19-01-10

Hoe lang?

hoi,

wat heb ik een moeilijke dag achter de rug. Het begon nochtans goed vanmorgen, luid meezingend in de wagen richting werk. Maar toen ging plots het licht uit. Aan mijn bureau. Van het ene moment op het andere. Pats. Weg alle positieve vibes, alle optimisme. Welkom zwarte gedachtes, gelatenheid en angst. Nu ik er aan terugdenk, eigenlijk is het gisterenavond in mijn bed al begonnen. 

Toen bedacht ik me plots: 'Hoelang hou je dit nog vol?' Ja, hoelang hou ik het nog vol? Geen mens die het weet. En ikzelf weet het al helemaal niet. Al jaren sta ik vol verwondering dat ik het blijf volhouden. Vanwaar haal ik de kracht om te vechten? Vanwaar haal ik de kracht om mentaal nog relatief gezond te blijven? Heel, heel soms krijg ik een glimp te zien van wat andere mensen soms doen en wat in de ogen van de maatschappij 'onbegrijpelijk' is. En dan moet ik tot mijn eigen walging vaststellen dat ik het wel kan 'begrijpen'. Bij mij is mijn geweten nog sterk genoeg om die gedachten snel de kop in te drukken. Maar wat met mensen wiens geweten niet die kracht heeft? En hoelang blijft een geweten zijn kracht behouden? Kalft dat niet af op den duur? Is dat dan die waas voor de ogen of die vlaag van zinsverbijstering? Het maakt mij bang. Want ben ik wel sterk genoeg? En blijf ik sterk genoeg? En zo niet, wat dan?  

Ik wil roepen, ik wil schreeuwen. Maar ik doe het niet. Soms voel ik me zo verschrikkelijk alleen, zo geïsoleerd. Er zit zoveel woede in mij. Het is zo onrechtvaardig, maar het is nu éénmaal zo. Ik kan er niet om heen. Ik kan er niet van weg. Hoe graag ik het ook zou willen. Maar het kan niet. Uiterlijk valt er amper iets te zien aan mij, maar het stormt zo hard in mij momenteel. Zo striemend hard. En hier helpt geen B-fast-team of humanitaire hulp. Hier moet ik het zelf doen. Zelf het puin ruimen, zelf de wonden verzorgen en zelf alles weer proberen een beetje deftig op te bouwen. Proberen... voor de zoveelste maal. 

Hoe lang nog? 

groet,

Tom

18:03 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Ik wou dat ik iets helpend kon zeggen, maar helaas. Misschien, heel misschien moet je eens iets volkomen nieuws doen in je leven. Zoals hop op reis, alleen. Vrijwilligerswerk, jeugdherbergen, naar mensen ontmoeten, naar er even volkomen uit zijn. Nieuwe energie op doen om (a) voort te gaan, of (b) opnieuw en anders te beginnen. (das toch altijd al mijn plan geweest, voor als ik voel dat ik 'de' grens gevaarlijk dicht aan het naderen ben).
... Hoe dan ook, volgens mij is verandering in je leven creeëren nooit een slecht plan, en al zeker niet als je al jaren op verandering wacht.
Een mens heeft grenzen ja, en hoe mentaal sterk je ook bent, die grenzen worden bereikt, wanneer en hoe, dat speelt geen rol. De vraag is wat doe je als je aan die muur staat... En dat is een hele goede vraag, waarvan ik wou dat ik het antwoord wist.
*een mentale dikke knuffel*
E.

Gepost door: escapegrl | 19-01-10

Oei, knuf terug hier...
Ik kan alleen maar zeggen: ik begrijp het...Ook ik begrijp het onbegrijpelijke, ook ik stel me jouw vragen, ook ik voel een shitload aan woede (en helemaal niet alleen door de recente breuk), ook bij mij woeden er hevige stormen, ook ik vraag me af hoeveel keer nog, hoelang nog,...
Zoals je zelf zegt; niemand kan het in jouw plaats doen, dit is iets wat je zelf moet oplossen, maar hopelijk troost het je op één of andere manier beetje te weten dat je hier niet alleen in bent, dat je niet zo afwijkend bent als je zelf misschien denkt...

Gepost door: Nina | 19-01-10

De commentaren zijn gesloten.