23-05-09

Back by popular demand: Rush of emotions, the sequel!

Eerst en vooral het één en ander duidelijk stellen: het gaat goed met mij! Uit sommige reacties op onderstaande blog, maak ik uit dat sommige mensen denken dat het niet goed met mij gaat, maar dat is niet zo. I'm fine :)

Vorige blog is dan ook niet geschreven in een vlaag van woede, verdriet of gelijk welke andere emotie. (Dat zou trouwens ook een beetje tegenstrijdig zijn met de inhoud nietwaar? :D). Nee, het is gewoon analytisch geschreven alsof ik een buitenstaander ben die zijn eigen gedrag nauwkeurig fileert. Het blogje was gewoon het resultaat van een denkoefening die ik bij mezelf deed. Alles op een rijtje gezet wat er die paar dagen gebeurd was en dan vroeg ik mij gewoon af: 99% van de bevolking zou toch op zijn minst een furieus kwaad zijn geworden, niet? Ik dus niet, en ik wou gewoon even weten waarom niet en of dat misschien ook nog andere gevolgen had.

Het is zoals Trits in haar commentje zet: ik relativeer inderdaad ongelooflijk snel en ik vind het bijzonder nutteloos om veel energie te steken in iets wat ik toch niet kan veranderen. Neem nu die schade aan mijn wagen: natuurlijk heb ik heel luid gevloekt toen ik het zag. Maar 2 minuten later is dat voorbij. Niet dat het niet jammer vind of dat het mij niet kan schelen, maar wat levert een avond strontvies rondlopen dan op? Ik zou inderdaad nog heel de avond erover door kunnen kankeren, maar het maakt die schade niet ongedaan. Dus doe ik dat gewoon niet. Daarenboven zou ik dan niet te genieten zijn voor andere mensen, en dat wil ik zeker niet omdat zij natuurlijk helemaal geen schuld treffen in dat verhaal. Dus op dat vlak moet ik zeggen: ik ben inderdaad iemand die snel relativeert en mij niet nodeloos ga opwinden.

Verder zou ik mij ook niet meteen catalogeren als een 'binnenfretter' of iemand die alles opkropt. Want in mijn ogen zijn dat mensen die dan ook vaak niet met die opgekropte gevoelens om kunnen gaan, waardoor ze anders gaan reageren op hun omgeving. Dat doe ik niet. Ik heb inderdaad niet vaak de behoefte om mijn emoties of zaken waar ik mee worstel te uiten, maar net door dat enorm grote relativeringsvermogen, slaag ik er ook in om heel veel zelf te verwerken. Natuurlijk lukt dat ook niet altijd, maar in dat soort situaties zoek ik dan ook iemand om mee te praten. En dan lukt mij dat ook heel gemakkelijk om heel open over mijn gevoelens, of wat me ook dwars mag zitten die moment, te praten. Alleen ben ik altijd heel voorzichtig in mijn keuze van wie ik in vertrouwen neem. Andere mensen zullen dat overigens ook niet zo gemakkelijk opmerken als ik in de put zit.

Ik ga trouwens ook akkoord dat ik inderdaad heel warm en enorm medevoelend en empathisch kàn zijn. Geloof mij vrij, dat ben ik niet altijd! Ik ben warm en empathisch voor mensen waar ik ergens een klik mee heb of waarvoor ik sympathie koester. Dan kan ik inderdaad fantastisch goed luisteren, dan kan ik de drempel voor iemand om zijn/haar verhaal te doen heel laag brengen en dan weet ik inderdaad vrij gemakkelijk de juiste dingen op de juiste moment te zeggen tegen die persoon. Ik weet dat van mezelf dat ik die karaktereigenschap heb en ik beschouw het tegelijkertijd als één van mijn allergrootste pluspunten. Maar, ik ben niet altijd zo. Soms ben ik ook enorm koel en apathisch. Terwijl soms het land op zijn kop staat van sommige dingen (Kim De Gelder in Dendermonde bvb), laten diezelfde gebeurtenissen mij siberisch koud. Niet mijn mooiste eigenschap, maar is gewoon zo. Het is een beetje alles of niks bij mij op dat vlak: ofwel ben ik de empathie zelve, ofwel ben ik de koelheid in persoon. Het hangt er maar vanaf of je die klik bij mij teweeg brengt of niet.

Tot slot nog even over die verliefdheid: het was gewoon een logisch gevolg van die denkoefening. Wat als ik inderdaad zo snel relativeer, dat ik onbewust meteen al dat soort emoties en gevoelens ook mee relativeer en zo in de kiem smoor nog voor ik goed en wel besef dat ik ze had? Het feit dat ik die enkele zeldzame keren dat ik die gevoelens wel liet uitgroeien tot een echte verliefdheid, telkens nogal hard met mijn smoelwerk tegen de muur ben aangelopen, werkt natuurlijk ook niet echt bevorderlijk. Misschien ben ik inderdaad onderhuids wel bang voor iets. Of misschien ben ik zo intens onzeker over mezelf dat ik gewoon niet kan of wil geloven dat er mensen zijn die iets in mij zouden kunnen zien? En dat ik mij daarom onbewust afsluit voor verliefdheden.  Wat wel een feit is, is dat ik inderdaad uiterst zelden verliefd word. Als Linn zegt dat ze nog nooit echt verliefd is geweest, dan kan ik dat best geloven. Bij mij houdt het ook op bij 2, terwijl ik mensen in mijn omgeving ken die twee keer per week verliefd worden bij manier van spreken.

Wat daarin natuurlijk ook meespeelt, is hetgeen dat Nina zegt: Kom je eigenlijk nog mensen tegen waar je verliefd op kan worden? Tja, ik weet het niet. Ik zit nu inderdaad in een situaties waar veel vast ligt: de vrienden zijn min of meer vast, de kennissenkring ook. School- en studententijden zijn voorbij. Ook het wereldje van studentenclubs ligt volledig achter mij. Ik leer gewoon niet snel meer nieuwe mensen kennen. Het zijn inderdaad altijd dezelfde mensen die ik tegenkom. Zo nu en dan kom je wel eens nieuwe mensen tegen, maar na een avondje houdt dat meestal ook op. Vrienden van vrienden waarmee je samen een avondje uitgaat, maar die je dan nadien nooit meer ziet. Ik leer gewoon veel te weinig nieuwe mensen kennen. Zo komt het ook dat ik vanavond, en vermoedelijk ook morgenavond gewoon alleen thuis zit. Meeste vrienden hebben andere plannen of verplichtingen en dus blijf ik voor de zoveelste keer alleen achter. Ideeën om andere mensen te leren kennen, zijn altijd welkom. Hou er wel rekening mee dat ik in het echt zeker niet zo vlot ben als op mijn blog of msn ;)

Maar ik wil geen medelijden (of toch niet te veel :p )! Terwijl ik dit schrijf heb ik immers alles alweer weggerelativeerd. ;)

Liefdevolle groet,

Tom

ps: Mensen die echt heel die lap tekst hebben gelezen: jullie zijn (te) gek :D

03:56 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Ik weet het, ik weet het, I rock :) Ben ik effe blij dat Kim DG-toestanden niet alleen mij bij momenten koud kunnen laten zeg...

Gepost door: Nina | 23-05-09

Verliefd worden kent geen tijd en grens, het overkomt je of niet. Maar ik ben natuurlijk wel verheugd dat je je gewoon toch wel goed voelt!

Gepost door: Danique | 24-05-09

ik dacht: oh zoo veel tekst, maar het ging er door als een trein :)
wat ik te zeggen heb:
a) relativeren is een mooie (!) eigenschap, wees er fier op
b) massahysterie is wat het is. Mensen die zich in al die media-hysterie dingen laten vangen... tja die krijgen het bewuste onveiligheidsgevoel zeker
c) verliefdheid, ja het hangt samen met nieuwe mensen leren kennen. En waar je die op een bepaald moment moet gaan halen... geen idee. Bij mij werkt het principe vrienden-van-vrienden voorlopig nog. Misschien moet je eens een vriend aanzetten tot trouwen, trouwfeesten 'schijnen' de gelegenheid bij uitstek te zijn om nieuwe mensen te leren kennen.

Gepost door: hppgrl | 24-05-09

Ik sluit me aan: het wie of wat van gevallen als Kim DG kunnen mij eveneens gestolen worden. Waar ik me wel ongelofelijk over kan opwinden, zijn de (helaas vaak bekrompen) reacties van mediageile filosofanten die de meest uitgesponnen psychologische uiteenzettingen met een onovertrefbare load van ongenoegen en shock kunnen uitboeren. Mensen, er is een ander probleem dan dàt, kijk eens verder. Dàt laat me niet koud. De afgebakende pressstory veelal wel. Kijk eens aan, je bent helemaal niet alleen ;-)

Vergeet overigens ook niet dat bloemetjes ook maar groeien als ze water krijgen. Zo is het ook met onze karaktereigenschappen: ze zijn er niet àltijd. Het belangrijkste is dat ze er zijn ;-)

Gepost door: Trits | 25-05-09

Amai, je gebruikt wel een heel klein lettertype bij deze post (om hem niet nog langer te laten lijken?). Mijn ogen doen pijn van zich zo te moeten concentreren. ;-p

Ik kan me wel inbeelden dat het niet zo evident is om nieuwe mensen te leren kennen. Misschien dat dat ietsje beter wordt wanneer je in Gent zal wonen? Daar wonen ongetwijfeld veel meer mensen dan waar je nu woont. Wie weet is dat meisje dat daar een paar straten van je verder zal wonen en dat je regelmatig zal tegenkomen wel interessant? Om nog maar te zwijgen van die jonge vrouw die je af en toe bij de bakker zal zien. Alé ja, het kan uit totaal onverwachte hoek komen hé. Een blog hebben kan ook interessant zijn om nieuwe mensen te leren kennen. Ik heb al een keer of twee een mailtje gekregen van bloglezers die al dan niet expliciet zeiden dat ze geïnteresseerd waren. Ze hadden dan weer wel de pech dat ik momenteel echt niet zit te wachten op een relatie. Hehe.

Weet je, ik heb vriendinnen die echt geforceerd op zoek gaan naar een partner. Overal waar ze gaan is het eerste wat ze doen de mannen screenen op al dan niet interessant om een eventuele partner te worden. Zelfs wanneer ze kapot zijn en liever in hun zetel naar een filmpje willen kijken, gaan ze toch uit omdat ze dan misschien een interessant iemand kunnen tegenkomen. Ik vind dat een beetje zot zo'n dingen. De kans dat zij iemand tegenkomen zal dan misschien wel groter zijn dan bij mij maar als ik zo op zoek moet gaan naar een lief dan hoeft het voor mij ook niet hoor.

Trouwens, ik vond je in het echt behoorlijk vlot overkomen hoor. Daar zou ik mij dus ook niet al te ongerust over maken.

Gepost door: Linn | 27-05-09

De commentaren zijn gesloten.