11-08-08

La tourneuse de pages ****1/4

decoration

Film: La tourneuse de pages

Land: Frankrijk 2006

Regisseur: Denis Dercourt

Voornaamste acteurs: Cathérine Frot, Déborah François

Samenvatting:

De tienjarige Mélanie neemt deel aan het toelatingsexamen voor het conservatorium. Wanneer de juryvoorzitster - een gevierde concertpianiste - haar uit haar concentratie haalt, faalt Mélanie voor het examen. Zwaar ontgoocheld, beslist ze om nooit meer een piano aan te raken. Een tiental jaar later onmoet Mélanie (Déborah François) tijdens haar stage meneer Fouchécourt, de echtgenoot van de vrouw die destijds haar leven grondig veranderde.

La tourneuse de pages is een de uiterst knapper psychologische thriller van de beloftevolle regisseur Denis Dercourt. De prachtige uitvoeringen van de muziek van Shostakovich, J.S. Bach en Schubert zijn perfect geïntegreerd in de hedendaagse score en geven Déborah François, als de oogverblindende wraakengel, een carte blanche om haar opponent tegen de vlakte te werken.

 


tourneuse
 

Wraak, of hoe simpel een verhaal kan zijn. Wraak is een gekend thema bij veel films: denk maar aan de briljante wraak-trilogie van Chan-Park Wook (Sympathy for Mr. Vengeance, Old Boy, Sympathy for lady Vengeance), maar is zelfs vaak een drijfveer voor veel gedrochten of andere films met Steven Seagal, Mel Gibson of Chuck Norris. Alleen is deze film helemaal anders. In het begin wordt reeds de reden van de wraak uit de doeken gedaan. Zelden een film gezien die subtiel is en tegelijk zo dreigend en zwart. Het hoofdpersonage is ook geen getormenteerde ziel, met teveel spieren en een te zware stem, maar de wraakengel (pun intended) is hier de ravissante jonge Mélanie. Niets is toevallig in deze film, en ze voert haar plannen zo secuur en minitieus uit. Om kippenvel van te krijgen.

Ook hier weer: een film voor liefhebbers van subtiliteit. Tekenend daarbij is dat er ooit plannen waren voor een Amerikaanse remake, op voorwaarde dat het op een bloedbad zou eindigen. Uiteraard was regisseur Dercourt daar niet mee akkoord, het zou de hele kern van de film vierkant verkrachten. Onze Belgische Déborah François schittert trouwens als Mélanie. De nu bijna 21-jarige François was in 2005 al te zien als Sonia in L'enfant van de broers Dardenne. Ze vervult de rol van Mélanie met een akelige perfectie. Samen met Benoît Poelvoorde en Girls in Hawai één van de beste bewaarde Waalse geheimen in Vlaanderen.

 

decoration

 

Mijn hoge score is dan ook niet meer dan een logisch gevolg. Het verhaal is niet ingenieus of ingewikkeld, maar het is de sfeer van de film die toch voor constante spanning zorgt. Het zwembad ziet eruit alsof er elk moment een moord zal worden gepleegd en je verwacht elk moment een uitbarsting van woede en bloederige taferelen. Meer dan eens wordt de kijker daar trouwens met een knipoog bij de neus genomen (zie de zwembadscène met chronometer, konijntje-kap in de keuken). Heerlijk. De ultieme wraak in zijn subtielste vorm. Een aanrader.

score: 4.25/5

 

filmgroet,

Tom

 

 

14:50 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: film |  Facebook |

09-08-08

Eternal Sunshine of the spotless mind **** 1/2

decoration

 

Film: Eternal Sunshine of the spotless mind

Land: VS 2004

Regisseur: Micheal Gondry

Voornaamste acteurs: Jim Carrey, Kate Winslet, Tom Wilkinson, Kirsten Dunst, Elijah Wood, ...

Samenvatting

Joel (Jim Carrey) is er nogal van ondersteboven van dat zijn vriendin Clementine (Kate Winslet) al haar herinneringen aan hun nogal tumultueuze relatie heeft laten wissen. Wanhopig neemt hij contact op met de uitvinder van het bewuste proces, Dr. Howard Mierzwiak (Tom Wilkinson), om zo op zijn beurt Clementine uit zijn eigen geheugen te laten verwijderen. Maar als Joel's herinneringen aan Clementine langzaam beginnen te verwijderen, begint hij zijn liefde voor haar opnieuw te ontdekken. Hij probeert uit alle macht het proces, dat zich diep in zijn hersenen voltrekt, tegen te gaan. Terwijl Dr. Mierzwiak en zijn crew hem najagen door zijn eigen herinneringen, wordt Joel meer en meer duidelijk dat hij Clementine niet uit zijn hoofd wil krijgen.

decoration

 

Wat is kan het soms heerlijk verfrissend zijn om te bemerken dat er ook écht wel goeie cinema uit Amerika kan komen. Laat ons eerlijk zijn, van de meeste lauwe Amerikaanse zever krijgt een beetje filmliefhebber het vliegend schijt. Gelukkig zijn er nog enkele onafhankelijke filmmaatschappijtjes en producers die niet enkel mikken op een zo groot mogelijk publiek en de bijhorende dollars. Sommigen denken ook nog de 'l 'art du métier'. Zoals Charlie Kaufman en Michael Gondry met dit script bewijzen. Wie ooit 'Being John Malkovic' gezien heeft, ook van de hand van Kaufman, die kan al weten wat je hier kan verwachten. Een op het eerste zicht vreemd aandoende film met rare gebeurtenissen. Zoöok hier, waar de lijn tussen realiteit en herinnering, en tussen het heden en het verleden flinterdun is. De acteurs balanceren en springen dan ook verschillende keren in eenzelfde scène over die grens. Wat daardoor volgt is een boeiend kijkstuk.

Ik zou hier ook nog een hele wetenschappelijke uitleg kunnen geven van wat het belang van herinneringen is. Het belang van herinneringen, hoe negatief die soms ook mogen zijn, is niet te onderschatten. Soms zijn ze heel leuk, soms negatief, maar ze zorgen altijd ervoor dat je bent wie je bent in het heden. Ze vormen je, ze maken je en ze leren je dingen bij zodat je kan weten hoe je op bepaalde momenten moet reageren, en op andere momenten net niet moet reageren. Ze zijn een essentieel onderdel van wie je bent. Uiteindelijk ziet Joel al snel in dat hij een fout maakt in de film door zijn geheugen te wissen. Slaagt Joel erin aan de wetenschappers te ontsnappen en toch herinneringen aan Clementine te bewaren? Een heerlijke race in de hersenen volgt, waarin je hoopt dat hij het haalt. Met op het einde toch nog net dat venijnige addertje... Het was al de derde keer dat ik de film ooit zag, maar het blijft een aanrader. Zeker met Jim Carrey, die hier nogmaals bewijst dat hij veel meer talenten dan alleen maar een rubberen gezicht heeft.

decoration

4,5/5

Groet,

Tom

 

18:33 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: film |  Facebook |

07-06-08

Film: La Mala Educación ****

decoration

 

Film: La Mala Educación 

Regisseur: Pedro Almodóvar

Voornaamste acteurs: Gael Garcia Bernal, Fele Martinez, Daniel Cacho, Javier Camara, Lluis Homar,...

Samenvatting

Op zoek naar een goed verhaal krijgt regisseur Enrique Goded 'La visita' in handen. Het is een scanario dat zijn eerste liefje, Ignacio Rodriguez, heeft geschreven. In het autobiografische verhaal, gebaseerd op hun gezamenlijk jeugd, keert de travestiet Zahara terug naar het seminarie waar hij als kind misbruikt werd. Zahara wil Padre Manolo, de pedofiel van dienst, geld af troggelen om een geslachtsoperatie te betalen. Enrique heeft eerst weinig zin om zijn eigen jeugd te verfilmen, maar wordt razend enthousiast wanneer hij het verhaal leest. Hij besluit de film te maken, maar geraakt snel verstrikt in een web van moord, machtsspelletjes en massa's alter ego's.

Als ik de regisseurs overloop van de films in en op mijn DVD-kast (ja, ze is al te klein ondertussen), dan staat Stanley Kubrick nog altijd steevast op 1 met 8 films, gevolgd door Quentin Tarantino met 6. Op een gedeelde derde plaats staan voor niet filmfans twee minder bekende namen: de Zuid-Koreaan Kim Ki-duk en de Spaanse cineast Pedro Almodóvar. Natuurlijk kennen jullie die namen wel :) En zoniet, leer ze kennen. Overigens is Spanje, samen met Duitsland dan, in mijn ogen al jaren het interessantste filmland in Europa. Dit is niet in geringe mate te danken aan Almodóvar, maar ook zijn collega's Alejandro Amenábar (Tesis, Abre los ojos, The Others, Mar Adentro)  en Julio Médem (lucia y el sexo). Naast La Mala Educación kun je nog Habla con ella, Kika, Todo sobo mi madre en Volver vinden in mijn bewuste kast.

Almodóvar levert met deze film zeker zijn persoonlijkste film af, zonder daarbij autobiografisch te zijn. Al zijn de parallellen met zijn eigen leven onmiskenbaar: homofiele regisseur, streng katholieke opvoeding in het Spanje van Franco, ... Ondanks het uitblijven van de typische humor, blijft deze film onmiskenbaar een Almodóvar: travestieten, spuuglelijke te fel gekleurde hemden, de geniale beeldwissels en leuke details en verwijzingen. Het drielagige verhaal zit enorm goed en naadloos verweven in elkaar. Verder is Gael Garcia Bernal onweerstaanbaar als 'vrouw'. Eigenlijk is hij altijd onweerstaanbaar. Het wonderkind van de Mexicaanse cinema kun je ook meermaals in mijn kast terugvinden overigens (onder andere in Amores Perros en Babel van Iñárritu en The Motorcycle diaries van Walter Salles). En ik ben nog op zoek naar Y tu mama tambien, dan komt hij nog een keer extra in de kast.

 decoration

 De film is een boeiend kijkstuk die je aandacht blijft opeisen, met een verhaal die maar met mondjesmaat al zijn geheimen prijsgeeft. Spaanse topcinema!

4/5

17:48 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: film |  Facebook |

01-06-08

Film: Broken Flowers *** 3/4

decoration

 Film: Broken Flowers

Land: VS 2005

Regisseur: Jim Jarmusch

Voornaamste acteurs: Bill Murray, Jeffrey Wright, Sharon Stone, Jessica Lange, Julie Delphy, Tilda Swinton en Frances Conroy

 Samenvatting

Don Johnston is een geslaagd zakenman en verstokte Don Juan. Maar op de dag dat zijn recentste minnares hem laat zitten, krijgt hij een mysterieuze brief bij hem thuis. De op roze papier getypte brief vertelt hem dat zijn 19-jarige zoon mogelijk op zoek is naar hem, naar zijn vader. De brief is niet ondertekend, dus Don weet ook niet van wie die afkomstig. Don wist helemaal niet dat hij een zoon had, maar reageert er vrij emotieloos onder. Tot zijn buurman Winston (een amateur-onderzoeker) Don zover krijgt om een lijst samen te stellen van de vrouwen waar hij een kleine 20 jaar een relatie mee had, om zo de mogelijke moeder op te sporen. Waar Don in eerste instantie helemaal geen zin heeft om dat uit te zoeken, krijgt Wiston hem toch zover om onaangekondigd op bezoek te gaan bij 4 vrouwen van zijn lijstje en zo te achterhalen vanwie die zoon is. De zoektocht gaat echter niet zoals gepland en eindigt heel open.

 Jim Jarmusch schreef de rol speciaal voor Bill Murray. En dat is te zien. Niemand kan zo éénzaam overkomen als hij, en zo met enkele goedgekozen bewegingen duidelijk maken waar de scène over gaat zonder ook maar een woord te zeggen. De film zelf verloopt vrij traag en er wordt vrij weinig in gepraat. Maar dat is voor mij helemaal geen minpunt, vooral niet met Bill Murray in de hoofdrol. Murray speelde overigens een soortgelijke rol in 'Lost in translation' van Sofia Coppola uit 2003. Een film waar ik nog altijd bijzonder grote fan van ben!

De film is vrij open. Het mysterie van de brief wordt nooit opgelost. Jarmusch geeft de kijker doorheen de film wel een aantal tips, maar de vraag is wat je er mee moet? Je ziet wel een evolutie in Don tijdens de film. Waar hij eerst helemaal ongeïnteresseerd en emotieloos is, laten de eindscènes een Don zien die net helemaal omgekeerd is. De film zelf houdt het midden tussen een who-done-it, een roadmovie en een onderkoelde komedie. Het is een genre waar je moet van houden, maar ik hou er van. En zeker van Bill Murray!

 3,75/5

18:41 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: film |  Facebook |

18-05-08

Lang vergeten passie, of toch niet...

hoi,

gisteren zat ik in een klein cafeetje waar ik in mijn middelbaar ook heel wat leuke tijden heb beleefd. Klein, kranten als behang (super, echt waar), altijd goeie rockmuziek, fijne mensen en altijd wel iemand die ik ken. En soms ook mensen die mij kennen, die ik eigenlijk niet echt ken. Zo ook Piet. Piet zegt altijd goeiedag tegen mij, en loopt dan tegen iedereen in het rondte te vertellen wat voor prachtige schrijver ik wel niet ben. Want Piet was een vaste bezoeker en commentatorachterlater van mijn msn-space, toen ik daar nog vanalles neerpende. Via een gemeenschappelijke kennis zijn we erachter gekomen wie achter Bicky en Tjompe zat. Piet hield vooral van mijn filmbesprekingen.

"Altijd goeie films", sprak Piet. "En ook van muziek kent hij wat vanaf, ja had hem moeten zien gaan bij Triggerfinger op Jobrock. Machtige kèrl!"

Ik beaamde lachend wat Piet zei en nipte van mijn pils, terwijl de nieuwsgierige blikken toch mijn richting keken. Niet meteen jonge, frisse meisjesblikken, maar toch blikken.  De waarheid komt uit een kindermond of uit die van een dronkaard zegt men vaak. Gisteren kwam die uit het tweede.

 En zo kwam ik op deze luie zondagnamiddag tot het besef dat ik hier nog geen enkele filmbespreking heb gemaakt. Weten jullie zowiezo van mijn filmpassie af (afgezien van Maxie dan :D hoi Maxie! *zwaai zwaai*)? Vermoedelijk niet, maarkom. Die cinemazetels zijn er niet zomaar hé. Ik geef grif toe dat mijn DVD-collectie vrij uitgebreid is, maar dat ik er veel te weinig naar kijk. Ik denk dat ongeveer de helft van de films die ik heb, ik nog niet heb bekeken. Ik weet altijd wat ik koop, maar ik bewaar die. Ik kijk niet graag in mijn eentje naar een film, dat vind ik niet leuk. En zeker niet naar films die ik zelf nog niet zag. Ik wil die ontdekken samen met iemand anders. Maar goed, een prachtige ingesteldheid, maar ik kan natuurlijk wachten tot de varkens van het dak donderen, want echt veel filmliefhebbers die gewoon een hele avond in de zetel met mij willen meekijken, vind ik niet. Helaas. Vandaag toch maar eens tegen mijn principes gezondigd en twee films uit mijn (helaas al te klein geworden) DVD-meubel gehaald. Het gaat om 'Crash' en 'Swimming Pool'

 Crash ***1/2

decoration

Film: Crash 

Land: Amerika 2004

Regisseur: Paul Haggis

Acteurs: o.a. Matt Dillon, Don Cheadle, Sandra Bullock, Brendan Fraser, Larenz Tate, Ludacris, ...

Prijzen: o.a. 3 Oscars in 2006 waaronder die voor beste film (6 nominaties) en 2 BAFTA's.

Racisme, seksisme, vooroordelen en confrontatie. En dit zowel in latente als openlijke vorm. Daar gaat het in deze film over. Een mengelmoes van mensen lopen elkaar in 36 uur tegen het lijf. Blanken, zwarten, Chinezen, Perzen, Mexicanen, vrouwen, mannen...

Het gegeven van vestrengelde verhalen is niet echt iets nieuws. We zagen het de laatste jaren al in films zoals 'Babel', 'Amores Perros' van Innaritu en natuurlijk in de cultklassieker van Quentin Tarantino 'Pulp Fiction'. Hoewel het in deze 'Crash' misschien iets over de top gaat. Precies alsof er teveel verhalen te vertellen waren. Een betere optie was misschien enkele verhaallijnen te dumpen, en de overige net wat meer uit te diepen. Maar vergis je niet, de film blijft sterk en de acteerprestaties blijven goed. Al bij al blijft het een confronterende, maar een typische Hollywood-film. Het blijft net een beetje te braaf en de laatste scène is eerder grappig dan een scène die de hoop weer de kop indrukt. Althans, dat is wat ik toch wat ik denk dat de regisseur er mee bedoelde.

 Dus kortom: een goeie, degelijke film die op bepaalde punten iets te oppervlakkig is vanwege net teveel verhaallijnen.

 3,5/5

 Swimming Pool ****

decoration

Film: Swimming Pool

Land: Frankrijk 2003

Regisseur: François Ozon

Acteurs: Charlotte Rampling, Ludivine Sagnier

Sarah Morton (Charlotte Rampling) is een succesvolle misdaadromanschrijfster. Met een writer's block. Probleem dus. Haar uitgever stelt haar voor om een tijdje in zijn landhuis in Frankrijk te verblijven om zo tot rust te komen, en hopelijk opnieuw wat inspiratie te vinden. Alles verloopt vrij goed tot Julie (Ludivine Sagnier), de dochter uit een vroeger huwelijk van haar uitgever, ook thuiskomt. Aanvankelijk botst nogal tussen de stuurse, stijve Engelse vrouw op leeftijd en de jonge, knappe Française. Eigenlijk zijn het twee complete tegenpolen, die op een onconventionele wijze toch naar elkaar toegroeien tot beider levens zich onlosmakelijk met elkaar zullen verbinden.

De film is een staaltje van topcinema. Niet iedereen zal het verhaal appreciëren en het hele bevreemdende einde bevatten, maar wat beide actrices voor elkaar spelen (letterlijk en figuurlijk) is uitermate sterk. Van het moment dat Julie in de film opduikt, is iedereen één en al aandacht. Zowel in de film zelf, als de toeschouwer. Want het mag gezegd, ze is verrukkelijk en intrigerend. Haar losbandigheid, haar schaamteloosheid en het feit dat Julie quasi 60% van de tijd toch op zijn minst topless rondloopt, houdt zelfs de grootste filmnoob aan de buis gekluisterd. Van deze film wil iedereen meer. het einde is zeer bevreemdend, en de film zit vol kleinigheden die je na afloop doen nadenken over hoe het nu eigenlijk zit met Julie en haar moeder? Wat is er gebeurd en waarom? Deze film laat je niet los! Ik wil hem opnieuw zien, en het liefst gauw! Heerlijke cinema! Sensualiteit op een heel nieuw niveau gebracht.

Wat heel rustig en kalm begint, ontspint zich toch in een wervelwind met een hoop onverwachte wendingen en vraagtekens op het einde. Ook de camerabewegingen zijn op bepaalde momenten magistraal te noemen.

 4/5

groet,

Tom

 


 

19:27 Gepost door Tom in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) | Tags: film |  Facebook |