14-10-09

Focus Filmdag, part 4

hoi,


afgelopen zaterdag was het weer tijd voor de jaarlijkse Focus Filmdag. 5 films, lunch en filmfestivalsfeer. En Patrick. Vooral Patrick! Het was voor mij ondertussen al de vierde keer op rij, samen met de vaste focus-filmdag-partners-in-crime Maxine en Marlies. En was het een geslaagde editie? Wel, lees onderstaand verslag en trek uw conclusie zelf!


Film 1: Fish Tank


decoration


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het Britse 'Fish Tank' was de eerste film van de dag en geeft ons een kijk in het leven van de 15-jarige Mia Williams (Katie Jarvis). Gevangen tussen vrouw en kind, woont Mia met haar marginale moeder en vuilgebekte jongere zus in een troosteloos flatcomplex ergens in een voorstad. Een perfecte voedingsbodem voor overlevers, met alle gevolgen vandien. Mia vecht zich letterlijk en figuurlijk door het leven. Van thuis uit krijgt ze niks van affectie of liefde, en van de omgeving krijgt ze die nog veel minder. De enige 2 lichtpunten in haar leven zijn een oud, mager paard en dansen. Toch blijkt haar leven een wending te nemen als haar moeder een nieuwe vriend krijgt. Connor (Michael Fassbender) is wel attent, geeft wel aandacht en steun aan Mia en haar zus. Onwennig in het begin, maar toch bloeit Mia steeds verder open en lijkt ze voor het eerst haar echte aard te tonen. Helaas blijkt Connor niet volledig te zijn wie hij pretendeert te zijn.



Deze film van de Britse cineaste Andrea Arnold won dit jaar al de prijs van de jury op de festival van Cannes, en ik kan wel begrijpen waarom. Ondanks de vijandigheid waarin het hoofdpersonage zich hult, kweek je toch snel sympathie voor het hoofdpersonage net omdat haar omgeving maakt wie ze is. Ergens hoop je dat ze haar masker kan afleggen en kan zijn wie ze echt is. Even lijkt dat ook te gaan gebeuren, maar net dan neemt alles weer een wending. Een sterke opener van de filmdag en een film die een vrij divers publiek kan aanspreken. Met een knipoog naar de meester in het genre, Ken Loach.


Mijn quotering: ***




Film 2: La Nana (The Maid)


decoration


 

 

 

 

 

 

 

 

 

De tweede film was 'La nana' van de Chileen Sebastian Silva. In 'La nana', of 'The Maid', wordt de vaak dubbelzinnige relatie tussen de inwonende meid en het gezin waarin ze werkt, onder de loupe genomen. Raquel is al ruim 20 jaar in dienst bij de familie Valdes en beschouwt zichzelf als een deel van het gezin. Hoewel de familie haar heel goed behandelt en haar apprecieert voor haar werk, blijft ze uiteindelijk niet veel meer dan een werkneemster. Bovendien blijkt de werkdruk stilaan te veel te worden voor Raquel: een groot huis en 4 kinderen eisen stilaan hun tol. Pilar, de vrouw des huizes, besluit dan ook extra hulp aan te nemen om het werk van Raquel te verlichten. Dit echter zwaar tegen de zin van Raquel zelf, die haar plaats in 'haar' gezin niet langer veilig weet. Met al wat in haar macht ligt, slaagt ze er in om alle hulp weg te jagen. Maar als ze na een appelflauwte een tijd moet rusten, neemt Lucy tijdelijk de taken van Raquel over. Bovendien weet Lucy perfect hoe ze de stugge en koppige Raquel aan moet pakken.


Silva toont objectief de gevolgen van een aloud systeem in Zuid-Amerika: de inwonende meid. Hoewel zo iemand jarenlang meeleeft met een familie en opgroeiende kinderen, blijft ze in de eerste plaats nog altijd een werkneemster. Raquel (Catalina Saavedra) balanceert op dat slappe koord. Naast het gezin Valdes heeft ze eigenlijk geen eigen leven. Geen eigen gezin, geen vrienden en amper familie. Vandaar de vijandigheid tegenover Camilla, de oudste dochter: zij leeft, heeft wel vrienden. Alles wat Raquel niet heeft. Bovendien verklaart het ook haar gedrag tegen alle extra hulp in huis: Raauel duldt geen indringers in 'haar' familie. 


De film wordt gedragen door de schitterende acteerprestatie van Catalina Saveedra die met haar schitterende mimiek en lichaamstaal meer zegt dan 1000 woorden. Wat mij betreft, de sterkste acteerprestatie uit de 5 films van de dag.


Mijn quotering: ***



Film 3: Eyes Wide open



decoration



 

 

 

 

 

 

 

Na de dood van zijn vader, heropent Aaron de familieslagerij in Jeruzalem. Hij kan extra hulp gebruiken en neemt Ezri aan, een student. Hij leert Ezri het slagersvak aan en laat hem logeren boven de winkel. De beide mannen worden steeds meer tot elkaar aangetrokken en Aaron begint zijn gezin met 4 kinderen steeds verder te verwaarlozen. Hoewel Aaron weet wat er boven het hoofd hangt, geeft hij toch toe aan zijn gevoelens voor Ezri. Eindelijk voelt hij zichzelf leven.


De eerste film na de lunch, is traditiegetrouw de film die het meest inspanning vraagt van de kijker. De Focus Filmdag 2009 was daarop geen uitzondering, met deze Eyes wide open als derde film. Helaas voor de mensen die ergens halverwege ergens in slaap gesukkeld zijn, want ze hebben de beste film van de dag gemist. Het verhaal begint traag en ontspint zich zonder woorden. Na een lange studieronde grijpt het verhaal echter steeds meer naar de keel.

 

Hoewel het verhaal zich afspeelt in de ultra-orthodoxe gemeenschap van Jeruzalem, is het in mijn ogen een universeel verhaal. Een verhaal van mensen die hun eigen vrijheid beknot zien worden door de enggeestige maatschappij rond hen en de hen opgelegde normen en waarden. De Joods-orthodoxe gemeenschap is een metafoor voor alle conservatieve en traditionele strekkingen die zich verschuilen achter vrije mening en genieten, maar dan wel zolang het volgens hun regeltjes past. Alles wat anders is, moet verbannen worden en geboycot.


Voer voor de meer geoefende filmkijker, maar wel met een boodschap waar heel veel mensen de dag van vandaag beter eens geconfronteerd zouden worden en eens goed zouden moeten over nadenken. 



Mijn quotering: ****



Film 4: Double Take



decoration



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De vierde film in het rijtje was er één van eigen bodem: ‘Double Take’ van Johan Grimonprez. Double take is een bijzondere stijloefening waarin een fictief verhaal gebracht wordt aan de hand van echte historische beelden. Centraal staat Alfred Hitchcock die het fictieve verhaal vertelt waarin hij zijn dubbelganger ontmoet. Hitchcock ontmoet in 1962 de Hitchcock uit 1980. Omdat Hitchcock er van overtuigd is dat je je dubbelganger moet vermoorden, of dat die anders jou zal vermoorden, beraamt hij een moordcomplot. Maar hoe ben je jezelf te slim af? 


Naast dit centrale verhaal, wordt ook de hele geschiedenis van de koude oorlog verteld. Van het verbaal duelleren van Nixon en Kroetsjov, over de strijd voor de ruimte en uiteindelijk het rollen met de spierballen (atoomwapens) om de andere kant maar op de knieën te krijgen. 


Uiteindelijk is deze ‘film’ een heel verwarrende mengelmoes van reële geschiedenis, een fictief verhaal en een hele hoop documentaire-elementen. Persoonlijk vind ik de film een heel interessante oefening, maar echt overtuigd was ik toch niet helemaal. Net iets teveel verhaallijnen door elkaar en een behoorlijk lange ronde vooraleer je als kijker doorhebt waar het verhaal naartoe evolueert. Een documentaire over de koude oorlog is vast en zeker interessant en een fictief verhaal gebaseerd op reële personen en échte archiefbeelden ook, maar de mix die we hier van beide genres voorgeschoteld kregen duwt beide stijlen eerder naar beneden dan dat ze elkaar versterken. 


Mijn quotering: *


(kort)Film: Logorama


 

decoration


 

Een tussendoortje voor de grote finale. Dat kon je vermoeden van Logorama, een 16 minuten durende Franse animatiekortfilm. In een simpel verhaal van de goeie (de politie) tegen de slechte (een overvaller) is het vooral de omgeving die meteen voor herkenning zorgt. Niet zo moeilijk, want alle personages, voorwerpen, gebouwen zijn logo’s van bekende merken. Ik heb ze niet geteld, maar het waren er vast honderden. Waarschijnlijk zelfs nog meer. Voeg daarbij nog enkele Tarantino-achtige conversaties/situaties aan toe, en je hebt meteen een voltreffer. 16 minuten genieten van een animatiefilm als openingsact, die achteraf beter bleek te zijn de hoofdact. 


Mijn quotering: ***


Film 5: Bright Star


 

decoration


 

De afsluiter van de dag was een film uit de serie ‘Festival previews’. ‘Bright Star’ is een kostuumdrama dat zich begin 19e eeuw afspeelt in Londen en gebaseerd is op echte personages. Fanny Brawne (Abbie Cornish) is een zelfstandige, eigenwijze studente die niet op haar mond  is gevallen. Via een gemeenschappelijke vriend, Mr. Brown, leert ze de dichter John Keats (Ben Whishaw) kennen. Hoewel de eerste contacten allesbehalve soepel verlopen, groeien John en Fanny toch naar elkaar toe. De omgeving ziet hun relatie niet echt zitten. Fanny’s moeder vindt dat ze niet kunnen trouwen zolang John geen goed inkomen heeft en Brown vreest dat Fanny een spel speelt en dat de poëzie van John  daaronder zal leiden. Toch zijn de twee niet uit elkaar te halen, tot John echter ziek wordt... 


Er zijn weinig genres van film waar ik vooraf al zeg ‘liever niet’, maar kostuumdrama’s die zich afspelen in Engeland tijdens de romantiek is er helaas één van. En ‘Bright star’ heeft daar helaas geen verandering in kunnen brengen. Te stijf, te voorspelbaar en vrij vlakke acteerprestaties (op enkele scènes na dan). Not my cup of tea. De film heeft zeker wel kwaliteiten en de poëzie is ronduit schitterend. Maar zoals één doorsnee voetbalmatch geen voetbalhater tot voetballiefhebber zal veranderen, zal deze film mij niet van idee doen veranderen. Een kostuumdrama dat zich in het 19e eeuwse Engeland afspeelt? Nee, toch maar liever niet.


Mijn quotering: *


Totaalconclusie


 

 

 

 


Alweer een meer dan geslaagde dag. 5 films, een prima lunch, een schitterend VIP-dorp, prima inleidingen en bovenal: aangenaam gezelschap! Wat kan een filmliefhebber eigenlijk nog meer verlangen? Hoe onbegrijpend sommigen ook zullen kijken en de wenkbrauwen fronsen als iemand zegt dat hij/zij vrijwillig een hele dag in een cinema gaat zitten, voor andere mensen is het iets om naar uit te kijken. Ik behoor tot de tweede categorie. Ik herhaal: ik behoor tot de tweede categorie. Ik heb genoten, en mijn twee partners in crime ook. We kijken alvast uit naar de editie van 2010! Tot dan!.


Mijn quotering: ****

Groet,

Tom

 

ps1: ja, na eventjes een inspiratieloze periode ben ik terug. Snel mijn achterstand qua lezen eens ophalen op jullie blogs :) Sorry :$

ps2: ja, deze recensie heb ik ook doorgestuurd naar de Focus Knack. Haalt deze toprecensent zijn tweede overwinning binnen en sleept hij een contract als free-lance-recensist uit de brand? Wordt vervolgd :) 

 

 

19:09 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Nog voor het filmfestival begon zat ik al op deze post te wachten. Het is dus niet verwonderlijk dat ik hem al een tijdje terug met veel plezier gelezen heb. ;-)

Hoe was Lunar Eclipse trouwens? Die had ik eigenlijk ook nog wel willen zien.

Gepost door: Linn | 23-10-09

De commentaren zijn gesloten.