27-07-09

Dood

Ik sta op een balkon. Ik zie een grote weg en wat verder zie ik het strand en de zee. De zon schijnt en het is druk op de grote weg. Bij mezelf denk ik: tiens, wat een vreemde weg. 4 rijvakken, en geparkeerde wagens langs de weg, én toch geen verkeer op de weg. Wel volk. Veel volk. Heel vreemd hoe die weg ongeveer 500 meter verder plotseling overgaat in strand en dan de zee. Ik stel geen vragen. links van de weg zijn ze aan het bouwen. Er staat een blauwe kraan en iemand is druk bezig daarop met bakstenen en ander bouwmateriaal. Alles ziet er zo realistisch uit, en toch, toch klopt er precies iets niet. Ik kijk naast mij en zie een collega van het werk staan naast mij op het balkon. Hij heeft een lange zwarte lederen jas aan, dit in volle zomer. En zijn werkbril!

Fuck denk ik, wie draagt nu zijn werkbril tijdens het verlof. Ik word afgeleid. Een hels gebrom en ik zie een relatief klein vliegtuig van een Finse maatschappij van rechts naderen. Een witgrijze rookpluim achtervolgt het vliegtuig. Hmm, dat zou toch niet mogen. Ik volg het vliegtuig terwijl het zich van de rechterkant naar de linkerkant van mijn gezichtsveld beweegt. Plots merk ik op dat er zich aan de linkerkant van de viervaksweg een vliegveld bevindt. Dat vliegtuig kan daar toch niet landen, denk ik, terwijl ik het blijf volgen in zijn vlucht. Het heeft inderdaad nog teveel hoogte en halverwege de landingsbaan hoor ik het geloei van de motoren weer opdrijven. De grijswitte wolk blijft het vliegtuig achtervolgen terwijl het weer hoogte wint, naar rechts draait en over de zee vliegt. het hangt steeds rechter in de lucht. Dit klopt niet! Helemaal niet. Ik nip van mijn sangria en zeg tegen mijn collega: 'Kijk dat vliegtuig. Dit klopt niet! Helemaal niet.' Hij kijkt me met halftoegeknepen ogen aan, vanachter zijn werkbril. Hij zegt niks.

Op een bepaald moment hangt het vliegtuig zo recht dat het niet meer aan de wetten van de fysica, meer bepaald die van de zwaartekracht, kan weer staan. De neus van het vliegtuig duikt naar beneden en in een ellips-vormige baan stort het vliegtuig neer op de viervaksweg. De rechtervleugel haalt de kraan naar beneden en ik zie hoe de bouwvakker naar beneden stort. Het vliegtuig breekt in drie stukken. Overal glas, overal geroep en getier. Maar geen vuur, geen explosie. Tot mijn grote verwondering zie ik mensen inhet tweede deel gewoon hun gordels uitdoen en uitstappen.

Ik grijp naar mijn voorhoofd en kan amper iets uitbrengen.

'Loop!' zegt mijn collega.

Ik draai mij om en kijk naar hem. Hij staart voor zich uit.

'Loop', herhaalt hij. 'Het is zover.'

Ik kijk hem vertwijfeld aan. Lopen? Het is zover? Wat is er zover?

Hij wijst en ik zie plotseling iemand uit een winkel naar buiten stormen met iets in de hand. Ik hoor een dof geluid, precies een machinegeweer. Plotseling zie ik stukken steen van de muren spatten. Godverdomme, het is een machine geweer. We worden onder vuur genomen. Mijn collega draait zich strak om, en zegt doodkalm: 'Lopen.'

Ik denk niet na en volg hem. Hij haalt een klein pistool van uit zijn lederen jas. Waarin ben ik toch beland? We spurten uit het appartement, de trappenhal binnen. Plotseling verdwijnt mijn collega om de hoek en ik hoor drie doffe schoten. Ik loop verder en ik zie iemand met een machinegeweer staan. Heeft hij mij gezien? heeft hij geschoten op mijn collega? Ik weet het niet. Ik draai me om en probeer me achter een muurtje te verbergen. Maar terwijl ik spring, hoor ik twee schoten en voel stekende pijn in mijn onderrug. Ik ben geraakt. Ik ben fucking geraakt! Ik val neer, verbijt te pijn en probeer stil te liggen. Ik hoor voetstappen dichter komen, en een sadistisch gelach. Ik probeer niet te ademen om zo zeker niet te bewegen. Lukt het? Ik weet het niet. Ik hoor een klik...

Volgens mij ben ik dood. Kogel in het hoofd. Dat kan niet anders, want op die moment werd ik wakker met een splijtende hoofdpijn. Een hoofdpijn zoals ik er nog nooit één heb gehad. Ik draai me om. Iets voor zeven. Ik hijs me uit bed en strompel naar beneden. Dafalgan 1mg. Om iets na zeven kruip ik weer in mijn bed. Dammit, zo'n hoofdpijn. En dat terwijl ik gisteren geen druppel alcohol heb aangeraakt...

groet,

Tom

 

16:27 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Oei, géén alcohol. Dan weet ik het ook niet ;-)

Gepost door: Trits | 27-07-09

Ik had gisteren ook weer zo'n bizarre droom, hij is de hele dag blijven hangen, maar nu ben ik hem blijkbaar vergeten :)

Gepost door: Nina | 28-07-09

Ik durf niet meer alleen slapen :(

:D

Gepost door: Tom | 28-07-09

Aha, hier zit dat verhaal :) Gemist vanwege een hittegolf in het Zuiden.
Een mooie Magrittedroom, moet ik zeggen!

Gepost door: Lentesneeuw | 08-08-09

jep, afgeknald worden is altijd leuk :)

al naar het museum van Margritte geweest in Brussel? staat nog op mijn to-do-lijstje :)

groet,
Tom

Gepost door: Tom | 08-08-09

De commentaren zijn gesloten.