06-06-09

Wheelspin

Godverdomme, wat een rotdag. En niet om één of andere specifieke gebeurtenis hoor, nee zomaar, zo opgestaan. Nu, de afgelopen weken zat het er wel weer aan te komen. Razend drukke tijden op het werk, verlengde weekends die enerzijds ook het werkritme breken en waardoor je anderzijds dan plots tot de conclusie komt dat je eind mei nog veel minder ver staat dan waar je dat zou willen. En waarvoor? Om dan tot je scha en schande te ontdekken dat je die vrije dagen absoluut niks gedaan hebt, en nauwelijks iemand hebt gezien of gehoord. Tenzij je natuurlijk tot 's middags in je nest liggen stinken en de rest van de dag je verplaatsen tussen de pc, tv en koelkast natuurlijk catalogeert als 'iets doen'.

Ik zit boordevol ideëen en plannen, maar veel verder dan de denkfase of hier en daar en schuchtere actie ondernemen, zit er niet in. Appartement zoeken? Ja, ik zoek maar veel levert het niet op, afgezien van de constatatie/bevestiging van het feit dat elementaire beleefdheid blijkbaar steeds minder tot het gemeengoed 'der modernen mensch' behoort. En tegelijkertijd leg ik de lat ook wel hoog, dat weet ik ook wel. Maar ik ben nu éénmaal niet tevreden met sub-tom-standard quality. Op geen enkel gebied trouwens. Vandaag zou ik overigens ook het één en ander voorbereiden om volgende week een tijdsstudie te doen op het werk, voor mijn eindwerk (want, ja, dat moet er ook nog eens tussen gepakt worden). Wel, ik heb mijn tot nu toe verzamelde informatie netjes op mijn bureau gelegd, en daar is het ook weer bij gebleven. En daar zal het ook bij blijven.

En daarenboven streef ik regelrecht op een derde zaterdag (zeg maar weekend) alleen thuiszitten af. Meeste vrienden hebben overal andere verplichtingen. Nu, dat neem ik hen ook niet kwalijk, begrijp mij niet verkeerd. Maar ik heb gewoon nood aan een complexloos avondje uit. Zonder auto, en met drank. Al was het maar om even enkele uren niet te hoeven nadenken over mijzelf, over mijn leven, over wat ik wil en mezelf wil naartoe zien evolueren en toch maar niet schijn te bereiken.

Is het een vorm van voorjaarsblues? Misschien wel.Maar als ik rond mij kijk, word ik overal geconfronteerd met mensen die vooruit gaan, die plannen hebben, die kunnen uitkijken naar de zomer terwijl ik, afgezien van mijn werk dan, maar ter plaatse blijf stilstaan. Ik draai zelfs geen toertjes, ik blijf gewoon stilstaan. Ik voel mij als een Formule-1 wagen die het vermogen maar niet op de grond krijgt en maar blijft wielspinnen op de startgrid: een enorm potentieel maar gewoonweg waardeloos en utterly crap. En tegelijkertijd moeten vaststellen dat alle andere piloten de startgrid allang verlaten hebben. Zelfs diegene in een Golf SDI, op een step of in een rolstoel...

Vrij frustrerend.

Groet,

Tom

 

18:28 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Inderdaad, ook ik, met mijn Ikea-auto lijk stilaan stappen vooruit te zetten...En als ik het kan, jij zeker ook...Whatcha waiting for, Tommyboy??

Gepost door: Nina | 06-06-09

Als ik dat maar eens wist hé Nina... Dat probeer ik al 10-12 jaar uit te zoeken. Ik weet niet hoe, waar, wanneer of wat... laat staan waarom. Alleen weet ik dat het zo is en weet ik dat alle doemgedachten/zelfanalyses/slapeloze nachten en het mezelf kapot relativeren weer aan de oppervlakte komen drijven. En ik weet ook wel, straks zakken ze weer weg. Maar ze blijven er altijd, om enige tijd later weer naar de oppervlakte te komen. Kan over 6 maand zijn, maar evengoed maar over een jaar of, als ik heel veel geluk heb, blijven ze nog langer weg.

Nu, ik wist dat het er aan zat te komen. Dat kon ik al merken aan mijn gedrag en ook de omgevingsfactoren geven weer de perfecte voedingsbodem voor mijn dip.

I just feel like shit, and realising that is... euhm, shitty. Perhaps I'm gonna kill me some nuns. That always makes me smile, even if it's only for 2 minutes.

groet,
Tom

Gepost door: Tom | 06-06-09

Poor nuns...

Gepost door: Danique | 08-06-09

Naast het feit dat je niet weet wat je nu precies wil, is het niet minstens zo belangrijk om te weten what's really holding you back om dat uit te zoeken/te realiseren?

Gepost door: Nina | 10-06-09

Mja Nina, ik weet exact wat ik wil en/of wat ik nodig heb. Alleen is het in praktijk zo moeilijk te vinden. En nee, ik zie je denken 'relatie' maar dat is te simpel. Dat is niet noodzakelijk de oplossing, integendeel zelfs. Wat ik trouwens wel goed vind, is dat ik nog exacter weet wat ik vooral niet wil :)

Nu, ik heb er mij al lang bij neergelegd dat ik altijd zo iemand zal zijn die maar blijft wroeten, nadenken en worstelen met zichzelf. Ik ben oprecht jaloers op mensen die zich zo passioneel op iets kunnen storten zonder aan de gevolgen te denken. Zo ben ik niet. Altijd maar denken aan de rest, en daardoor bespaar ik mezelf veel maar ontzeg ik me tegelijkertijd ook heel veel.

mja, om eerlijk te zijn denk ik niet dat dat kantje van mij ooit zal veranderen :)

Ahja, vroeg of laat vallen de puzzelstukjes ooit wel eens helemaal in elkaar. :)

groet,
Tom

Gepost door: Tom | 10-06-09

ps: overigens voel ik me al een stuk beter. Het feit dat ik vrijdagavond Gent onveilig ga maken met wat vrienden en zaterdag naar een housewarming moet, zorgt er voor dat ik nu gewoon weer wat dingen in het korte heb waar ik naar kan uitkijken, die de sleur en de druk van het werk ook even wegneemt. Iets wat met 3 weekends op rij alleen thuis zitten zonder iets of iemand te zien, natuurlijk niet zo gemakkelijk is. Dan heb je heel veel tijd om na te denken, en denk je jezelf uiteindelijk in een dipje :)

Gepost door: Tom | 10-06-09

True, zelfs een gepatenteerd loner als ik moet toegeven dat te lang alleen zijn niet goed is voor een mens...Je even in het feestgedruis storten kan altijd eens deugd doen :)

Ik dacht overigens ook dat dat kantje van mij nooit zou veranderen, but what do you know, na een stevige hit rock bottom is het wél veranderd...Toegegeven, het staat nog lang niet op punt, maar er is een duidelijk verschil merkbaar...Ik hoop echt dat je het toch ooit kan omkeren, want nu ik terugkijk, zie ik dat de balans véél te fel overhelt naar jezelf dingen ontzeggen ipv te besparen, en lang niet alleen bij mezelf...Een mens zou zichzelf het niet mogen aandoen, zich zo laten sturen door angsten, want het is zóveel beter on the other side, echt waar...

Gepost door: Nina | 11-06-09

Ik ben ook vaak graag alleen, en soms een loner. En ik ben ook niet eenzaam. Heb veel kennissen en paar goeie vrienden (let wel: ik ben heel zuinig met de term vrienden hé :) )

Wat ik vaak wel mis is het spontane zo. Iemand die onverwachts belt om iets helemaal te gek te doen, of iets helemaal ongepland. En mensen waarbij ik hetzelfde kan bij doen. Nu moeten dingen zo vaak van heel ver op voorhand gepland worden, waardoor het spontane helemaal weg is. Dat is ook een factor :)

En bang? goh, ik ben niet gedreven door angsten als je dat bedoelt. Ik ben gewoon niet het type dat zich gewoon ergens in kan smijten zonder min of meer te weten waar ik zal uitkomen. Vaak is dat goed, omdat je negatieve dingen kan vermijden. Maar tegelijk mis je misschien dan wel heel positieve ervaringen ook. Twas gewoon dat wat ik daarmee wilde zeggen :)

groet,
Tom

Gepost door: Tom | 11-06-09

De commentaren zijn gesloten.