04-09-09

real vs. virtual

Vanmorgen rond 10u een berichtje op mijn retro-gsm van A. Dat ze goed uitgeslapen was, dat ze zich al helemaal begint thuis te voelen in Brussel, de stad waar ze haar eerste stappen in het hoger onderwijs zal zetten en eindigend met een oprechte vraag hoe het met mij gaat en of er al vorderingen zitten in de appartementszoektocht. Op zich niet zo bijzonder zou je denken. Maar het zette mij wel aan het denken.

Onlangs hoorde ik iemand staalhard beweren dat virtuele vrienden geen échte vrienden zijn. Zoals zovaak een zwart/wit-uitspraak terwijl ook zoiets als grijs gebied bestaat. Voor een heel groot deel is dat natuurlijk juist. Maar verschilt de virtuele wereld daar dan zoveel van de reëele wereld? In mijn ogen niet. Door de loop van tijd leer je heel wat mensen kennen, waarvan het overgrote deel na een korte tot heel korte tijd weer uit je leven verdwijnt en het contact altijd heel oppervlakkig blijft. Veel meer dan kennissen zijn het niet, én zelfs die term is vaak nog overgekwalificeerd. Maar van tijd tot tijd leer je toch mensen kennen waarmee het contact veel dieper is dan het oppervlakkige. Sommige van die mensen verdwijnen na een tijdje ook weer, andere blijven hangen. Zogenaamde vrienden.

Nu kan je volgens mij die vergelijking ook maken naar de virtuele wereld. Heel veel mensen passeren maar heel kort en oppervlakkig je pad. Een éénmalige chatsessie, een blog die na een paar maand weer verdwijnt net zoals de bijhorende commentaartjes en de dag van vandaag ook via aanvaarden van vriendschappen in netlog of facebook-varianten. 'Vriendschappen' waarmee na de aanvaarding verder helemaal niks meer gebeurt en het absoluut geen verschil meer uitmaakt of ze er nu wel dan niet zouden zijn. Of msn-contacten die na een half jaar weer komen opduiken met de vraag: wie ben jij ook al weer? Terwijl je dan ook schoorvoetend moet toegeven dat je hen ook niet meer kent. De virtuele kennissenvariant.

Maar nu en dan blijven er mensen hangen en zijn de contacten diep. In sommige gevallen heel erg diep. Ik denk dat we nu thuis een goeie 10-11 jaar internet hebben. En ik geef toe, ik ben heel vaak online te vinden. Ik vind het gewoon een leuke bezigheid. Leuker dan iedere avond weer doorsnee crap-programma's rond de oren gesmeten te krijgen van tv. Dit impliceert ook dat ik in die ruime periode ook al een aantal mensen ben tegengekomen die zijn blijven hangen. Virtuele vrienden zeg maar.

Met sommige, zoals C. en N. zijn de wegen alweer gescheiden. Hoewel dat ook nog altijd relatief is, want onlangs vond ik bijvoorbeeld enkele trouwfoto's van N. in mijn mailbox. Hoewel het msn-contact sedert ons afstuderen, nu toch al 6 jaar geleden, eigenlijk teruggevallen was op 0.

Verder heb je ook nog K. Ik heb K. leren kennen op een chatbox, nu toch ook al een jaar of 8 geleden denk ik. Pas een tijd later heb ik van K. vernomen dat ze in die periode het héél erg lastig had. Verschrikkelijke ruzie thuis, zo erg dat de politie ze is moeten komen ontzetten. Ondertussen zat ze ook in haar eerste jaar geneeskunde en is ze zelfstandig gaan wonen, met hulp van het OCMW. Alles heeft ze zelf moeten regelen én tegelijk nog zo'n zware studie moeten voltooien. We hebben dan ook uuuuren gechat. Later heeft ze me verteld dat ik eigenlijk de enige was in die periode die haar heeft kunnen laten lachen. Als je zoiets hoort, dan doet dat iets met je. Ondertussen heeft ze haar diploma, en niet alleen dat, ze is zo goed dat ze verder mag specialiseren. En ze woont samen met haar vriend. Ergens, hoewel heel miniem, is het toch fijn om te weten dat ik voor haar toch een klein beetje steun heb betekend. Ook wij horen elkaar niet meer zo vaak als vroeger, maar zo om de paar maand een mailtje of een sms-je om te horen hoe het met elkaar gaat is fijn. Zelfs na al die jaren.

Zo zweven er hier in de blogwereld ook nog twee zo'n exemplaren rond. Van tijd tot tijd wat gechat, nu en dan een lange mail en veel, heel veel onnozel (in mijn geval dan toch) commentaar op elkaars blog. Maar wel het gevoel van een soort van klik.  En met A. gaat het ook die kant op. Velen in de reëele wereld zouden het waarschijnlijk maar met een scheef oog bekijken of toch op zijn minst verkeerde gedachten krijgen. Want waarom houdt een 28-jarige zich anders bezig met een meisje dat ruim 10 jaar jonger is? En misschien terecht in vele gevallen. Maar als zo'n contact virtueel al anderhalf jaar standhoudt zonder dat je elkaar ooit écht hebt ontmoet, dan is er meer aan de hand dan zomaar een virtueel contactje. Een soort wederzijds respect en een gevoel van: ik heb iets aan hem, en hij heeft iets aan mij. Veel meer hoeft dat niet te zijn.

Want laat mij eerlijk zijn: die mensen zijn er stuk voor stuk ook voor mij als ik het even niet meer volhou. Meer zelfs, zij weten allemaal zaken van mij die mijn reële vrienden niet weten. Misschien zelfs in de verste verte niet vermoeden. Dingen waar ik mee in mijn hoofd zit, waar ik van wakker lig en waar ik mee worstel. Dingen ook die ik om één of andere reden niet kan/wil toevertrouwen aan mijn reëele vrienden. En aan hen wel. Hoe komt dat? Geen idee eigenlijk. Zal het dan toch die West-Vlaamse geslotenheid zijn, die ik in de virtuele wereld schijnbaar moeiteloos van mij af kan gooien? Misschien ligt het ook aan de omstandigheden. Als je in het weekend mooie plannen hebt en het leven wat rooskleuriger is, heb je ook veel minder zin om dan al je zorgen en zwarte gedachtes op tafel te gooien. En wat gebeurt er vaak als die zorgen en gedachtes de overhand nemen tijdens de week, dan ga je online. En wie kom je dan wel tegen? Juist.

Dus zijn virtuele vrienden geen echte vrienden? In mijn ogen zijn ze wel vrienden. En die kom je in de virtuele wereld even zelden tegen als in de reëele wereld, maar je komt ze nu en dan wel tegen. Het zijn wel échte vrienden wat mij betreft, alleen is er misschien een andere invulling aan het begrip 'vriend(in)' dan anders. Maar ik zou toch niet zonder kunnen, hell no. Voor mij zijn mijn virtuele vrienden een leuke en noodzakelijke aanvulling op reëele vrienden. Een klankbord voor je échte zelf, de dingen die je verborgen houdt voor veel anderen. Gewoon weten dat ze er zijn en dat een sms-je of een mailtje vroeg of laat altijd zal beantwoord worden. Daarvoor hoef je ze écht niet 10 keer op een jaar te zien. Maar ze zijn er wel.

groet,

Tom

 

12:52 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Commentaren

"van moetes" we hebben enkele gemeenschappelijke fans en ik neem aan dat ook zij fan van ons allebei zijn... en ik kom hier zelden lezen maar vind dit wel goed geschreven, al "moest" ik dit van één van die "virtuele" vriendinnen (in dit geval iemand die NIET blogt) komen doen... geslaagd postje dat tot nadenken aanzet... blijven schrijven zo!

Gepost door: Cijferkes | 06-09-09

Thx Cijferkes. Dat van die meute fans, kan ik alleen maar beamen als ik zo de comments op jouw blog lees (die ik om één of andere reden niet altijd kan openen...) Jouw groupies zijn ook bijna allemaal mijn groupies :)

Trouwens, die virtuele niet-bloggende vriendin mag hier ook altijd posten hoor. Iedereen is hier welkom :)

groet,
Tom

Gepost door: Tom | 06-09-09

x van D. hahaha

Gepost door: Danique | 07-09-09

Er wordt nogal argwanend tegenaan gekeken inderdaad, maar ik heb momenteel ook iemand die ik misschien wel mag categoriseren onder zeer goede, bijna beste, vriend, terwijl het contact enkel via internet en telefoon verloopt en we elkaar nog nooit zagen...

Gepost door: Nina | 07-09-09

hey Tom,
bij deze ben ik bijna weg richting ander continent, maar ik dacht laat me eens een goeiedag zeggen tegen Tom, ook wel privétherapeut of andere internetschuimer geheten ;)

Veel succes jij met je eindwerkpresentatie morgen. Dat het even grandioos als de mijne mag gaan (stiekeme job/onderzoekeraanbiedingen en al haha)
vrolijkheid alom dus aan deze kant van de lijn.

groetjes!

Gepost door: escapegrl | 08-09-09

Gut, vanwaar de fuzz eigenlijk. Op zich zijn veel van de reguliere contacten ook maar person, place en time gebonden: iemand die je plots of meerdere malen naast je hebt staan en waarmee je goed overweg kunt. Is het minder 'echt' omdat die persoon in kwestie niet naast je staat om je een feitelijke schouderklop te geven? Uit mijn ervaring niet, hoor. Mijn diepste dal kon ik het best delen met de vrienden die ik op het net tegenkwam, en zij hebben allen een zeer zeer grote rol gespeeld in het overlevingsproces. Net omdat de uiterlijkheden zo makkelijk wegvielen... En aan die momenten had ik zoveel meer dan de vriendelijk bedoelde doch iets minder efficiente uitstapjes met de way-back vriendinnen. Neen, voor mij geen verschil. Een geen fuzz. Nem.

Gepost door: Trits | 10-09-09

Ik ben zelf meer een kat, ik stoei graag met honden..

Gepost door: Danique | 11-09-09

Eigenlijk begrijp ik het probleem ook niet dat sommige mensen maken rond virtuele vriendschappen. Alsof die niet "echt" zouden zijn.
Ik sluit me aan bij Trits, in de moeilijke momenten had ik veel meer aan de virtuele vriendschappen dan aan de vrienden uit het 'echte leven'. Gene zever dus over virtueel of niet, als je intieme gevoelens deelt met iemand dan is het een vriend, virtueel of niet.
Ik heb gezegd
:-)

Gepost door: Breeg | 11-09-09

right on!! een goede vriend, waarop je altijd kan rekenen, die hoef je niet elke dag te zien. je weet van elkaar dat je er bent.virtueel, reeel...

Gepost door: finald | 11-09-09

Mooi beschreven, Tom!

Gepost door: E. | 12-09-09

Mojongestoch Oh Tom, dees is interressant, hier zou ik weken aan 1 stuk door over kunnen tetteren.
Tinterenet is voor mij net als de straat waar ik rondwandel. Op straat spreek ik echter niemand zomaar aan, terwijl ik dat op internet wel doe. Met diegene die ik aanspreek of die mij aanspreken kan er een band groeien dus er is in mijn wereld meer kans op vriendschap via internet dan irl. Neem nu het bloggen; je blogt en maakt kennis met andere bloggers, je gaat naar blogmeetings en leert de medebloggers irl kennen, je bouwt vriendschapsbanden uit en voila, ge zijt aan uw sociaal netwerk aan 't uitbreiden. Indertijd zat ik op een datingsite, die zag ik ongeveer zoals een straat vol etalages waar je door kon wandelen. En viel er iemand je op, dan schreef je die aan. Als ik bvb in Gent rondloop zie ik ook allemaal mensen maar geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt iemand die mij opvalt aan te spreken. Virtueel gaat het gewoon allemaal veel gemakkelijker om te socializen.
Die persoon die je virtueel leert kennen is ook gewoon een echte mens van vlees en bloed, ik zie geen verschil met het kennismaken met iemand op de straat of op een fuif op op cafe of eender waar. Wie een vriendschap via internet geen gelijkwaardige vriendschap vindt is een leeghoofd.
Voila, ik heb ook gezegd.

Gepost door: Margo | 14-09-09

De commentaren zijn gesloten.