21-01-10

Mee(tie)(r)waarde

"Are you sure you exist?"

Dat zegt Nemo Nobody op een bepaald moment tegen een journalist die hem interviewt. We zijn 2092 en Nemo is de laatste mens op aarde die zal sterven van ouderdom. Via hypnose probeert Nemo zijn leven te reconstrueren, want eigenlijk is hij zijn volledige leven vergeten. Wat zijn echte naam is, wie hij was, wat hij deed, met wie hij getrouwd was. Een wat vreemde setting voor "Mr. Nobody",  de nieuwste film van Jaco Van Dormael. Ruim tien jaar na 'Le huitième jour' is dit pas de derde film van Van Dormael. Een Engelstalige film die vooral handelt over de kwetsbaarheid van de realiteit en de impact van soms kleine beslissingen -of zelfs het toeval- en hoe die dingen de levensloop van iemand compleet een andere wending kunnen geven.

Wat als ik zoveel jaar geleden toevallig niet op een msn-space was geraakt? Een space die grafisch en tekstueel meteen in het oog sprong. Een space die mij zelf ook zin deed krijgen om te beginnen bloggen, wat ik dan ook prompt deed. Wat als ik geen berichtje op haar space achterliet en wat als zij niet zou geantwoord hebben? Zou mijn leven dan zo ingrijpend anders zijn nu, zoveel jaren later? De grote lijnen zouden waarschijnlijk daardoor niet beïnvloed zijn, maar ik zou toch heel wat dingen gemist hebben. 

Nemo is 9 jaar als zijn ouders uit elkaar gaan. Zijn moeder vertrekt met de trein richting ver weg. Nemo besluit op het laatst toch te lopen en te proberen bij zijn moeder te zijn. Die impulsbeslissing zal zijn verdere leven bepalen. Als hij net op tijd op de trein kan springen zal zijn leven compleet anders uitdraaien dan als hij net niet op de trein kan springen, en achterblijft bij zijn vader. 

Wat als we elkaar niet zouden toegevoegd hebben op msn na een tijdje commentaartjes achter te laten op elkaars space? Wat als we niet allebei zo gek waren op chatten, zodat we elkaar niet beter en beter leerden kennen? Wat als we niet allebei tegelijk heel goed kunnen luisteren naar elkaar en aan de andere kant elkaar genoeg vertrouwden om dingen te vertellen aan elkaar waarvan onze beide 'echte-wereld-vrienden' en familie vaak geen flauw benul hadden? Hoe zou mijn leven dan gelopen zijn? Anders, dat zeker.

 

decoration

 

Drie kleine meisjes kijken de 9-jarige Nemo aan. Hoe zou zijn leven verschillend zijn als hij met het meisje met het rood kleedje zou trouwen in plaats van het meisje in het blauw? Of wat als hij iets zou beginnen met het meisje met het geel jurkje en niet met het schattige meisje in het rood? En wat zou de impact zijn als Nemo net wel of net niet op die trein springt? Wie van de drie zou hij tegenkomen in verder leven? En wat als los daarvan in elk verhaal weer andere beslissingen en toevalligheden zijn leven daar weer verschillende wendingen kunnen geven? 

Wat als zij niet op in msn was dinsdagavond (na mijn rotdag van vorige blog)? Wat als zij geen tijd voor mij zou vrijgemaakt hebben om naar mij te luisteren? Wat als de babbel niet zo openhartig, pijnlijk en tegelijk zo zalvend voor mij was? Wat als we niet vooraf al hadden afgesproken om woensdag samen naar 'Mr. Nobody' te gaan in de favoriete bioscoop van ons beiden? 

De film is niet gemakkelijk uit te leggen, maar wat is hij mooi. Zo mooi. Prachtige beelden, schitterende scènes (de zwembadscène!) en de ene na de andere even leuke als briljante overgangen. En de details! Zoveel details. 'Mr. Nobody', met Jared Leto in een heel diverse -maar steeds heel goeie- hoofdrol, is zwaar aan te raden voor iedere filmliefhebber.

Wel, dan zou mijn woensdag niet zo hemels geweest zijn als die nu was. In 3 stappen van de hel op dinsdag naar een azuurblauwe hemel op woensdag. Stap 1: ik schrijf een blog en zij leest hem. Stap 2: we praten er samen over op msn, open tegenover elkaar. Stap 3: ik droom van dinsdag op woensdag. Heel symbolisch, maar wel met overduidelijke elementen uit onze msn-babbel. 

De woensdagavond komt ze glimlachend de bioscoop binnen, waar ik 5 minuutjes voor haar gearriveerd was. Mijn dag was al goed, maar op slag wordt hij nog beter. De vriendschappelijke kus bij het gedag zeggen, de gemeende vraag van haar hoe het met mij gaat, de oprechte opluchting als ik eerlijk zeg dat het goed met mij gaat, het flauwe grapje van mij aan de kassa, de film, de eerste échte onderlinge babbel face-to-face na de film in een caféétje. De woorden komen als vanzelf en geen enkel moeilijk thema wordt uit de weg gegaan. Ik voel geen enkele remming, ik spreek de woorden die ik al vaak virtueel vertelde nu ook effectief uit tegen iemand. En het lucht op, het doet deugd. Zoveel deugd. Hoe dicht kun je bij pure vriendschap geraken dan dat? De tijd vliegt. Ongemerkt is het volledige café al bijna leeggelopen en we merken niet dat er al serieus gepoetst wordt rond ons. We schrikken allebei als het al een klein gat in de nacht blijkt te zijn. 

Dat laatste zou allemaal niet gebeurd zijn, mocht ik zoveel jaar geleden niet op haar blog zijn terecht gekomen. Het zou eeuwige zonde geweest zijn. Maar zoveel jaar geleden ben ik wèl op die space terecht gekomen. En wat ben ik gelukkig met hetgeen dat die ene muisklik voor gevolgen heeft gehad! 

Nemo, woensdag bestond ik! Daar ben ik absoluut zeker van!

Meetie, ik kan wel 100 keren zeggen dat je bedankt bent voor wie je bent en wat je doet, maar ik doe het liever op een andere manier. Op een manier waar ik goed in ben: een blog. Deze is voor jou, en alleen voor jou!

Dikke zoen en een gemeende knuffel,

Tom

 

 

20:36 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Ik kan niet zeggen hoe blij ik ben dit te lezen, Tom! Ik wens het je van harte toe, en ik denk niet dat ik moet zeggen hoe hard je zo'n vriendschap moet koesteren, want dat doe je overduidelijk al! Blije knuffel! :)

Gepost door: Nina | 21-01-10

Whaaa! Ik had een foutieve link op mijn blog gezet, seg! Blij dat ik hier toch nog netjes belandde en zag dat je weer aan het tokkelen geslagen bent :-)) Dus geen paniek: ik was je niet vergeten! En al gelijk weer een mooie bagage teksten om bij te lezen, zie :-)

Gepost door: Trits | 22-01-10

Wat leest dit goed Tom!
Ga door met dit gevoel, liefs
Wens jou zoveel geluk, maar dat weet je nog wel toch?

Gepost door: Danique | 22-01-10

:o *sprakeloos* *meetie is haar gebit weer in haar mond aant steken*

1) De stukjes filmverslag kon ik niet beter samenvatten! idd Waaw wat een pareltje. En die sf-fragmentjes ,heb ik nog es over nagedacht, passen er eigenlijk bij nader inzien bij, eigenlijk is het dàt zelf wat de film nog iets extra geeft.
@iedereen: ga zeker kijken

2) peetietje, kvond het ook een SUPERavond! Kheb u voort eerst écht uzelf zien zijn. Je straalde.

Is een stap vooruit ;)

xxxx ik bloos nog na van zo'n mooi blogje

Gepost door: Maxie | 22-01-10

@Maxine: dat vond ik er ook van! Zo hard voor herhaling vatbaar :) Twas écht fijn, zal er nog heel lang op kunnen teren. We gaan niet meer wachten tot het filmfestival voor we da nog eens doen hé? :) Kzal je dan dit weekend wel eens de DVD-lijst doorsturen. En oja, kheb op het autosalon een beetje prospectie gedaan voor zijn klein rapper-pimp-my-crib-autootje waar we het over hadden. Goed nieuws: ik heb er gevonden. Slecht nieuws: de prijs... Zoek nog maar een jobke bij, want ze kostten allebei meer dan 10000 (!) euro. Zot hé :)

En wat dat écht mezelf zijn betreft: dat is evenzeer de verdienste van het gezelschap op dat moment dan van mezelf hoor. Tmoet zijn dat je dat in mijn bovenhaalt. Maar inderdaad, twas heel fijn. Trouwens, als het in realiteit al anderhalf tot 2 uur later is dan je dacht dat het was, dan heb je goed gebabbeld hé.

@Danique: Tuurlijk weet ik dat nog Danique :)

@Trits: jep, lezen is de boodschap. Hup hup! ;)

@Nina: tuurlijk wordt die vriendschap gekoesterd! Wat voor oen zou dat nu laten schieten?

Gepost door: Tom | 23-01-10

Had in de focusknack het artikel over die film al gelezen en hij intrigeerde me toen al. En nu, ja nu heb ik zonet beslist dat ik volgende week dringend eens een bezoekje aan de studio skoop moet brengen!
Trouwens: mooi postje! en 'goed voor jou'!!!

Gepost door: escapegrl | 23-01-10

De commentaren zijn gesloten.