets op de rechterachterdeur van mijn auto zie. Ik ga dichter en zie dat één of andere idioot blijkbaar snoeihard zijn portier heeft opengegooid tegen de mijne. Resultaat: een serieuze neep in mijn portier en de volledige lak weg over zo'n 5 cm breedte en 20 cm hoogte. Op bepaalde punten zelfs tot op het blanke metaal. Onmogelijk iets dat onopgemerkt gebeurd is, daarvoor is de schade veel te groot. Maar een briefje, dat was natuurlijk nergens te vinden. Net nu ik die deur nog maar pas had laten herstellen, kan ik er opnieuw (zware) kosten aandoen. Door de vervorming en de verdwenen laklaag, is het nog maar een kwestie van tijd eer de boel aan het roesten slaat natuurlijk. Tuurlijk heb ik even gevloekt, maar daar bleef het ook bij.

Zaterdagmorgen had ik een afspraak om 11u30 in Gent om een appartementje te gaan bekijken. Om iets over 11u00 ben ik net de afrit Nevele gepasseerd als plots mijn gsm gaat. De verhuurder om te zeggen dat ik niet meer naar Gent hoef te komen, dat het pand al verhuurd is. Terwijl hij wel degelijk wist dat ik van een eind ver moest komen. En toch, toch blijf ik heel beleefd aan de telefoon en verbazend rustig. Volgende afrit genomen en teruggekeerd. Een goed uur onderweg geweest en 80 kilometer voor niks rond gereden. En toch sluit ik meteen dat stukje af, en ga ik gewoon weer verder. Ik maak mij niet kwaad, ik heb zelfs mijn stem niet verheven of er nadien over geklaagd of mij in opgewonden. Ik heb het zelfs niet verteld.

Zaterdagavond reünie van het middelbaar. Ik zat ook in het organiserend comité, en dus ben ik van net-niet-Gent meteen naar de zaal doorgereden om mee te helpen met die in orde te brengen. Ik moet zeggen, we waren een perfect team, alles was fantastisch in orde en de avond was op alle gebied een geslaagde avond. Er was sfeer, de zaal was prachtig aangekleed (al zeg ik het zelf), het eten was heerlijk, de muziek was goed, iedereen wist precies wanneer er ergens een handje moest geholpen worden. Echt, een avond die perfect verliep. Afgezien de vragen naar mijn liefdesleven natuurlijk die, hoe goed ze ook bedoeld zijn, telkens weer pijn doen. En dan is er na afloop natuurlijk de traditionele cool down als ik alweer helemaal alleen, in mijn nu beschadigde wagen, naar huis moet. Dan steken weer even de twijfels op, mis ik iemand, kortom: suckt het weer even voor een dag of twee. Maar toch uit zich dat weer niet, niemand die het aan mij ziet dat ik mij weer heel even minder voel. Als ik het niet letterlijk zeg (of schrijf), blijft het onzichtbaar.

En net daarin maak ik mij een beetje zorgen. Misschien zou ik me beter voelen als ik van tijd tot tijd mij gewoon zou kunnen laten gaan in de emoties die ik op dat moment voel. Want woede, angst en blijheid, tot daar aan toe. Maar wat als ik ook zo omga met gevoelens van liefde bijvoorbeeld? Laat ik mensen wel genoeg zien dat ik ze graag zie? Laat ik ze dat voelen? Ben ik empathisch genoeg? Laat ik mezelf wel toe om mensen graag te zien, om verliefd te worden én om er iets mee te doen? Is het normaal dat ik al 6 jaar niet meer verliefd ben geweest, terwijl ik net in die periode op een toppunt qua hormonenproductie zou moeten zitten? Als ik onbewust mezelf blokkeer, hoe kan ik dan beterschap verwachten?

Stof tot nadenken!

Groet,

Tom

15:45 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

Commentaren

Hier, ten huize hppgrl, is er gelijkaardige stof tot nadenken over uiten van gevoelens... over gevoelens van angst en verdriet.
Maar je bent zoals je bent in het omgaan met jezelf, niet?
Misschien leg je de lat van verliefd zijn hoger dan iemand anders. Maar is dat dan slecht? Nee toch

Gepost door: hppgrl | 12-05-09

Slecht niet, maar misschien leg ik ze zo hoog, dat ik er zelf niet meer over geraak ;)

Dat is dan weer wel licht tot zwaar problematisch é.

groet,
Tom

Gepost door: Tom | 12-05-09

wachten tot ge er dan toch eens overgeraakt en direct goud pakt ;)

Gepost door: hppgrl | 13-05-09

Mja, allemaal interessante vragen natuurlijk. Wat dat verliefd zijn betreft ben je in ieder geval niet de enige. Ik vrees dat ik het in mijn hele leven zelfs nog nooit geweest ben. De vraag is natuurlijk hoe dat komt hé. En als je het antwoord daar niet op weet dan is dat inderdaad best vervelend.

Gepost door: Linn | 13-05-09

Een heel verhaal, vol een hoop droeve dingetjes en dingen, een kras is te herstellen hoe rot het ook efkes is, maar een kras op de ziel niet, vind het dapper wat ge schrijft, maar jezelf veranderen in een extraverte vent, das toch nie zomaar mogelijk, jij bent jij en kan het nu kennelijk wel op "papier" kwijt via je weblog. Alleen zijn lijkt mij ook erg, maar ik heb ook vrienden die geen partner hebben en toch ook gelukkig zijn, al zijn ze dan wel jonger dan jij bent en w.s. zullen ze nog wel iemand treffen, maar dat kan bij jou toch ook?
Mooi stuk heb je er wel mee geschreven.

kus van Danique

Gepost door: danique | 15-05-09

Oei Tom, zware kost! Inderdaad, steeds je emoties van het moment (kunnen) tonen, uiten, zou wellicht het beste zijn. Maar je bent wie je bent, en je gedraagt je zoals je bent, iets anders forceren leidt ook tot niks. En verliefd worden, da's ook zo iets dat automatisch moet komen, je hebt daar geen vat op. Eens het gevoel er is bepaal je min of meer zelf wat je ermee doet, als je in de euforie van de verliefdheid tenminste niet je verstand verliest ;-) Maar het gevoel moet vanzelf komen!

Jammer van die tegenvallers!

Prettige avond & fijn weekend!

Groetjes

Gepost door: Rudi | 15-05-09

Als er een ding is dat ik ondertussen geleerd heb, is dat je je gevoelens best niet te lang opkropt. Als het dan ontploft, kan het lelijk uitdraaien. Ik hoop dat je je snel beter zal voelen.

Gepost door: Tess | 18-05-09

Je komt echt nog wel iemand tegen die de sleutel vindt en al je blokkades omzeilt! Echt!
Trouwens... bij deze heb je een stokje naar je hoofd gesmeten... meer uitleg op mijn blogje :-)

Gepost door: Breeg | 21-05-09

Gaat alles goed?

grtz, Danique

Gepost door: Danique | 22-05-09

Het hangt er maar van af wat je er zelf van denkt, sommigen mensen hebben nu eenmaal die gave om (bijna) overal licht over te gaan, terwijl anderen licht ontvlambaar zijn en alles een ramp is (don't look at me :))...Als het echt opkroppen is wat je doet en je er daadwerkelijk last van hebt, kan je er natuurlijk wel wat aan werken, if not, gewoon happy zijn dat je je niet snel van streek laat maken door uiteindelijk onbenulligheden...
Kom je eigenlijk wel mensen tegen waarop je zou kunnen verliefd worden? Ik bedoel, op het werk, op café, ik kom altijd dezelfde mensen tegen, ik zou écht niet weten wie daar uit te kiezen als 'prooi' moest het nodig zijn...Je zit nu eenmaal niet meer in de omgeving van elk jaar andere klasgenoten, of kampen, of....

Gepost door: Nina | 22-05-09

@Danique: ja hoor, alles gaat goed met me. Dank je wel :D

@Nina: wel, ik had beloofd om nog een blogje te doen en je geeft me meteen inspiratie met je (terechte!) vragen die je hier stelt. Ik zal een blogje maken om wat meer uitleg te geven :) Dank je voor de inspiratie :)

Gepost door: Tom | 22-05-09

Vanuit een andere stoel vraag ik me persoonlijk erg af of je wel zo 'hard' bent als je van jezelf bent... want zo kèn ik je absoluut niet. Integendeel: jij bent een erg warme persoon die heel wat sympathie, liefde en genegenheid voor iemand kan voelen! Empathisch ben je dus vast en zeker genoeg, en daar moet je je zeker geen vragen bij stellen. Verder haal je volgens mij twee dingen door elkaar: je rustig kunnen opstellen in omstandigheden van woede of ongenoegen is niet hetzelfde als geremd zijn in het laten fladderen van vlinders. Wat puntje 1 betreft: jij bent iemand die snel relativeert en inziet dat 'je opwinden' niets oplevert; en dat is ronduit schitterend en iets wat velen onder ons met plezier van je willen leren. Wat puntje 2 betreft: is dat relativeren (let op: je moet niet kunnen idealiseren om verliefd te worden), of eerder (soms té) kritisch en/of op je hoede zijn? En misschien gaat het zelfs nog verder: waar heb je schrik voor? Deep. Maar de moeite waard om eens uit te vissen :-)

Gepost door: Trits | 22-05-09

kleine rechtzetting: "zo hard bent als je van jezelf 'denkt'" dus... ;-)

Gepost door: Trits | 22-05-09

De commentaren zijn gesloten.